جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“อือ” เพราะรู้สึกอึดอัดเหมือนมีบางอย่างมารัดร่าง ฉันพยายามลืมตาจากความง่วงงุน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตกใจขั้นสุด ตื่นเต็มตาในชั่ววินาทีเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของกัสอยู่ห่างไม่ถึงห้าเซ็นต์ ที่พีคกว่านั้นแขนขายาวๆ ของคนที่กำลังหลับสนิทดันกอดร่างบางของฉันไว้อย่างแน่นหนาภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันโครมคราม! โครมคราม!ใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวขึ้นกลางอกซ้าย หน้าร้อนผ่าวแถมยังลามไปทั่วร่างทั้งที่อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ฉันกับกัสมาอยู่ในสภาพถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ได้ยังไง? ในเมื่อก่อนเผลอหลับ... เราทั้งคู่ต่างอยู่อีกฟากของเตียงแถมฉันห่มผ้าอยู่แค่ฝ่ายเดียวฉันเม้มปากแน่นสนิททั้งที่ใจยังเต้นแรงไม่หยุด พยายามดึงตัวเองออกจากสภาพล่อแหลมด้วยการผลักไสแขนแกร่งและดิ้นไปมา“อือ” กัสร้องอืออา ขยับแขนขาล็อคร่างฉันแน่นกว่าเดิมแถมยังเอาแก้มขาวเนียนใสมาแนบแก้มขวาของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดกันทำให้ฉันแทบละลายติดเตียงฮือ! ใจน้วยไปหมดแล้ว!“กัส” ฉันพยายามเปล่งเสียงเรียกคนที่ยังไม่ตื่น แต่อาการใจสั่นดันทำให้น้ำเสียงสั่นไปด้วย“อืม... ขออีกห้านาที” กัสพึมพำทั้งที่ตายังปิดสนิทห้านาทีอะไรกันเล่า! ขืนรออีกห้า

“ถ้างั้นพี่ถ่ายรูปให้มั้ยครับ เผื่อน้องลิลลี่อยากมีรูปตัวเองมากกว่ารูปวิว” พี่เป้เสนอตัวอย่างใจดี แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบปฏิเสธ กลับมีน้ำเสียงเย็นเยียบของใครบางคนแทรกขึ้นมาก่อน“ขอบคุณครับแต่ผมถ่ายให้ลิลลี่ได้ คงไม่รบกวนพี่ดีกว่า”กึก! วินาทีนี้ร่างสูงใหญ่ของกัสเข้ามายืนข้างฉันแถมยังจ้องพี่เป้เขม็ง“รบกวนอะไรกัน น้องลิลลี่ก็รุ่นน้องในคณะพี่ คงไม่เดือดร้อนนายที่อยู่ต่างคณะถ่ายให้หรอก” พี่เป้ตอบด้วยน้ำเสียงเย็น มองกัสแบบไม่กลัว“กัส” ฉันเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของกัสโดยอัตโนมัติเพราะรู้ดีว่าคนที่ยืนข้างกันกำลังเริ่มหัวเสีย “ไปมุมโน้นกัน เราอยากได้รูปในสวนดอกไม้”กัสก้มมองกันด้วยแววตาอ่อนโยนพลางคลี่ยิ้ม ก่อนจะหันไปยักคิ้วใส่พี่เป้ด้วยสีหน้ากวน “ลิลลี่เลือกแล้วว่าอยากให้ใครถ่าย เราสองคนต้องขอตัว”“เอ่อ... ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้รุ่นพี่อย่างเด็กมารยาทดี“ไว้เจอกันในคณะครับ” พี่เป้ยิ้มหวานให้ฉันแต่มิวายเหล่มองกัสแบบเคืองๆ “ถึงตอนนั้นเด็กคณะอื่นคงยุ่งไม่ได้”“พี่อาจไม่รู้ ถ้าเป็นเรื่องของลิลลี่ ผมตามยุ่งได้ทุกที่ทุกเวลา” กัสบิดยิ้มใส่คนพูดอย่างไม่ยอม ฉันที่กลัวกัสอาละวา

ปี1 เทอม2เช้านี้ฉันไม่ได้ขับรถมามหาลัยด้วยตัวเองแต่ถือโอกาสนั่งมากับเรนนี่ เมื่อวานหลังเพื่อนรักเห็นสตอรี่ของกัสก็ไลน์มาไม่หยุด พอฉันตอบว่ายังอยู่บนรถของกัส เดี๋ยวเม้าท์ให้ฟัง เรนนี่ก็เข้าใจดีแถมยังเก็บของมานอนที่คอนโดด้วยซะเลยพอเจอหน้ากัน เพื่อนรักซักแบบไม่หายใจหายคอว่าเกิดไรขึ้น ฉันเล่าเรื่องบนรถให้ฟัง ทั้งเรื่องที่กัสลงสตอรี่เพราะเห็นว่าน่ารัก รวมถึงวิต้าโทรมาโวยวายแถมกัสเป็นฝ่ายบอกเลิกด้วยตัวเอง เรนนี่ถึงกับปรบมือฉาดใหญ่ ยิ้มไม่หุบแถมฟันธงว่ากัสเริ่มชอบฉันบ้างแล้วฉันได้แต่ยิ้มทว่าไม่ได้ออกความเห็นเหมือนทุกที ไม่รู้สิ...ฉันไม่กล้าคิดไกลขนาดนั้น ปกติกัสก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เป็นห่วงฉัน เอ็นดูฉันในฐานะพี่ชายมาแต่ไหนแต่ไร อาจจะพีคตรงที่ครั้งนี้ถึงขั้นตัดสัมพันธ์ดาราสาวเพราะอีกฝ่ายเรียกฉันด้วยถ้อยคำที่ไม่โอเคที่ฉันไม่กล้าให้ความหวังตัวเองเป็นเพราะส่วนนึงไม่อยากเจ็บมากกว่านี้ด้วยแหละ ถึงกัสเลิกกับคนนี้ไป สักพักก็มีคนใหม่อยู่ดี มันเป็นวัฏจักรแบบนี้มาตลอด ฉันถึงขีดเส้นเตือนตัวเองเสมอว่า‘เราเป็นแค่เพื่อนสนิท เป็นแค่น้องสาวเท่านั้น’ถ้าอยากเซฟหัวใจก็ห้ามถลำลึกกว่าที่เป็น เพราะยิ่งเข้าข้า

