جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ฉันรู้สึกงงกับหลายเหตุการณ์อย่างบอกไม่ถูกเริ่มตั้งแต่กลายเป็นดาวคณะโดยไม่ทันตั้งตัว ไหนต้องทำการแสดงคู่กัสในคืนเฟรชชี่ไนท์ทั้งที่เราสองคนอยู่ต่างคณะ แล้วที่งงหนักสุดเห็นจะเป็นกัสตอบตกลงเป็นเดือนคณะวิศวะนั่นล่ะ คือมันไม่ใช่สไตล์ของกัสอย่างแรงไง ต้องถ่ายรูปถ่ายวีดีโอโปรโมท ต้องซ้อมการแสดงเพื่อขึ้นโชว์บนเวทีอะไรเทือกนั้น สายสปอร์ตแมนอย่างกัสต้องลงแข่งกีฬาในเมื่อสมัยไฮสคูลเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน แถมยังเล่นบาส เทควันโด บลาๆๆแต่ถึงจะงงแค่ไหน แต่อีกใจของฉันรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อกัสยอมเป็นเดือน ฉันไม่ต้องปวดหมองเรื่องจับคู่กับผู้ชายไม่รู้จักมักคุ้นให้เหนื่อยใจ ยกตัวอย่างสดๆ ร้อนๆ ฉันต้องเข้ากลุ่มไลน์ดาวเดือนเผื่อรุ่นพี่นัดแนะโน่นนี่นั่น แต่เดือนคณะอื่นดันแอดไลน์ส่วนตัวฉันมาพรึ่บพรั่บ นี่ไม่รับแอดหรอกนะ ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น ไม่อยากปวดหัวมากกว่าเดิม!“แล้วรุ่นพี่นัดแกถ่ายรูปกี่โมง” เมเม่ออกปากถามขณะที่พวกเราห้าคนอยู่ห้องสมุดกลาง“สี่โมงครึ่ง เวลาเดียวกับที่พวกแกเข้ารับน้องนั่นล่ะ” ฉันถอนหายใจด้วยความเซ็งอย่างบอกไม่ถูก เย็นนี้มีนัดถ่ายรูปดาวเดือนเพื่อ

“เสร็จแล้วไปทานข้าวกัน โคตรหิวเลย” กัสว่าพลางลูบหน้าท้องแน่นๆ ของตัวเอง“เอาสิ” ฉันพยักหน้าก่อนที่เราสองคนจะคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยเรื่องทั่วไปโดยมีดาวเดือนคณะอื่นมองมาเป็นระยะ จากนั้นไม่นานพี่ตากล้องก็เรียกฉันกับอาร์ทเพื่อนเดือนบริหารเข้าไปถ่ายรูปบ้าง พอกลับมาอีกทีก็เห็นกัสกำลังมองหน้าจอมือถือด้วยสีหน้าเซ็ง“ทำไมทำหน้างั้น มีไรรึเปล่า” ฉันถามด้วยความเป็นห่วงกัสเงยหน้าขึ้นมาพลางยิ้มให้กันก่อนจะเก็บมือถือใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม “เรื่องไร้สาระน่ะ นี่เสร็จละ?”“อื้อ พี่ตากล้องบอกว่าสวยแล้ว ไม่ต้องถ่ายเยอะก็ได้” ฉันเล่นลิ้นอย่างขำๆ เมื่อคิดถึงคำพูดพี่ตากล้องที่บอกกันอย่างเอาฮา“ขนาดนั้น โม้เปล่า” กัสหัวเราะนัยน์ตาขบขัน“ตั้งแต่เด็กจนโตเราเคยโม้เหรอ” ฉันเลิกคิ้วกวนทำเอากัสยื่นมือเข้ามาบีบสองแก้มกันด้วยสีหน้าหมั่นเขี้ยว เล่นเอาดาวทุกคณะที่นั่งรอถ่ายรูปถึงกับหวีดออกมา“ต่อไปคิวดาวเดือนวิศวะครับ”“รอแป๊บเดี๋ยวมา” กัสว่าพลางเ

