บทที่ 10 คำชวนไปโรงแรม

อนุรักษ์มองธนบัตรใบละห้าร้อยสองใบในมือของตัวเอง ยังรู้สึกยากจะเชื่อว่าเขาเพิ่งได้รับทิปมากขนาดนี้จากการนวดแค่ครั้งเดียว ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนให้เงินเขาเป็นโบนัสเยอะขนาดนี้มาก่อน

"นายสมควรได้มัน" ลาดาพูดไว้ก่อนออกจากห้อง "ฉันหวังว่านายจะไม่รังเกียจนะ ถ้าฉันชวนนายไปกินมื้อเย็นคืนนี้"

ตอนนั้นอนุรักษ์ไม่รู้ว่าควรตอบอะไรดี แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของลาดา รวมถึงวิธีที่เธอกุมมือเขาไว้ชั่วครู่ก่อนจะจากไป เขาก็รู้ว่าคำชวนนั้นไม่ใช่แค่พูดตามมารยาทแน่ ๆ

ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและตอบรับคำชวนนั้น อนุรักษ์เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงปฏิเสธไม่ได้ ทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์กันก่อนที่ลาดาจะเดินออกจากร้านนวดไปด้วยท่าทางเบาสบาย

เขาเก็บเงินนั้นใส่กระเป๋าสตางค์เก่า ๆ ของตัวเองอย่างระมัดระวัง ห้าแสนรูเปียห์—เป็นจำนวนเงินที่มีความหมายมากสำหรับอนุรักษ์ที่ใช้ชีวิตแบบพอมีพอกินมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องจ่ายค่างวดหนี้เงินกู้ออนไลน์ที่เคยกู้มาเพื่อใช้รักษาปู่ของเขา น่าเสียดายที่ถึงแม้เขาจะพยายามเต็มที่แล้ว แต่โชคชะตากลับไม่เป็นใจ ปู่ของเขาก็ยังจากไป ทิ้งให้อนุรักษ์ต้องแบกรับภาระทางการเงินที่ค่อนข้างหนักไว้เพียงลำพัง

วันนั้น อนุรักษ์ไม่ได้รับลูกค้าคนอื่นอีก ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือจักรีตั้งใจจัดการไว้ เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก ด้วยเงินที่เพิ่งได้มา เขารู้สึกว่าไม่เป็นไรเลย ถึงวันนี้จะได้ดูแลลูกค้าแค่คนเดียว เงินเดือนพื้นฐานของเขาก็ยังมีอยู่ และตอนนี้ยังมีเงินก้อนใหญ่เพิ่มเข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระอีกด้วย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หมดเวลางาน อนุรักษ์รีบกลับไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ เรียบง่ายของตัวเอง พอถึงบ้าน เขาก็ตรงเข้าห้องน้ำทันที อาบน้ำเย็นที่ช่วยไล่ความเหนื่อยล้าออกไปได้เล็กน้อย หลังจากนั้น เขาก็สวมเสื้อผ้าที่ดีที่สุดเท่าที่มี เป็นเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงยีนที่ยังดูดีพอสมควร

ขณะที่เขากำลังจัดผมอยู่หน้ากระจกบานเล็กบนผนัง โทรศัพท์ของเขาก็สั่น มีสายเรียกเข้า

"ฮัลโหล?" อนุรักษ์รับสาย หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

"อนุรักษ์... นายพร้อมหรือยัง?" เสียงของลาดาดังมาจากปลายสาย อ่อนโยนแต่แฝงความตื่นเต้นเอาไว้

อนุรักษ์เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ยังมีเวลาอยู่ แต่ดูเหมือนลาดาจะรอไม่ไหวแล้ว "ครับ พี่ลาดา อีกเดี๋ยวผมจะออกไปแล้ว เราเจอกันที่ไหนครับ?"

“ฉันอยู่ที่ร้านแล้วนะ ร้านครัวสมุนไพรในตัวเมือง ฉันรอนายอยู่ที่นี่นะ อย่าช้านักล่ะ” ลาดาตอบ

“ได้ครับพี่ เดี๋ยวผมรีบไป” อนุรักษ์ตอบ เขายิ่งรู้สึกประหม่าขึ้นไปอีก ‘แค่กินมื้อเย็นเอง ไม่มีอะไรหรอก...’ เขาพูดในใจ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง

สายถูกวางไป อนุรักษ์สูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์ คืนนี้อาจจะกลายเป็นคืนที่น่าสนใจ เขาไม่รู้แน่ชัดว่าลาดาต้องการอะไรจากเขา แต่เขาก็ตัดสินใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางของมัน

อนุรักษ์ไม่รอช้า เขารีบออกจากบ้าน สตาร์ตมอเตอร์ไซค์ แล้วขี่ออกไปด้วยความเร็วเท่าที่มอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ของเขาจะทำได้ มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เป็นสถานที่นัดพบของพวกเขา

เมื่อมาถึงครัวสมุนไพร อนุรักษ์ก็รีบก้าวเข้าไปข้างในและมองหาร่างของลาดา ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้หน้าต่างแล้ว สวมเดรสหรูสีแดงไวน์ ผมของเธอจัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อย และบนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นอนุรักษ์เดินเข้ามา

"ในที่สุดนายก็มาถึงสักที" ลาดาพูดตอนอนุรักษ์นั่งลงตรงหน้าเธอ "หลังอาบน้ำแล้วนายดูสดชื่นขึ้นนะ"

