جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“เป็นอะไรไป!” เฟยซินเอ่ยถามน้องชายคนเล็ก ทว่าเมื่อเห็นท่าทีของน้องที่แข็งค้างไม่ขยับเขยื้อน จึงคว้าเอาไฟฉายที่น้องชายทำหล่นลงพื้นไปขึ้นม เธอใช้ไฟฉายส่องไปยังทิศทางที่คิดว่าน้องเห็นอะไรบางอย่างเมื่อแสงไฟสาดกระทบไปยังวัตถุต้องสงสัย ทั้งเฟยซินและเฟยหลิงก็ตกใจจนตัวชาตาค้างตามน้องชายคนเล็กไปอีกคน เด็กๆ ขยับเข้ามาหลบที่หลังพี่สาวด้วยความหวาดกลัวกับภาพชวนสยดสยองตรงหน้าเธอเลื่อนสายตาตามแสงไฟที่สาดส่องไปยังวัตถุต้องสงสัยนั้นอย่างพินิจพิจารณา...ทั้งรู้สึกอึดอัดและขนลุกขนพองไปพร้อมๆ กัน โครงกระดูกมนุษย์สีขาวโพลนที่เนื้อหนังมังสาเสื่อมสลายไปจนหมดแล้ว คะเนว่าน่าจะตายมาหลายสิบปีโครงกระดูกนับสิบร่างวางกองกันเป็นพะเนินไว้ที่มุมอับมุมหนึ่งในถ้ำราวกับเศษซากกองขยะบางร่างมีเสื้อผ้าสวมใส่ติดร่างแต่บางร่างก็แทบไม่มีเหลือ โครงกระดูกพวกนี้มาได้อย่างไร ถูกฆ่าตายโดยมนุษย์หรือว่าสัตว์ร้าย?“เด็กๆ พี่ว่าเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ” เฟยซินรับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากล จากนั้นก็ดันหลังเด็กๆ ให้รีบเดินออกมาจากถ้ำ“หลิงหลิง เดินไหวหรือไม่”“ไหวค่ะ” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก เธอเดินกะเผลกเล็กน้อยเพราะยังเจ็บเ

เช้ามืดวันต่อมาทั้งสามคนเตรียมตัวออกเดินทาง ข้าวของที่จำเป็นและเอกสารสำคัญของตัวเองและของน้อง ๆ ถูกเก็บใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว“พี่ซินซินแม่เคยเล่าให้ฟังว่ามาจากฮ่องกง ที่นั่นดีกว่าเกาะนี้ที่เราอยู่นัก หลิงหลิงก็อยากเห็น” เฟยหลิงเปรยขึ้นมา“พี่ซินซินแล้วเราจะได้เจอ คุณยายกับคุณตาด้วยไหม ไม่เคยเจอพวกท่านเลยสักครั้ง แม่เคยบอกว่าคุณตากับคุณยายเปิดร้านขายติ่มซำด้วยล่ะ” เฟยหลงเอ่ยขึ้นบ้าง เฟยซินหยิบเป้มาให้เด็กน้อยทั้งสองสะพาย และตรวจดูความเรียบร้อยของเด็ก ๆ จากนั้นก็ใส่รองเท้าให้พวกเขา “ถ้ามีวาสนาต่อกันพวกเราก็คงได้เจอ แต่พี่ไม่รู้นะว่าคุณตากับคุณยายจะยอมรับเราเป็นหลานหรือไม่” เฟยซินพูดออกไปตรง ๆ เพราะไม่อยากให้เด็กน้อยคาดหวังมากเพราะกลัวพวกเขาจะผิดหวังและเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณตากับคุณยายจะต้อนรับพวกเธอหรือไม่ เด็กทั้งสองคนเมื่อได้ยินดังนั้นก็คอตกเพราะรู้ว่าพี่สาวหมายถึงอะไร เฟยซินเก็บกรอบรูปของพ่อและแม่ที่ถ่ายคู่กันลงในกระเป๋า เด็กสองคนก็สะพายเป้เล็ก ๆ ของตัวเองคนละใบ เฟยหลงถือกรงนกแอ่นไว้ด้วยมือข้างหนึ่งมั่น ทั้งสามคนพากันออกไปก่อนที่คนในบ้านใหญ่จะตื่นขึ้นม

