Semua Bab ผมเข้าใจผิดคิดว่าลูกมังกรเป็นลูกไก่ปีกหัก: Bab 1 - Bab 10

ดันเจี้ยน คือ หอคอยโบราณที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน มีการตั้งทฤษฎีขึ้นอย่างหลากหลายและถกเถียงกันมาเนิ่นนานเกี่ยวกับจุดกำเนิดที่แท้จริงของดันเจี้ยน ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีการขยับของเปลือกโลกและอำนาจของธรรมชาติที่ให้พลังแก่เหล่าสรรพสัตว์ หรือจะเป็นทฤษฎีการหลบหนีเพื่อการอยู่รอดของสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่ควรจะสูญพันธุ์ไปหลายร้อยล้านปีก่อนหน้านั้น และอย่างสุดท้ายทฤษฎีการกลายพันธุ์ของโลก ทุกทฤษฎีที่กล่าวมาข้างต้นล้วนเป็นทฤษฎีที่ตั้งขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลรองรับ จะบอกว่าแค่มีใครสักคนเปรยขึ้นมาเล่น ๆ กลางอากาศมันก็อาจจะกลายเป็นทฤษฎีใหม่ที่ผู้คนอีกหลายล้านชีวิตล้วนสนใจกันมากจนทำให้บุคคลนั้นสามารถดังได้ในชั่วค่ำคืน อีกอย่างทฤษฎีพวกนั้นยังไม่เคยมีใครพิสูจน์ได้หรอกนะ สุดท้ายแล้วการกำเนิดของดันเจี้ยนก็ยังคงกลายเป็นความลับที่ผู้คนต่างก็ตามหากันไม่หยุดหย่อนจนเกิดเป็นอาชีพขึ้นมา เริ่มจากอาชีพที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานรัฐบาลก่อน หนึ่งคือกระทรวงความปลอดภัยทางด้านพื้นพิภพถูกจัดตั้งขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อป้องกันผู้คนธรรมดาทั่วไปได้รับผลกระทบจากการเกิดของดันเจี้ยน หรือช่

ด้วยความไม่มั่นใจอลันจึงใช้ไม้เขี่ยเพื่อตรวจสอบมันอีกครั้งก็พบว่าลูกไก่ตรงหน้านั้นมีสี่เท้าจริง ๆ เป็นเท้าหน้าสองข้างและเท้าหลังสองข้าง ดวงตาของมันยังคงปิดสนิท และดูจากขนาดตัวที่เล็กเท่าฝ่ามือของเขาแล้ว สัตว์ตัวน้อยตรงหน้าคงเพิ่งจะเกิดได้ไม่นานแน่ ๆ โครก~ เสียงท้องร้องดังขึ้นประท้วงอลันเหมือนกับการสำรวจครั้งก่อน ๆ เพียงแต่ครั้งนี้พิเศษขึ้นมาหน่อยเพราะมีลูกไก่พิการปีกหักอยู่ในมือที่พร้อมจะเป็นอาหารฉุกเฉินให้เขาได้ทุกเมื่อ อลันกำลังชั่งใจอย่างอยากลำบากทีเดียวเมื่อความหิวกำลังตบตีกับจริยธรรมภายในหัวที่ให้ไว้ชีวิตมันเอาไว้ แล้วปล่อยให้มันเผชิญหน้ากับการเอาชีวิตรอดในธรรมชาติที่โอบล้อมไปด้วยดันเจี้ยน แต่เมื่อการประท้วงของกระเพาะอาหารในรอบที่สามเริ่มหนักข้อขึ้นจนรู้สึกแสบท้อง อลันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด ปลายเท้าขยับเข้าไปใกล้กับลูกไก่ที่น่าสงสารตัวน้อย ฝ่ามือทั้งสองข้างกำลังเอื้อมลงไปหยิบร่างกายเล็กแห้งเท่าฝ่ามือเตรียมพร้อมสำหรับการทำอาหารตามป่าเขา ปี๊บ— อลันชะงักมือที่กำลังหยิบลูกไก่แล้วเงี่ยหูฟังรอบข้า

