All Chapters of ปรารถนารัก คุณคู่หมาย: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ เสียงดนตรีคลาสสิคในจังหวะเบาและนุ่มนวลกำลังบรรเลงคลอไปทั่วทั้งห้องอาหารอันโอ่โถงของโรงแรมระดับห้าดาวอย่างโรงแรมดาราลัย แสงไฟนวลสีส้มสว่างจ้าเมื่อตัดกับผืนฟ้าสีนิลของยามราตรี เคล้าไปกับเสียงพูดคุยที่ไม่ดังนักของแขกแต่ละโต๊ะที่กำลังเพลิดเพลินไปกับรสชาติของอาหารตรงหน้า ยิ่งเมื่อได้ยินทำนองของดนตรีที่บรรรเลงไปในระหว่างกินด้วยแล้วนั้น อาหารรสเลิศตรงหน้าก็ดูจะมีรสโอชายิ่งขึ้นหลายเท่าและที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหารชั้นดี ราคาสูงแบบนี้ นั่นก็คือไวน์ดี ๆ สักขวด ทั้งวันนี้ก็เป็นวันธรรมดา ไม่ใช่วันหยุดหรือเทศกาลพิเศษใด ๆ งานจึงไม่ยุ่งมากเท่าที่ควร จนกระทั่งการปรากฏตัวของคนกลุ่มหนึ่งซึ่งดูจากภายนอกแล้วมีแนวโน้มว่าน่าจะเป็นนักธุรกิจ ชายหน้าเอเชียคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก โดยทั้งนี้ก็ไม่ลืมที่จะเปิดให้ชายฝรั่งสูงวัยในชุดสูทธุรกิจที่มีมาดแบบผู้นำตามพิมพ์นิยมที่ตอนนี้หน้าตาดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์จากอะไรบางอย่างมาด้วย “สวัสดีค่ะ ห้องอาหารโรงแรมดาราลัย ยินดีต้

ตอนที่ 2 ห้องหมายเลข 9 “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าน้องหมอคนนี้แม่นมาก” เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนสาวเอ่ยขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานเป็นจานเชิงหลังจากได้รับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากโรสิตา “ก็แค่ไปคุยกันเท่านั้นเอง เธอล่ะก็ หมกมุ่นเกินไปแล้ว” มือบางหยิบเสื้อบนราวที่แขวนเรียงรายมาตัวหนึ่ง เป็นชุดกระโปรงสีชมพูหวานน่ารัก ค่อนข้างถูกใจเธอไม่น้อยมาดู ก่อนจะแขวนคืนแล้วดูตัวอื่น ๆ ในขณะที่อัญธิกาก็เอ่ยไปเรื่อย ๆ “ไม่แน่หรอก” “ก็ไม่แน่ไง ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นเนื้อคู่หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้” “โธ่ โรส เธอนี่ไม่โรแมนติคเอาซะเลย” หลังจากดูอะไรด้วยกันเพลิน ๆ ทั้งสองสาวก็ได้ของมากันอย่างคนละหน่อย โรสิตาเองก็เน้นดูพวกของสำหรับเตรียมการนัดดูตัว โดยมีเพื่อนสาวอย่างอัญธิกาคอยช่วยดูด้วย โดยหลังจากเลือกเสร็จ ทั้งสองสาวก็ตัดสินใจเดินออกจากตลาดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่หน้าห้าง เพื่อไปหาอะไรกินกันในห้าง “แล้วคู่หมายเธอเนี่ย หล่อป่ะ” อัญธิกาว่าไปพลางขำกิกเพราะเขินที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป “แล้วทำงานอะไร”

ตอนที่ 4 เจอคู่ดูตัว ประตูกระจกที่ได้รับการเช็ดถูอย่างดีบริเวณหน้าห้องอาหารของโรงแรมดาราลัยผลักออกตามแรงของผู้มาเยือนสาวคนหนึ่ง รูปร่างของเธอสมส่วนตามประสาผู้ที่ดูแลสุขภาพตัวเองเป็นอย่างดี ใบหน้าที่แต่งมาพอประมาณ ผมสีดำยาวสลวยย้อมน้ำตาลคาราเมลที่ปลายอ่อน ๆ ประกอบกับชุดเดรสสีขาวที่มีลายเพนท์ดอกไม้สีชมพูบนตัวเสื้อ ไหนจะรองเท้าส้นสูงสีขาวที่ขับให้เธอดูสูงสง่าขึ้นไปอีก ร่างระหงนั้นเยื้องกรายเข้ามา ดวงตาคู่หวานสอดส่ายหาที่นั่ง จนเมื่อได้ที่นั่งที่ต้องการ หญิงสาวก็ค่อย ๆ หย่อนก้นนั่งลงอย่างช้า ๆ โดยไม่ลืมที่จะประคองถุงพลาสติกที่บรรจุกล่องใส่บางอย่างที่หิ้วไว้ในมืออย่างระมัดระวังนั้นวางลงบนโต๊ะอีกด้วย “สวัสดีค่ะ คุณจีริณ กล่องเค้กนั้นจะฝากดิฉันแช่ให้ไหมคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวท่านหนึ่งเสนอขึ้น “เกรงใจเหมือนกันนะคะ ถ้ายังไงจีน่าก็ขอรบกวนด้วยนะคะ” “ไม่เห็นต้องเกรงใจเลยค่า มินยินดีช่วยอยู่แล้ว” เด็กสาววัย 20 ปีต้น ๆ ยิ้มกว้างให้ลูกค้าสาวคนสวยเจ้าประจำ แถมยังใจดี “ข

