บทที่ 7 เหตุการณ์ในยามเย็น

อนุรักษ์เอนหลังพิงเบาะรถ พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แหวนวงนั้นไม่ปรากฏให้เห็นเป็นรูปทรงจริง ๆ มันดูเหมือนรอยสักบนนิ้วมือของอนุรักษ์เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น อนุรักษ์ก็ยังรู้สึกถึงมันได้ตอนที่เอามือลูบคลำ

และตอนนี้ พออยู่ใกล้มาลัย เขาก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนิ้วมือนั้นถึงรู้สึกอุ่นขึ้นมา

มาลัยขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาของเธอเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นระยะ ๆ ราวกับกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง ข้างนอก ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตก ไฟถนนเริ่มสว่างขึ้น สร้างเงาทอดยาวไปทั่วเมืองที่ยังค่อนข้างคึกคัก

"คุณบอกว่ามีคนตามล่าคุณอยู่เหรอ?" ในที่สุดอนุรักษ์ก็เอ่ยปากถาม

มาลัยกัดริมฝีปาก แล้วพยักหน้า "ใช่ แล้วฉันก็ไม่รู้แล้วว่าควรหนีไปที่ไหนอีก"

อนุรักษ์ถอนหายใจ "แล้วทำไมต้องเป็นผม? ทำไมคุณถึงลากผมเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้แบบกะทันหัน?"

มาลัยไม่ได้ตอบทันที เธอเลี้ยวรถเข้าไปในถนนเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างเงียบกว่าเดิม แล้วดับเครื่องยนต์ ภายใต้แสงยามเย็นที่เริ่มหม่นลง ใบหน้าของเธอดูซีดลงเล็กน้อย

"เพราะฉันเชื่อว่านายปกป้องฉันได้ แล้วก็... มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันสัมผัสตัวนายด้วย" เธอพูดเสียงเบา

อนุรักษ์กำหมัดแน่น เขามั่นใจมาก ว่านั่นต้องเป็นเพราะแหวนที่ปู่ทิ้งไว้ให้ และเรื่องนั้นก็ทำให้เขาถูกลากเข้ามาอยู่ในสถานการณ์ที่ยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ ปัญหาก็คือ อนุรักษ์ไม่รู้ว่าจะถอดมันออกได้ยังไง เพราะแหวนวงนั้นกลายเป็นรอยสักไปแล้ว

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เสียงเครื่องยนต์รถที่กำลังแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วก็ดังขึ้นมาลัยดูตื่นตระหนก รีบสตาร์ตรถอีกครั้งทันที

"พวกมันเจอเราแล้ว! จับแน่น ๆ!" มาลัยตะโกน แล้วเหยียบคันเร่งจนมิด

รถพุ่งไปด้วยความเร็วบนถนนแคบ ๆ เสียงแตรรถและเสียงยางบดถนนดังเอี๊ยดอ๊าดมาจากด้านหลัง อนุรักษ์หันไปมองและเห็นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งกำลังไล่ตามพวกเขามาด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น

"พวกมันเป็นใคร?" อนุรักษ์ถาม

"คนที่อยากเอาบางอย่างไปจากฉัน" มาลัยตอบสั้น ๆ

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น! กระจกหลังรถแตกร้าว มาลัยร้องออกมาอย่างกลั้นเสียงไว้ อนุรักษ์รีบก้มตัวลงตามสัญชาตญาณ

"บ้าเอ๊ย! พวกมันเอาจริงนี่!" อนุรักษ์คว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้แน่น "เราหนีแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก คุณรู้จักที่ปลอดภัยไหม?"

"รู้" มาลัยตอบ "แต่เราต้องไปให้ถึงที่นั่นให้ได้ก่อน!"

รถหักเลี้ยวอย่างแรง เกือบเสียหลัก แต่มาลัยยังคงจับพวงมาลัยไว้แน่น อนุรักษ์รู้สึกว่าแหวนบนนิ้วเริ่มอุ่นขึ้น ราวกับมันตอบสนองต่อความตึงเครียดของสถานการณ์ มีบางอย่างไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา เป็นความรู้สึกประหลาดที่อธิบายได้ยาก

"มาลัย!" จู่ ๆ อนุรักษ์ก็ตะโกน "เลี้ยวซ้าย!"

มาลัยหักพวงมาลัยไปทางซ้ายทันทีโดยไม่ถาม รถเก๋งสีดำที่ไล่ตามพวกเขามาไม่ทันตั้งตัวกับการหักหลบกะทันหันนั้น จึงพุ่งตรงไปข้างหน้าและคลาดสายตาไปชั่วขณะ

มาลัยไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอเหยียบคันเร่งแรงขึ้น พาพวกเขาหนีห่างออกไป หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ในที่สุดเธอก็ชะลอรถและขับเข้าไปในตรอกลับ ๆ หลังอาคารเก่าแห่งหนึ่ง

ทั้งสองคนหอบหายใจ บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจของพวกเขาเท่านั้นที่ได้ยิน

"ฉันคิดว่าเราปลอดภัยชั่วคราวแล้ว" มาลัยกระซิบ

อนุรักษ์จ้องมองเธอ "ตอนนี้คุณอธิบายได้หรือยัง? ใครตามล่าคุณ แล้วทำไม?"

มาลัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึก "พวกมันคือคนที่เคยมีเรื่องกับครอบครัวฉัน มีบางอย่างที่พวกมันต้องการ และฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน"

อนุรักษ์ขมวดคิ้ว "บางอย่าง? หมายถึงอะไร?"

“ตอนนี้ฉันยังเล่าไม่ได้” มาลัยพูด

อนุรักษ์นั่งเอนหลังพิงเบาะรถ ยังพยายามปรับลมหายใจของตัวเองอยู่ ขณะเดียวกัน มาลัยก็แอบมองออกไปทางช่องกระจก เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามพวกเขามาอีก ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง ตัดกับความตึงเครียดที่ยังคงค้างอยู่ระหว่างพวกเขา

"ดูเหมือนว่าเราจะปลอดภัยแล้วนะ" อนุรักษ์พูด แม้ในใจเขาจะยังคงระแวงอยู่ก็ตาม

มาลัยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองอนุรักษ์ "ฉันรู้ว่านายต้องมีคำถามเยอะมากแน่ ๆ" ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่แววตายังคงเฉียบคม

อนุรักษ์พยักหน้า "ใช่ แล้วผมว่าถึงเวลาแล้วที่คุณต้องอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนพวกนั้นเป็นใคร? ทำไมพวกมันถึงตามล่าคุณ?"

มาลัยก้มหน้าลง นิ้วมือของเธอประสานกันอยู่บนตัก "ฉันยังอธิบายทุกอย่างตอนนี้ไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับครอบครัวฉัน เกี่ยวกับของมีค่าบางอย่างที่พวกมันต้องการจากฉัน"

อนุรักษ์จ้องเธออย่างจริงจัง "บางอย่าง? มันคืออะไร?"

มาลัยส่ายหน้า "ฉันบอกนายตอนนี้ไม่ได้ แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันมั่นใจ… ตั้งแต่ฉันสัมผัสตัวนาย บางอย่างก็เปลี่ยนไป"

อนุรักษ์ขมวดคิ้ว "เปลี่ยนไปยังไง?"

มาลัยกัดริมฝีปาก แล้วชูฝ่ามือขึ้น เผยให้เห็นหลังมือที่ก่อนหน้านี้เคยสัมผัสกับอนุรักษ์ “จับมือฉัน…”

อนุรักษ์ทำตามโดยไม่ถามอะไร

"ฉันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ แต่มีความรู้สึก… อุ่น ๆ แล้วก็เหมือนมีแรงสั่นแปลก ๆ ในร่างกายฉันตั้งแต่ตอนนั้น"

อนุรักษ์มองมือของตัวเอง แล้วรู้สึกว่าแหวนบนนิ้วเต้นตุบเบา ๆ เขาเริ่มรู้แล้วว่าแหวนของเขาไม่ได้แค่ให้ผลธรรมดา ๆ เท่านั้น ยังมีบางอย่างที่ลึกกว่านั้น ซึ่งเขายังไม่เข้าใจทั้งหมด

ทั้งสองคนต่างเงียบ มือของอนุรักษ์ยังคงจับมือของมาลัยอยู่ เขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวแสนสวยคนนั้นแดงระเรื่อขึ้นมา และมีสัญญาณคล้ายกับคนที่เขาเคยนวดให้ แม้มาลัยจะไม่ได้แสดงออกชัดเจนถึงขนาดนั้นก็ตาม

“พอแล้ว…” มาลัยพูด

อนุรักษ์ปล่อยมือเธอ

ก่อนที่อนุรักษ์จะทันได้ถามอะไรต่อ มาลัยก็พูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเธอหนักแน่นกว่าเดิม "เราต้องแยกกันสักพัก ฉันไม่อยากให้นายถูกลากเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้มากไปกว่านี้"

อนุรักษ์ขมวดคิ้ว "คุณคิดว่าผมจะถอยออกไปได้ง่าย ๆ หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเหรอ? ผมเข้ามาพัวพันแล้วนะ มาลัย แล้วผมก็ปล่อยให้คุณเผชิญเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้ด้วย"

มาลัยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ในที่สุด "ถ้าอย่างนั้น… เราจะได้เจอกันอีก ฉันจะเป็นฝ่ายติดต่อนายเอง ช่วงนี้อย่าตามหาฉัน อย่าเข้ามายุ่งก่อนที่ฉันจะพร้อมอธิบายทุกอย่าง"

อนุรักษ์รู้ว่ายังมีอีกหลายอย่างที่มาลัยปิดบังอยู่ แต่เขาก็รู้ดีว่าการบังคับเธอตอนนี้มีแต่จะทำให้สถานการณ์ซับซ้อนยิ่งขึ้น สุดท้ายเขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย ยังไงเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปตามหาหญิงสาวผู้ร่ำรวยคนนั้นได้อย่างไร

มาลัยสตาร์ตรถอีกครั้ง แล้วขับไปส่งอนุรักษ์กลับยังที่ทำงานของเขา