เวลานี้เป็นช่วงแรก ๆ ที่พัฒนาประเทศ ทว่ากวางตุ้งมีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ คือกลายเป็นมณฑลอันดับ 1 ของประเทศ ที่มีมวลรวมการบริโภคสินค้าปลีกในสังคม มวลรวมการส่งออก ยอดรวมการลงทุนจากต่างชาติ เป็นตัวบ่งชี้ถึงการเติบโตทางเศรษฐกิจอื่นๆ มากที่สุดของจีนกวางตุ้งจึงเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมหลิ่งหนาน เป็นบ้านเกิดและวัฒนธรรมดั่งเดิมของชาวจีนโพ้นทะเลส่วนใหญ่ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือ นิสัยเปิดกว้าง เมตตาอารี และรักความสงบเสียงกดกริ่งดังอึงมี่ในการเพื่อขอทาง...กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งทั้งสามคนชะงักฝีเท้าขณะกำลังจะเดินข้ามถนนไปอีกทางต่างสะดุ้งโหยง“ขอทางด้วยจ้า!” จากนั้นเขาก็ปั่นจักรยานขนตะกร้าผักไว้ข้างหลังผ่านไป ทั้งสามคนจึงได้ข้ามถนนไปอีกฟากที่เป็นตลาดสด เพื่อถามพ่อค้า แม่ค้าในตลาดสดแถวนั้นว่าพอจะมีห้องพักที่เปิดให้เช่าบ้างหรือไม่ ถ้าหากเป็นไปได้พวกเธออยากได้เป็นบ้านเช่าที่มีพื้นที่ในการปลูกผักและทำสวนด้วย พ่อค้าคนหนึ่งเลยแนะนำให้ลองนั่งรถออกไปยังหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชื่อชิงตงที่อยู่ห่างจากเมืองท่าจ้านเจียงราวสองกิโลเมตร เพราะเห็นว่ามีการประกาศเช่า-ขายบ้านหลังหนึ่งอยู่หมู่บ้านชิงตงเป็นเพียงแค่หมู่บ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น...หลังจากทั้งสามคนกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมาช่วยกันทาสีบ้าน เพื่อปรับปรุงภายนอกบ้านให้ดีขึ้น โดยยังคงสีเดิมภายนอกไว้คือสีขาว ส่วนด้านในบ้านนั้นยังคงสภาพเดิม เนื่องจากสีไม่ได้หลุดล่อนไป อาจจะเป็นไปได้ว่าเคยมีการปรับปรุงมาก่อนหน้านั้นแล้ว จึงไม่ได้ทาสีภายในบ้านเครื่องนอนที่ซื้อใหม่ก็นำออกมาปูรัดมุมผ้าแล้วก็สอดไว้ใต้ฟูกนอน รวมถึงซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปชุดใหม่ให้น้อง ๆ และตัวเธอเองคนละห้าชุด เพราะเธอไม่เก่งเรื่องเย็บปักถักร้อย แบบนี้น่าจะเหมาะกว่า เด็ก ๆ ดีใจกันมากเพราะเสื้อผ้าที่มีอยู่ของตนก็มีเพียงไม่กี่ชุดแถมมันก็เก่ามอซอมากแล้วด้วย เด็ก ๆ โผเข้ามากอดพี่สาวด้วยความดีใจเมื่อวานซืนเฟยซินซื้อจักรยานมาสองคันเป็นคันใหญ่หนึ่งคันและคันเล็กของเฟยหลิงอีกหนึ่งคัน ต่อไปเมื่อไปไหนมาไหนก็จะได้ใช้เป็นเครื่องทุ่นแรงเดินได้อุปกรณ์ทำสวน เมล็ดพันธุ์ผักและเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ก็ซื้อมา เพื่อสำหรับไว้เพาะปลูกในวันว่างอีกด้วย พอเข้าช่วงบ่ายแดดร่มลมตกเฟยซินพาน้อง ๆ เดินสำรวจหมู่บ้าน ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ค่อนข้างเงียบสงบ และอุดมสมบูรณ์ ต่างจากในเมืองท่าจ้านเจียงที่ดูวุ่นวาย

“พี่ซินซิน พี่อยู่ไหน?”“พี่เข้าห้องน้ำ เด็ก ๆ นอนเสีย ปิดไฟเร็ว” เฟยซินตะโกนตอบกลับไป เด็กน้อยเชื่อฟังพี่สาวไม่อิดออด จึงก็ปิดไฟลงตามคำสั่ง เฟยซินถือตะเกียงน้ำมันด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็ช่วยพยุงเขาไปนอนบนเตียง โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าเฟยหลิงแอบแง้มประตูออกมาดู และก็เห็นพี่สาวแบกใครก็ไม่รู้เข้าห้องนอนฝั่งตรงกันข้าม ยามแสงไฟจากน้ำมันตะเกียงสอดส่องใบหน้านวล เขาจึงเห็นเธอได้ถนัดถนี่กว่าเมื่อตะกี้ที่ไม่ทันได้สังเกตให้ดีว่าคนตรงหน้าน่ามองแค่ไหน เธอสวมชุดนอนสีขาวคอเหลี่ยมแขนตุ๊กตายาวถึงเข่าสีขาว ตัดผมหน้าม้าผม ผมเป็นลอนเหมือนเกลียวคลื่นทะเลยยาวถึงกลางหลัง ผิวขาวเนียนละเอียดน่าสัมผัส เขาเผลอมองเธอตาไม่กะพริบ อายุคงน่าจะราว 15-16ปีล่ะมั้ง อย่างนั้นเขาก็อายุมากกว่าเธอสิบปีเลยน่ะสิ!เธอประแป้งหอมบนใบหน้า และตัวก็หอมแป้งเด็กมาก ๆ ในขณะที่เธอสาละวนกับการทำแผลให้เขาเขาก็เผลอสูดความหอมเข้าปอดไปเฮือกใหญ่เธอช่วยถอดเสื้อสูทเขาออกแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นสัดส่วนหนั่นแน่นกำยำของร่างกาย มีลอนซิกซ์แพ็กน่าลูบไล้ที่อกข้างซ้ายของเขาสักหัวมังกรคาบลูกแก้วกลมโตอยู่ เธอระงับความคิดฟุ้งซ่านเฟ