جميع فصول : الفصل -الفصل 40

จางหย่งออกมาจากห้องนอนพอดี เขากำลังยืดเส้นยืดสาย หลังจากกินข้าวเสร็จเขาก็ขลุกอยู่ในห้องจนสาย เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามาอยู่นี่ก็หลายวันแล้วนะ เมื่อไหร่จะไปจากที่นี่เสียที งานการที่บ้านก็ไม่เห็นจะช่วยหยิบจับบ้าง“คุณคงจะหายดีแล้วใช่ไหมคะ”“โอ๊ะ โอ๊ย” สิ้นเสียงเธอเขาก็ทำตัวงอเหมือนเจ็บแผล ไม่รู้ว่าเจ็บจริงหรือการละคร?“หายดีที่ไหนกันล่ะ คงอีกสักอาทิตย์สองอาทิตย์นั่นแหละ แล้วพวกเด็ก ๆ ล่ะ”“หลิงหลิงอ่านหนังสือที่ห้องโถง ส่วนเด็กผู้ชายก็เล่นอยู่หน้าบ้าน” เขาพยักหน้ารับทราบ แล้วก็เดินออกไปที่หน้าบ้าน เห็นเด็กสามคนกำลังนั่งกินผลไม้กันอยู่ เขาก็เลยเข้าไปร่วมวงด้วยเมื่อเฟยหลงเห็นจางหย่งเดินออกมา...เขาก็คิดออกแล้วว่าจะทำยังไงดี!เฟยซินที่แยกตัวออกมาจากครัว เพื่อจัดการกับบรรดาผักหลายชนิดรวมถึงมีผักที่หลันเยว่เอามาสมทบ เธอเลยมีความคิดว่าจะทำผักดองเพ่าช่ายหรือผักดองจีน เป็นอาหารสุขภาพที่ทำมาจากกะหล่ำปลี ผักกาด ขึ้นฉ่าย หรือแครอต ฯลฯ ปรุงรสด้วย เหล้าขาว พริก น้ำตาลกรวด พริกไทยเสฉวน อบเชย และโป๊ยกั๊กมาพร้อมหมักให้เข้ากันทิ้งไว้ 7-14 วันก็นำออกมากินได้แล้ว“พี่จางหย่ง พี่สอนการต่อสู้ให้พว

“สวัสดีค่ะ พอดีฉันมาสอบถามข้อมูลบางอย่างจากที่นี่น่ะค่ะ” เฟยซินเอ่ยถามใครคนหนึ่งที่กำลังเดินตรวจดูความเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่หน้าร้าน“มีอะไรหรือครับ” เขาคือผู้จัดการร้านยาแห่งนี้นั่นเอง และเขาก็เดินออกมาหาเธอ“คุณพอจะทราบเกี่ยวกับเจ้าของโรงงานคนก่อนไหมคะ ที่เขามีโรงงานอยู่ที่หมู่บ้านชิงตง ฉันจะสามารถติดต่อเขาได้อย่างไรคะ” เฟยซินบอกจุดประสงค์ของตนเองแก่เขา“อ๋อ เดิมทีที่นี่เป็นบริษัทยาของหยวนกรุ๊ปครับ แต่ถูกขายต่อให้บริษัทยาของชิวกรุ๊ปในปัจจุบันที่ดูแลอยู่ ตอนนี้พวกเขาหันไปจับธุรกิจผลิตเครื่องดื่มสุขภาพ และเวชสำอางอยู่ที่ฮ่องกงแล้วครับ” ผู้จัดการร้านเล่ารายละเอียดให้เธอฟัง“คุณพอจะมีนามบัตร หรือข้อมูลที่อยู่พอให้เราติดต่อเขาได้ไหมคะ เพราะฉันสนใจที่จะเช่าโรงงานร้างตรงนั้นเพื่อทำธุรกิจค่ะ” เฟยซินเอ่ยถามต่อ ผู้จัดการร้านมองเธออย่างนึกคลางแคลงใจไม่น้อย เพราะเห็นว่าเธออายุยังน้อย และจะทำธุรกิจก็ใช้เงินทุนค่อนข้างสูงนัก แต่ทว่าเขาก็ยินดีช่วยเหลือเพราะเห็นว่าเรื่องนี้จะมองคนแค่ภายนอกไม่ได้ บางทีหล่อนอาจจะเป็นลูกหลานของคนรวยก็เป็นได้“มีครับ เดี๋ยวผมหาให้นะครับ เราก็ติดต่อกับเขาอยู่ เพร

