ทะลุมิติมาทำธุรกิจรังนกในยุค 80's

เสียงของใครบางคน...ลอยมากระทบโสตประสาทการรับรู้และได้ยิน เปลือกตาที่เคยปิดแน่นสนิทของคนที่แน่นิ่งไปแล้ว บัดนี้ก็เริ่มกระตุก...

แต่เอ๊ะ! เหมือนว่าจะมีอีกเสียงแว่วเข้ามาด้วยนะ!

นิ้วมือทั้งสิบเริ่มขยับ มันคือปฏิกิริยาตอบกลับของการกลับมามีชีวิตอีกครั้ง...

“พี่เฟยซิน อย่าเป็นอะไรไปนะ พี่อย่าทิ้งหลิง หลิงไปอีกคนนะ ฮื่อ~” เสียงร้องไห้คร่ำครวญของเฟยหลิงเด็กน้อยวัยเจ็ดขวบ เขย่าร่างบางระหงของพี่สาววัยแรกรุ่นที่ชื่อว่าเฟยซิน พลางยกแขนปาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มขาวไปด้วย

“แง้~ แง้~ พี่ครับ ตื่นมาสิครับพี่ แง้” อีกด้านหนึ่งคือน้องชายคนเล็กที่ชื่อเฟยหลง เขาอายุได้เพียงสามขวบ และยังพูดได้ไม่ชัดถ้อยชัดคำมากนัก เด็กน้อยก็ช่วยพี่สาวคนรอง เขย่าร่างของเฟยซินที่แน่นิ่งอยู่เช่นกัน

สามพี่น้องแซ่หลิวอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ในแถบทะเลจีนใต้บนเกาะไห่หนาน ซึ่งเป็นมณฑลของสาธารณรัฐประชาชนจีนที่มีขนาดเล็กที่สุด ตั้งอยู่ทางใต้สุดของจีนที่มีลักษณะเป็นเกาะล้อมรอบด้วยทะเลสีครามน้ำใส

หลังจากที่เฟยซินปีนขึ้นไปเก็บลูกพลับ เพื่อให้น้อง ๆ ได้กิน ด้วยความไม่ระวังเท้าข้างหนึ่งเหยียบไปโดนกิ่งไม้ที่ผุคาต้น จึงทำให้ร่างของเธอพลัดร่วงลงมากระแทกกับพื้นดินด้านล่างและหมดสติแน่นิ่งไป

เฮือก!

ร่างของเด็กสาวกระตุกเฮือก สูบเอาอากาศภายนอกเข้าปอดเต็มอัตรา

“พี่เฟยซิน พี่ฟื้นแล้ว หลิงหลิงดีใจเหลือเกิน” แววตาเด็กน้อยเป็นประกายวับวาวรีบปรี่เข้าไปกอดพี่สาวแน่น เธอแอบคิดไปว่าชาตินี้จะไม่ได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว

“ฮือ~พี่ฮะ พี่ฟื้นแล้ว ฮึก” เฟยหลงเองก็โผเข้ากอดเอวพี่สาวด้วยเช่นกัน โชคดีที่เฟยซินไม่ได้เป็นอะไรไป

‘นี่มันอะไรกันเนี่ย รู้สึกมึนหัวไปหมด แล้วเด็กสองคนนี้เป็นใครกัน?’ เป่าเป้ยยกมือขึ้นกุมขมับหลับตาแน่นทบทวนความทรงจำที่เกิดขึ้น มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

เด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มแก้มกลม ตัดผมหน้าม้าและถักเปียสองข้าง กับเด็กชายอีกคนที่หน้าตาน่าเอ็นดูไม่แพ้กัน เรียกเธอว่าพี่สาวหรือ?

ภาพจำครั้งสุดท้ายเธอจำได้ว่ากำลังเข้าคิวบู๊แทนนางเอกในกองละคร แน่ล่ะว่าเธอเป็นนักแสดงผาดโผนและรับบทเป็นนักแสดงแทนตัวละครเอกในฉากเสี่ยงชีวิต

เธอฝันอยากเป็นดาราหน้ากล้องมีชื่อเสียงแต่ทว่าหนทางไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด โชคชะตาของเธอคงเป็นได้แค่ตัวแทนและเงาของคนอื่น

แต่ทว่าอาชีพนี้ก็ทำให้เป่าเป้ยในวัยยี่สิบเจ็ดปี มีกินมีใช้จนถึงปัจจุบัน มันก็ไม่ได้มีอะไรที่แย่ไปเสียหมดหรอก ในเรื่องร้ายมักจะมีเรื่องที่ดีอยู่บ้าง

แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้ อาจทำให้เธอต้องคิดใหม่ อาชีพที่เธอรักที่สุดกลับต้องทำให้เธอตายจากอีกโลกหนึ่ง แล้วมาโผล่ในยุคไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ เฮ่อ! หัวจะปวด

ความทรงจำในหัวแล่นผ่าน เธอจำได้ว่ากำลังโหนสลิงอยู่ แต่เพราะเกิดความผิดพลาดทางเทคนิก สลิงขาดขณะทำการถ่ายทำ จนทำให้ร่างของเธอร่วงหล่นกระแทกพื้นด้านล่างดับอนาถ

และขณะที่ร่างโปร่งใส ได้มองร่างของตัวเองสิ้นลมไปต่อหน้าต่อตา ก็เกิดหลุมดำพายุหมุนวนเป็นระลอกคลื่นของอุโมงค์มิติดูดเอาวิญญาณของเธอมาโผล่ที่นี่ เธอเกิดใหม่ในร่างนี้หรือ แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน?