ตอนที่ 6 ว่าที่แม่ของลูก ในซอยเล็ก ๆ ห่างจากสี่แยกของถนนเข้ามาไม่กี่เมตรนั้น ปรากฏตึกทำงานสีขาวทรงสี่เหลี่ยมสามชั้นแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ เป็นที่ตั้งของบริษัทที่เน้นด้านการออกแบบโดยเฉพาะ ขนาดตัวตึกยังได้รับการออกแบบเป็นสี่เหลี่ยมด้านขนาน โดยบนชั้นสองและสามนั้น ตัวชั้นที่ตั้งวางถัดไปก็จะเฉียงออกไปห้องหนึ่ง ระเบียงตัดด้วยไม้สีมะฮอกกานี รวมถึงตัวตึกที่แซมด้วยแท่งไม้วางเรียงกันหลายสีในแนวต่าง ๆ กัน ทำให้ดูเด่นกว่าตึกทำงานทั่ว ๆ ไปแถวนั้นที่สีออกจะหม่นและทึมด้วยอายุการใช้งานที่มีมาหลายปี ไหนจะต้นไม้ที่ปลูกไว้ดัดแปลงเป็นทรงต่าง ๆ น่ามองและให้ความสดชื่นเวลาทำงานเหนื่อย ๆ อีกด้วย ประตูกระจกจากห้องประชุมที่ชั้นสองเปิดออก พร้อมกับบรรดาพนักงานและหัวหน้างานที่เพิ่งจะประชุมกันเสร็จ “แบบที่คุณโรสิตาเสนอมาก็น่าสนใจทีเดียวนะ เพราะร้านคาเฟ่ของลูกค้าก็ติดริมชายหาด ต้นสนเองก็เป็นต้นไม้ประจำชายหาดนอกเหนือไปจากต้นมะพร้าว” “ค่ะ พอดีดิฉันได้มีโอกาสไปแถวชะอำมาด้วย เห็นเข้าก็เลยนึกถ

ตอนที่ 8 เริ่มทำคะแนน จากตอนแรกที่คิดว่าเสือผู้หญิงอย่างศิวดลคงพยายามตามจีบเธอได้แค่ไม่กี่วันก็คงต้องบอกศาลาในอีกไม่นาน แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิด เพราะยิ่งนานวันเข้า เขาก็คอยหาโอกาสมาที่บ้าน รวมถึงพ่อแม่ของเธอก็คอยสนับสนุนเขาอยู่อย่างใกล้ชิดอีกด้วย อย่างวันนี้ก็เช่นกัน ในหยุดสบาย ๆ ที่น่าจะได้พักฟังเพลง กินขนมในห้อง แต่กลับต้องมาอยู่ในครัวกับชายหนุ่มเพียงเพราะคำขอร้องของแม่ “เหนือมาก็ดีแล้วจ้ะ ถ้าแม่จะรบกวนเหนือช่วยสอนโรสเขาทำอาหารด้วยนิดนึงจะเป็นไรไหมจ๊ะ” “แม่ ได้ไง” เธอโวยวายขึ้นทันทีอย่างไม่ยอม “ก็เวลาแม่จะสอนลูกทีไร ลูกก็งอแงทุกที ลองเปลี่ยนคนสอนบ้าง จะได้ทำอะไรเป็น ช่วยตัวเองได้ เข้าใจไหม” ในตอนนั้นเอง โรสิตาก็ได้มากระซิบกับผู้เป็นแม่ “ต่อไปนี้หนูจะตั้งใจฝึกกับแม่แล้วนะคะ” “แต่เหนือเขาเรียนทางด้านนี้มาโดยเฉพาะ เขาเก่งกว่าแม่เยอะเลยและต้องฝึกลูกให้เก่งได้แน่” “แต่ว่า