“เออ! ไอเดียดี ถึงเป็นเพลงเก่าแต่กำลังเป็นไวรัลแถมจังหวะสนุกด้วย” พี่ป่านระรัวพยักหน้าเห็นด้วย“มีท่อนแรปเหมาะกับบุคลิกของกัส พี่ว่าโอเคมาก” พี่จีว่าด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาวิ้งวับ ก่อนจะหันไปถามรุ่นพี่คนอื่น “พวกแกว่าไง”“เริ่ดอยู่นา ใช้เพลงนี้คนดูคงร้องตามได้ เผลอๆ อาจเทคะแนนให้ด้วย” รุ่นพี่ที่อยู่ด้วยต่างเห็นดีเห็นงามตามๆ กันแม้เพลงนี้จะเป็นเพลงเก่าตั้งแต่สมัยฉันอยู่ประถม แต่ช่วงที่ผ่านมา จู่ๆ ดันเป็นไวรัลในติ๊กต๊อก คอนเทนส์จีบสาวต่างใช้เพลงนี้ประกอบทั้งสิ้น แถมยังลามไปถึงคอนเทนส์ทั่วไป เรียกได้ว่าเป็นเพลงดังประจำติ๊กต๊อกเลยล่ะ!“ที่เลือกเพลงนี้เพราะอยากร้องให้ลิลลี่ฟังล่ะสิ” พี่ป่านกระเซ้าถามกัสด้วยสีหน้ารู้ทัน เหมือนแซวอะไรทำนองนั้น“.........” กัสไม่ตอบ นอกจากยิ้มมุมปากทำเอาพวกรุ่นพี่โห่แซวเข้าไปใหญ่ ฉันที่กำลังวิบไหวในหัวใจต้องเฉไฉคุยเรื่องเพลงอย่างจริงจัง“คือหนูไม่ค่อยมั่นใจว่าจะระรัวนิ้วได้มั้ยนะคะ”“เออว่ะ มันเป็นเพลงเร็วนี่หว่า” พี่อีกคนพูดอย่างนึกได้ ก่อนจะถามฉันด้วยสีหน้าเป็นการเป็นงาน “แต่ถ้าซ้อมทุกวันน้องคิดว่าจะทำได้มั้ย”“หนูยังบอกไม่ได้ค่ะ” ฉันตอบอย่างแบ่งรับแบ่งส

กัสขับรถเลยคอนโดของเจ้าตัวมายังห้าง M พอได้ที่จอดรถเราสองคนก็ลงมาเดินข้างกันจนถึงร้านไอติมโปรดของฉันเอง“รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวถามด้วยรอยยิ้มหวานพร้อมกับวางเมนูลงบนโต๊ะ“เหมือนเดิม?” กัสหันมาเลิกคิ้วถามกัน“อื้อ” ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม“ขอแมคคาเดเมียกับดาร์กช็อกอย่างละสกู๊ปครับ ท็อปปิ้งเป็นอัลมอลต์ อีกแก้วเป็นมอคค่าเฟรปเป้ไม่ใส่วิปครีม” กัสสั่งอย่างคล่องแคล่วโดยไม่เปิดเมนูด้วยซ้ำที่เป็นงี้ไม่ใช่เพราะว่าเราสองคนมาทานไอติมด้วยกันบ่อยหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะฉันทานเมนูเดิมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เคยลองเปลี่ยนเป็นรสอื่นแล้วแต่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ สุดท้ายต้องกลับมาซบอกรสเดิม แฮร่!“รอสักครู่นึงนะคะ” พนักงานยิ้มพลางเก็บเมนูไปด้วย“ขอบคุณค่ะ” ฉันบอกขอบคุณพนักงานเพราะมันติดเป็นนิสัยไปแล้ว“สเป็คเลยอ่ะมึง ตั้งแต่เปิดประตูให้แฟนเข้ามาในร้านแถมสั่งไอติมให้เสร็จสรรพ์ จะดูแลแฟนดีไปไหน แล้วมึงดูเบ้าหน้าฟ้าประทานพี่เค้าก่อน... เป๊ะยิ่งกว่าดาราวัยรุ่นตัวท็อป ทำไมผู้ชายแบบนี้ไม่ตกมาถึงกูบ้าง คิดถึงหน้าแฟนตัวเองแล้วอยากร้องไห้ ไม่ถึงครึ่งพี่คนนี้ด้วยซ้ำ”“หยุดเพ้อค่ะมึง มึงดูหน้าแฟนพี่เค้าสิ สวยจนกูยังตะลึง ไม่แ