ทีแรกเขาก็ไม่คิดว่าจะให้โดนหัวเขาเล็งไปที่แขนของอู๋เจ๋อแต่มันดันแม่นเกินไปจนไปโดนหัวเขาจนหัวปูดเป็นลูกมะนาว เมื่ออู๋ฮั่นกับอู๋เจ๋อสู้เด็กทั้งสองไม่ได้จึงวิ่งไปฟ้องพ่อกับแม่พวกเขานั่นเอง“เห็นไหมว่าลูกเธอรังแกลูกของเราจนบาดเจ็บ เธอต้องรับผิดชอบ” มารดาของสองแฝดเอะอะโวยวายขึ้นมา“ลูก...ทำไมเล่นกันแรงแบบนี้?”หลันเยว่เสียงอ่อนพูดกับลูกชายทั้งสอง“พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรง และเราไม่ได้หาเรื่องใครก่อนนะแม่ พวกเขาที่มาหาเรื่องผมกับน้อง ผมไม่อยากโดนรังแกเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว” เจียวเจี๋ยบอกเหตุผลยาวเหยียด เขาเป็นเบี้ยล่างมาตลอดแต่ครั้งนี้เขากับน้องไม่ยอมเด็ดขาด“พวกเธอต้องจ่ายเงินมาเป็นค่ารักษาและค่าทำขวัญ 2000 หยวน” มารดาเด็กแฝดได้ทีก็เรียกร้องค่าเสียหายทันที ถึงแม้ว่าลูกทั้งสองของเธอจะเคยรังแกเจียวเจี๋ยและเจียวจ้านจนเจ็บตัวเหมือนกันแต่หล่อนก็ไม่เคยจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้หลันเยว่สักหยวนเดียว มิหนำซ้ำยังบอกอีกว่าเด็กเล่นสนุกกันมีพลาดกันได้เป็นเรื่องปกติ หลันเยว่คิดไปแล้วก็รู้สึกคับแค้นใจเหมือนกันส่วนเด็กน้อยทั้งสองคนก็เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง หมัดเล็ก ๆ ถูกกำไว้ข้างลำตัวแน่นทั้งรู้สึกผิด

เหตุผลที่ต้องใช้เม็ดทราย ก็เพราะเม็ดทรายช่วยเก็บความร้อนได้ดี ซึ่งดีนักสำหรับการทำให้เกาลัดสุกถึงเนื้อผลด้านใน เพราะหากสังเกตกันดีๆ เนื้อผลของเกาลัดนั้นจะไม่ติดกับเปลือก ดังนั้นการใช้ทรายที่ร้อนระอุตลอดเวลาจะช่วยให้เนื้อเกาลัดค่อยๆ สุก แต่ต้องหมั่นคนเพื่อไม่ให้เกาลัดไหม้ ซึ่งจะใช้เวลาคั่วนานราว 30-40 นาทีพวกเขาผลัดกันคั่วจนได้ที่ก็ได้เกาลัดหอม อร่อยมากิน เฟยซินแบ่งเอาไว้ให้ครอบครัวของหลันเยว่ด้วยขณะที่ทุกคนกินอย่างเอร็ดอร่อย เธอจึงใช้โอกาสนี้บอกทุกคนว่าจะนำลูกเกาลัดไปให้หลันเยว่ที่สวน เธอถึงจะปลีกตัวออกมาได้ เมื่อนำเกาลัดไปให้ หลันเยว่เรียบร้อย เธอก็รีบรุดไปที่โรงงานร้าง เพื่อเก็บรังนก อย่างน้อยเก็บให้ได้สักวันละห้ากิโลกรัมภายในหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะหมดเก็บรังนกในตึกดูแล้วน่าจะเร็วกว่าเก็บในถ้ำมากนัก เพราะมีบันไดที่ปลอดภัยปีนขึ้นไปเก็บได้ ไม่เสี่ยงชีวิตมากจนเกินไป เธอจะเก็บแล้วก็ซ่อนไว้ที่นี่ก่อนและจะมาทยอยขนกลับบ้านอีกทีในช่วงกลางคืนเฟยซินนำบันไดลิงมากางออกแล้วก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นไปเก็บใช้เกรียงที่ใช้ในงานก่อสร้างค่อย ๆ แซะออกจากเพดาน สลับกับการค่อย ๆ ใช้มือดึงเพื่อไม่ให้แตกหัก พอเก

ดังนั้นมารดาของเธอสามารถทยอยจ่ายคืนให้อาหญิงได้ และที่สำคัญเมื่ออยู่กับอาหญิงเธอจะประหยัดในเรื่องค่ากินค่าอยู่ เพราะอาหญิงดูแลให้ทั้งหมดแลกกับการที่เธอทำงานบ้านให้หล่อนนั่นเอง หากเธอย้ายไปอยู่ในหอพักมหาวิทยาลัยก็จะมีค่าใช้จ่ายในเรื่องค่ากิน ค่าที่พักเพิ่มขึ้นมาอีก ซึ่งเธอไม่อยากรบกวนมารดามากนักแต่ทว่า...เธอมีเรื่องไม่สบายใจจริง ๆนะ...พอตกตอนเย็นหลังจากกินข้าวกันแล้วเสร็จ ลู่หลินอาสาล้างจาน เธอขนจานชามออกไปล้างตรงจุดล้างจานหลังบ้าน ส่วนหยางฮุ่ยเมื่อสบโอกาสที่ทุกคนพูดคุยกันอยู่ที่โถงรีบแขกในบ้านอย่างออกรส เขาก็แอบมาป้วนเปี้ยนตรงจุดที่ลู่หลินกำลังล้างจานอยู่ เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเขา คนที่เธอคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ใจดี ... ปีแรกที่เธอไปอยู่บ้านอาสาวก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนมาพักหลังนี่เธอรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะเธอดูแลตัวเองมากขึ้นและเริ่มโตเป็นสาวสะพรั่งตามวัย จึงอาจไปสะดุดตาเขาก็เป็นได้ หลายครั้งที่เขาแอบลวนลามเธอทางสายตา และแอบสัมผัสร่างกายเธอโดยทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจยามลับตาคน แม้ว่าเธอจะพยายามหลีกเลี่ยงจากเขาก็ตามแต่เขาก็ยังพยายามหาโอกาสจนได้ เธอเริ่มรู้สึกว่าไม่ปลอดภ