อนุรักษ์ยิ้มอย่างเก้อ ๆ “ขอบคุณครับ พี่ลาดา ผมไม่อยากดูโทรมเวลามาที่แบบนี้ พี่ลาดาเองก็ดูไม่เหมือนเดิมเหมือนกันครับ” อนุรักษ์ตอบ

“ไม่เหมือนเดิมตรงไหนเหรอ?” ลาดาถามด้วยสีหน้าเย้ายวน

“เอ่อ... สวยขึ้นครับ... เอ่อ ขอโทษครับพี่...” อนุรักษ์พูด เขาค่อนข้างทำตัวไม่ถูกต่อหน้าผู้หญิงที่อายุมากกว่าเขาคนนี้ ปัญหาคือ ลาดาแต่งงานแล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาคิดมากอยู่เหมือนกัน

ลาดาหัวเราะเบา ๆ "สบาย ๆ เถอะอนุรักษ์ คิดซะว่าเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น อ้อ สั่งอะไรก็ได้ที่นายอยากกินนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

อนุรักษ์มองเมนูในมือด้วยความลังเลเล็กน้อย ร้านอาหารนี้ชัดเจนว่าไม่ใช่ร้านราคาถูกแบบที่เขาเคยไปกินเป็นประจำ ราคาทุกอย่างที่นี่ถือว่าแพงสำหรับเขา แต่เมื่อเห็นสายตาที่มั่นใจของลาดา สุดท้ายเขาก็เลือกเมนูที่คิดว่าไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินไป

ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาจดรายการอาหารของทั้งคู่ หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็กลับมาคุยกันสบาย ๆ ลาดาถามเรื่องชีวิตของอนุรักษ์หลายอย่าง ทั้งเรื่องที่เขามาเป็นหมอนวดได้อย่างไร และเรื่องอดีตของเขาเล็กน้อย อนุรักษ์ตอบเท่าที่จำเป็น ส่วนบางเรื่องเขาก็เลือกเก็บไว้เป็นความลับ

"งั้นเธออยู่บ้านคนเดียวเหรอ?" ลาดาถามพลางจิบไวน์ของเธอ

"ครับพี่ ผมใช้ชีวิตด้วยตัวเองมานานแล้ว ตั้งแต่ปู่เสีย ผมก็ต้องจัดการทุกอย่างเอง" อนุรักษ์ตอบ

ลาดาพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา "นายเป็นเด็กที่พึ่งพาตัวเองได้ดีนะ ดีมากเลย ผู้ชายวัยเดียวกับนายไม่ค่อยมีใครอยู่รอดด้วยตัวเองแบบนี้ได้หรอก!"

อนุรักษ์เพียงยิ้มบาง ๆ "ผมไม่มีทางเลือกครับพี่ ถ้าไม่ทำงาน ผมก็อยู่ไม่ได้"

“นายอายุเท่าไหร่เหรอ? ขอโทษนะ แค่อยากรู้เฉย ๆ...”

“ใกล้จะ 22 ครับพี่ พอจบมัธยมปลายก็ทำงานรับจ้างไปเรื่อย แล้วมาเจอตำแหน่งว่างที่คลินิกนั้น ไม่รู้ทำไมผมถึงถูกดันให้มาเป็นหมอนวด ทั้งที่ตอนแรกตำแหน่งว่างมีแค่พนักงานทำความสะอาด...”

“ก็เพราะนายหน้าตาดีน่ะสิ รูปร่างก็ดี ออกกำลังกายบ่อยเหรอ?”

“ก็พอสมควรครับ เมื่อก่อนเคยเรียนปันจักสีลัต แต่เพราะแบบนั้นผมเลยออกกำลังกายเป็นประจำ!”

“ว้าว! งั้นก็เป็นบอดี้การ์ดได้เลยสิ! ฮ่าๆๆ!”

บทสนทนาของพวกเขาดำเนินต่อไปจนอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองกินอาหารกันในบรรยากาศสบาย ๆ มีบทสนทนาเบา ๆ และเสียงหัวเราะเล็ก ๆ แทรกเป็นระยะ ลาดาดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับการได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ ส่วนอนุรักษ์ แม้ตอนแรกจะเกร็ง ๆ แต่ก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

หลังจากอาหารใกล้หมด ลาดาวางส้อมลง แล้วมองอนุรักษ์ด้วยรอยยิ้มที่มีความหมาย "อนุรักษ์ คืนนี้ฉันอยากใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้ ไปค้างที่โรงแรมกันไหม?"

อนุรักษ์นิ่งไปชั่วครู่ ข้อเสนอนั้นชัดเจนว่ามีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ เขาอ่านสัญญาณจากวิธีที่ลาดามองเขาได้ แต่เขาก็รู้เช่นกันว่านี่ไม่ใช่แค่คำชวนธรรมดา

"โรงแรมเหรอครับ?" อนุรักษ์ทวนคำนั้น พยายามยืนยันความหมายของเธอ

ลาดาพยักหน้า "ใช่ ฉันอยากพักผ่อนต่อให้นานกว่านี้ นายไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะ ฉันจัดการเองทั้งหมด"

อนุรักษ์มองลาดาเงียบ ๆ คืนนี้ยิ่งทำให้เขาสับสนหนักขึ้นไปอีก