Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 10 แรงหึงกับพายุที่เริ่มก่อตัว “พยายามเข้านะครับ” โรสิตาตวัดสายตามองชายตรงหน้าที่กำลังนั่งเท้าคางจ้องเธอกลับมาด้วยความไม่พอใจนัก ไหนจะใบหน้ายิ้มยียวนที่ชวนคันไม้คันมือนั่นอีก “คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง” ดูแล้วชายตรงหน้าจะไม่ยี่หระกับอาการวีนเหวี่ยงของเธอเลยสักนิดแถมสายตาคมนั่นยังจ้องเธออย่างแน่วแน่ก่อนจะเอ่ยต่อไป “ก็สปาเก็ตตี้ผัดซอสตรงหน้า เมนูที่คุณโรสเสิร์ฟพนักงานเมื่อครู่ไปยังไงล่ะครับ” “นี่ ล้อเลียนฉันเหรอ” โรสิตานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็พาลให้นึกขัดใจไม่น้อย ทำไมกันนะ ทำไมจะต้องมีเหตุให้มาพัวพันชิดใกล้กับผู้ชายที่ตัวเองแสนจะเกลียดคนนี้นักหนา ตั้งแต่ไปหาที่บ้าน ดูหนัง ไหนจะต้องมากินข้าวกันสองต่อสองแบบนี้อีก ทำไมโชคถึงไม่เข้าข้างเธอแบบนี้นะ “ก็คุณโรสเอ่ยว่าจะรับผิดชอบเองนี่ครับ ผมอุตส่าห์นั่งเป็นเพื่อนเลยนะเนี่ย” “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณที่พาฉันมา เรื่องก็คงไม่เกิดหรอก” “นี่ ๆ โทษคนอื่นเขาแบบนี้ ไม่น่ารักเลยนะครับ คนสวย” ชายหนุ่มว่าพลางขยิบตาให้ข

ตอนที่ 12 เศษเสี้ยวของความรู้สึก แสงอาทิตย์แรกของวันใหม่ค่อย ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนบางสีขาวเข้ามาในห้องพัก ทั้งเสียงไก่ขันร้องระงมเปรียบดั่งนาฬิกาปลุกชั้นดี ไหนจะเสียงนกร้องในยามเช้าซึ่งเป็นเวลาออกหากินตามวิสัย เสียงรถมอเตอร์ไซต์ของชาวบ้านแถวนั้น บ้างขับออกไปไร่ บ้างขับไปส่งลูกหลานพวกตนที่โรงเรียน ปลุกคนตัวโตบนที่นอนให้ตื่นจากนิทรารมณ์ ต่างจากทุก ๆ วันที่มักจะเป็นเสียงจากปลุกจากมือถือ แถมเมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูข้างห้องไม่ก็การไขกุญแจเปิดปิดตามด้วยเสียงเดินย่ำเท้าเสียดสีบนพื้นกระเบื้องของบรรดาผู้คนที่ต้องออกไปทำงานด้วยความเร่งรีบ ‘เช้าแล้วหรือนี่’ ดวงตาคมเข้มนั้นค่อย ๆ ลืม ก่อนจะหยีลงเล็กน้อยเมื่อแสงของดวงอาทิตย์ลอดผ่านมาเฉียดโดนบริเวณแก้ม มือหนาคว้าเอาผ้าห่มขึ้นมาพลางหันไปอีกด้าน ตัดสินใจหลับตาลงด้วยความง่วงเพราะต้องเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำซึ่งไม่ใช่เวลานอนปกติ ทำให้กระสับกระส่ายไปมา กว่าจะหลับก็เล่นเอาหลังเที่ยงคืนไปหลายชั่วโมงเลยทีเดียว ‘อีกครึ่งชั่วโมงก็แล้วกัน’ หลังจา