“พี่ซินซินไปพักกันก่อนเถอะนะคะ พี่หน้าซีดไปหมดแล้ว” เฟยหลิงเอ่ยกับพี่สาวเพราะตอนนี้เห็นว่าพี่สาวทำหน้ามึนงง ราวกับสติหลุดลอยไปไกล พี่สาวของเธอคงจะตกใจมาก ที่พลัดตกลงมาจากต้นพลับแบบนั้น

วันนี้พวกเขาได้นำดอกฟรีเซียสีขาวที่แม่ชอบ ไปไหว้หลุมศพพ่อกับแม่บนภูเขา และขากลับก็แวะเก็บลูกพลับที่สุกงอมเต็มต้นกันก่อนจะกลับบ้าน แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น

จากนั้นเฟยหลิงก็หันไปบอกกับน้องชายคนเล็กต่อ “เราไปกันเถอะอาหลง”

“ครับพี่” เด็กน้อยหน้าตาน่ารักแก้มป่องยิ้มแป้นขานรับเสียงใสแจ๋วกับพี่สาว เฟยหลิงใช้ชายเสื้อของตนเองเป็นตะกร้าเพื่อบรรจุลูกพลับสีส้มลูกอวบใหญ่ไว้เต็มอัตรา แล้วก็พยักหน้าหงึกหงักเชิญชวนทุกคนกลับบ้าน

ส่วนเป่าเป้ยในร่างของเฟยหลิง ก็พยายามทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับร่างนี้ว่ามีอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง

เจ้าของร่างอายุได้สิบห้าย่างสิบหกปี พ่อและแม่กลายเป็นศพถูกฆ่าตายเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง และพบว่าร่างถูกทิ้งไว้บนเขาและเงินจากการขายอาหารทะเลล็อตใหญ่ก็ถูกขโมยไป ตำรวจสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นการฆ่าชิงทรัพย์ เพราะพ่อกับแม่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใครมาก่อน

ส่วนฆาตกรนั้นก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร บางคนก็คาดเดาว่าคนร้ายน่าจะหนีออกจากเกาะไปนานแล้ว

โถ...ชีวิตเด็ก ๆ ช่างน่าสงสารมาก

พ่อกับแม่อยู่ในช่วงกำลังจะสร้างตัว ทุกอย่างเริ่มจะเป็นไปด้วยดี หลังจากที่พวกเขายึดอาชีพเป็นชาวประมงและเก็บหอมรอมริบ จนมีเงินซื้อเรือเป็นของตัวเอง ครอบครัวกำลังจะลืมตาอ้าปากได้แล้วเชียวแต่ดันมาเกิดเรื่องเศร้าสลดขึ้นเสียก่อน...

เมื่อทั้งสามคนกลับมาถึงบ้านก็เห็นป้าสะใภ้ชื่อวาลี่ถิง และลุงกว่างฉินที่งัดแงะประตูเข้ามารื้อค้นทรัพย์สินภายในบ้าน

“ป้าสะใภ้ ลุงใหญ่ ทำอะไรน่ะ จะขโมยของพ่อกับแม่ไปไม่ได้นะ หลิงหลิงไม่ยอม” เฟยหลิงตะโกนดังลั่น ลุงกว่างฉินถือกล่องเครื่องประดับและกล่องเงินของพ่อกับแม่อยู่ในมือ ส่วนป้าลี่ถิงก็ถือหีบเสื้อผ้าราคาแพงของแม่ ทั้งสองคนกำลังเดินออกมาจากบ้านของพวกเธอ

“นังเด็กเหลือขอ ฉันขโมยอะไรกัน ฉันต้องดูแลพวกแก แทนพ่อกับแม่แกที่ตายไป ของพวกนี้ถือว่าเป็นค่าเลี้ยงดูอย่างไรล่ะ” ลี่ถิงทำหน้าถมึงทึงเอ่ยขึ้น

“แล้วนั่น ก็หีบผ้าของแม่ด้วย จะเอาไปไม่ได้นะ” เฟยหลงใจกล้ารีบปรี่เข้าไปยื้อแย่งของคืนอย่างกล้าหาญแต่ก็ถูกกว่างฉินผลักออกมาจนได้ เฟยซินรีบเข้าไปพยุงน้องชายลุกขึ้น

แม่ของพวกเด็ก ๆ มาจากครอบครัวที่มีฐานะและพบรักกับพ่อของพวกเขา เมื่อตอนที่พ่อทำงานที่โรงงานผลิตอะไหล่รถยนต์ที่ฮ่องกง

แต่เนื่องจากผู้ใหญ่กีดกันทั้งคู่เพราะพ่อของเขาเป็นคนยากจน แม่เลยตัดสินใจหนีตามพ่อมาใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะเล็ก ๆ แห่งนี้ แม่จึงพอมีทรัพย์สินเดิมติดตัวมาบ้าง