1 อาทิตย์ผ่านไปพี่ป่านกับพี่จี (ดาวบริหารและดาววิศวะเมื่อปีก่อน) นัดให้กัส ฉัน อาร์ท และปารีส (ดาววิศวะ) มาคุยเรื่องการแสดง แต่เพราะกัสยังมาไม่ถึง พี่คนสวยทั้งสองเลยคุยรายละเอียดกับเรา 3 คนไปพลางๆ ก่อน“พวกน้องได้คุยกันบ้างยังว่าจะแสดงไร” พี่ป่านถามด้วยวงหน้าและแววตาสนอกสนใจ“พี่ล่ะตื่นเต้นแทน ยิ่งปีนี้เป็นปีแรกที่ดาวเดือนต่างคณะขึ้นแสดงคู่กัน ได้ข่าว่าคณะอื่นมีเดินแบบคู่ ร้องเพลงคู่ โชว์มายากลคู่ด้วยนา” สีหน้าของพี่จีเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบปิดไม่มิด“พูดจริงหรือคะพี่จี” ปารีสตาโตถาม ก่อนจะหันหน้าเข้าหาอาร์ท ทั้งคู่ยิ้มให้กันเหมือนเขิน แล้วบอกรุ่นพี่ว่า “เราสองคนคิดว่าจะเต้นโคฟค่ะ”“ไอเดียดี แล้วเต้นเพลงไรอ่ะ” หน้าตาของพี่ป่านบอกว่าสนใจมาก“ยังตกลงกันไม่ได้เลยพี่ ถ้าแนวผู้หญิงจ๋าผมคงไม่เหมาะ ถ้าแมนมากก็กลัวปารีสเต้นไม่ไหว เราสองคนเลยอยู่ในช่วงช่วยกันเลือกเพลง” ว่าแล้วอาร์ทก็หันหน้าเข้าหาปารีส สองคนนี้ยิ้มให้กันเหมือนมีซัมติง ท่าทางเหมือนคนจีบกันเลย อ๊ะ! หรือว่าไช่!!

อันที่จริงตาจะปิดแล้วด้วยซ้ำ นิยายแนวเพื่อนรักเพื่อนเรื่อง “เขาว่ากันว่า... หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน” ที่เพิ่งโหลดผ่าน meb เมื่อคืนทำเอาฉันวางไม่ลง อินมากถึงขั้นร้องไห้และยิ้มตามไปกับนางเอก กว่าจะจบกว่าจะได้นอนปาเข้าไปตีสี่ ยังดีที่ดึงตัวเองให้ลุกขึ้นมาอาบน้ำในเช้านี้ได้... ไม่งั้นล่ะแย่เลย“งั้นนอนก่อน ถึงเมื่อไหร่เดี๋ยวเฮียเรียก” น้ำเสียงกวนของคนที่กำลังขับรถทำให้ฉันทำเป็นหรี่ตามอง“ขอบคุณเฮียมากค่ะ” ฉันกวนกลับด้วยการยกมือไหว้ทำเอากัสส่ายหน้าแล้วยิ้มฉันไม่รู้ว่านอนไปนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีคือกัสเรียกตื่นละ“ลี่...ลิลลี่”“หะ... หือ ถึงแล้วเหรอ” ฉันงัวเงียพลางลืมตาขึ้นก่อนจะหลับตาลงเพราะแสงด้านนอกค่อนข้างจ้าเล่นเอาตาพร่า ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง“ถึงละ” กัสรับคำ “รุ่นพี่เพิ่งโทรมา ให้เจอที่ล็อบบี้”“อื้อ” ฉันพยักหน้าพลางบิดขี้เกียจหนึ่งกรุบพอฉันหายสะลึมสะลือ สติเข้าที่เข้าทาง เราสองคนก็ลงจากรถโดยกัสเป็นฝ่ายถือกระเป

“ทำไมทำหน้างั้น” ผมถามลิลลี่ด้วยความขำเมื่อคนตัวเล็กกำลังขมวดคิ้วแถมเม้มปากแทบเป็นเส้นตรง“ก็แล้วทำไมเราสองคนต้องมานอนด้วยกันเล่า? ปารีสกับอาร์ทอีก ทำไมไม่ถามความสมัครใจของเราก่อน” ลิลลี่ยกมือกอดอก บู้ปากด้วยสีหน้างอนอย่างที่ผมไม่เห็นมาหลายปีพอได้เห็นสีหน้าท่าทางนี้... ความทรงจำวัยเด็กก็ย้อนกลับมาในหัวลิลลี่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกเราทุกคน ทั้งเฮียแกรนด์ เจ้เกรซ เฮียไวท์รวมถึงตัวผมเองพากันโอ๋น้อง น้องอยากเล่นอะไรก็ยอมเล่นด้วยไม่เคยขัด เชื่อมั้ยว่าคนอย่างไอ้กัสยังเคยเล่นตุ๊กตาบาร์บี้มาละเพราะลิลลี่ออดอ้อน ไม่น่าเชื่อว่าน้องสาวตัวเล็กในวันนั้นจะโตขนาดนี้แล้ว“สองคนนั้นคิดว่าเราเป็นแฟนกัน ถึงแลกห้องก็ไม่มีปัญหาไง” ผมยักไหล่บอกอันที่จริงมันมีไรมากกว่านั้น หลังทานข้าวเย็นผมแยกกับลิลลี่ตั้งแต่หน้าร้านเพราะคนตัวเล็กนั่งรถมากับปารีส ส่วนผมแวะมาร์ทกับไอ้อาร์ทเพราะอยากซื้อของใช้ส่วนตัวด้วยกันทั้งคู่ขากลับเข้าที่พัก ไอ้อาร์ทมัวแต่คุยโทรศัพท์เลยไม่สนใจไร ส่วนผมดันได้ยินไอ้ห่าเดือนนิเทศกับเดือนรัฐศาสตร์คุยกันแถวที่