ตอนที่ 14 หวั่นไหวบ้าง แต่ยังไหวอยู่ ศิวดลกระชับมือเหี่ยวย่นของผู้เป็นยาย ก่อนจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างนอบน้อมเช่นเคย ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองคนตัวเล็กที่นั่งข้าง ๆ พ่อแม่ของเธอ แถมยามนี้ใบหน้านวลผ่องที่เปี่ยมด้วยเลือดฝาดนั่นก็ดูจะป่องด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ “สบายดีนะ เหนือ” “ครับ” “ไม่ได้กินอาหารฝีมือเธอหลายวัน น้าล่ะ คิดถึ๊ง คิดถึงจ้ะ คิดถึงเหนือด้วยนะ” “ขอบคุณนะครับ ที่ทุกคนคิดถึงผมแล้วมาเยี่ยมวันนี้” ในขณะที่พูด ดวงตาคมก็ได้สบไปที่ทั้งสามคนโดยเฉพาะหญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีฟ้าอ่อน กางเกงสามส่วนที่นั่งนิ่งไปไม่ต่างกับหุ่นประดับ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าภายใต้อาการนิ่งงันดังกล่าวนั่นกลับมีหลากอารมณ์ผสมปนเปมั่วกันไปหมดอย่างยากที่จะจำแนกออกมาได้ชัดเจนยิ่งนัก ทั้งโกรธ ทั้งอยากรู้และความรู้สึกเร้นลึกบางอย่างที่เธอไม่มีวันยอมรับให้ผุดขึ้นมาได้ จึงทำได้แค่แสดงออกภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบพร้อมกับฟังผู้ใหญ่คุยกันไปด้วย ทั้งยังพยายามเลี่ยงไม

ตอนที่ 16 ไม่แคล้วต้องได้พบเจอกันอีก บรรยากาศในร้านกาแฟชื่อดังที่ซุกตัวอยู่ในห้างใหญ่ใจกลางกรุงของช่วงเวลาบ่ายของวันธรรมดา ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการอาจไม่คลาคล่ำเท่ากับช่วงเร่งรีบอย่างตอนเช้าหรือตอนเที่ยงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาสักเท่าไหร่ เสียงเพลงแจ๊ซที่บรรเลงในร้านดังคลอออกมาตามลำโพงอยู่เนือง ๆ แสงธรรมชาติจากหน้าต่างบานยาวทำให้มองเห็นบริเวณรอบ ๆ ของย่านนี้ที่มีแต่ตัวตึกอาคารเกือบตลอดทั้งทางถนน ที่นั่งติดบานกระจกที่มองออกไปก็จะเห็นผู้คนเดินผ่านไปมา ปรากฏร่างของโรสิตารวมถึงลูกค้าสาวสูงวัยประมาณ 40 ปีกว่า ๆ ที่กำลังตั้งใจฟังการเจรจาจากผู้น้อยที่ตนกำลังจะว่าจ้างตรงหน้า “...ด้วยความเป็นที่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติประกอบกับเป็นแบรนด์ดังจากต่างชาติ ถึงแม้ตัวสินค้าจะมีราคาแพง แต่ใครหลายคนก็ยอมจ่ายเพราะความอร่อยส่วนหนึ่ง แต่แบรนด์ก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกันนะคะ ฉะนั้นดิฉันคิดว่าการจัดองค์ประกอบให้น้อย แต่ทรงพลังจึงเหมาะกับตัวสินค้านี้ของคุณค่ะ คุณฉัตรว่าดีไหมคะ” “ดิฉันโอเคตั้งแต่นาทีที

ตอนที่ 18 น้ำซึมหิน “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะเพื่อน” รณภพที่เดินเข้ามาสมทบเมื่อเห็นใบหน้าคมคายบูดบึ้งแบบนั้นเข้าก็ถึงกับสงสัย “พอดีเจอพวกตัววุ่นวายเข้านิดหน่อยน่ะ” หลังจากนั้น ศิวดลจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง โดยหลังจากที่รณภพได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็ตีความได้ไม่ยาก “ที่แท้พ่อเสือหนุ่มก็เจอศัตรูหัวใจ” “จะเรียกแบบนั้นก็ไม่เชิงหรอก คุณโรสเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะชอบหมอนั่น” “อืม มั่นใจเหลือเกินนะเรา นี่ ๆ เอาคนที่เขามีใจให้เราชัวร์ ๆ ไม่ดีกว่าหรือไง” “นายหมายถึงใคร นี่อย่าบอกนะว่าเป็นคุณจีริณอีก” ซอมเมอลิเยร์หนุ่มหัวเสียไม่น้อย “ก็ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ ฉันไม่ได้มีใจให้คุณจีริณ” “แต่คุณโรสก็ใช่ว่าจะมีใจให้นาย” รณภพยังคงเชียร์หญิงสาวผู้แสนใจดีในสายตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “นี่ยังแค่เริ่มต้นต่างหาก ให้ตายสิ ฉันไม่เถียงกับนายแล้ว” ดวงตาคมมองดูเวลาในมือถือ ก่อนจะรีบปลดล็อกรถ “ว่าแต่นา