ความคิดของอลันยังคงแล่นฉลิวไปตามข้อสมมติฐานต่าง ๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างต่อเนื่อง ทว่าก็ไม่มีสิ่งใดเข้าเค้าไปกว่าการก่อกำเนิดของดันเจี้ยนโบราณระดับ S อีกแล้ว หากให้บรรพบุรุษตั้งแต่รุ่นที่หนึ่งจนถึงรุ่นที่ยี่สิบเจ็ดมานั่งล้อมวงฟังข้อสันนิษฐานของอลันพวกเขาคงหัวเราะร่ากันอย่างสนุกสนานแล้วบ่นพึมพำว่าเหตุใดลูกหลายถึงได้งมงายไปกับเรื่องเล่าขานปรัมปราโดยง่าย อลันวางอาร์ติแฟกซ์โบราณลงอย่างอ่อนแรง ร่างกายชายหนุ่มไถลตัวไปกับพนักเก้าอี้จนอยู่ในท่วงท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน แว่นตาถูกถอดวางลงบนโต๊ะ ดวงตาหลับพริ้มอยู่สักพักก่อนจะลืมขึ้นมาคว้าเจ้าสัตว์เลี้ยงบนพื้นเข้าสู่อ้อมกอดของตน “แกคิดว่าดันเจี้ยนโบราณระดับ S จะมีอยู่จริงหรือเปล่า?” อลันเอ่ยถามพลันได้สีหน้าสงสัยตอบกลับมา เจ้าปุ๊กปิ๊กเอียงคอแสดงถึงความฉงนใจ ดวงตาสีมรกตจับจ้องไปยังหน้าตาอ่อนล้าของอีกฝ่ายก่อนจะยกเท้าหน้าที่มนุษย์ชื่นชอบนักหนาลงแปะเบา ๆ ตรงแก้มราวให้กำลังใจ มันไม่เข้าใจว่าทำไมการนั่งมองของวิเศษเพียงชิ้นเดียวสามารถทำมนุษย์ตรงหน้าอ่อนแรงได้ ทว่าเรื่องนี้มันเก็บไว้ก่อนแล้วจึงเปลี่ยนเ

อลันเอ่ยคำพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียวได้แต่ทำท่าทางอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่สักพักแล้วจึงหุบปากเงียบสนิท ในหัวสมองของทายาทฟีเดอรัลเริ่มประมวลความคิดอีกครั้งหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้การกระทำรุนแรงของเจ้าปุ๊กปิ๊กจะเป็นไปเพราะต้องการช่วยเหลือตนก็ตาม แต่หากวันไหนมันแว้งกัดเขาขึ้นมาเกรงว่าก็คงจะทำได้ไม่ยากเย็นนัก อีกอย่างเขาไม่แน่ใจด้วยว่าการเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นหินภายในชั่วพริบตาเป็นความสามารถของมันด้วยหรือไม่ “แกจะไม่ทำร้ายฉันใช่ไหม?” อลันถามออกไปแล้วก็พึงระลึกได้ในภายหลังว่าการกระทำของตนนั้นเหมือนคนโง่ขนาดไหน มอนสเตอร์ตัวแดงอย่างมันจะตอบโต้เขาได้ยังไงกัน นอกเสียจากมันจะมีวิวัฒนาการอย่างก้าวกระโดดเกินความสามารถของธรรมชาตินั่นแหละจึงจะพูดสื่อสารเข้าใจกันได้ เจ้าปุ๊กปิ๊กได้ยินคำพูดเสียงสั่นของมนุษย์ก็เอียงคอฉงนอย่างสงสัย มันใช้สองเท้าหลังขยับเขยื้อนร่างกายเข้ามาหาอลันอย่างเชื่องช้า เห็นประกายความหวาดกลัวในสายตาของอลันอยู่บ้างทว่าสุดท้ายมนุษย์โง่ก็ยอมใจอ่อนแนบฝ่ามือลงสัมผัสกับกลุ่มขนนุ่มนิ่มของมัน ปี๊บ—! (มีข้าอยู่ท

             ให้ตายสิ มีแต่เรื่องปริศนาที่เขาไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมดเลย อลันยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแกรก ๆ รู้สึกว่าตัวเองมาถูกทางแล้วแต่ก็เจอเข้ากับกำแพงหนาขวางทางเอาไว้ ดูท่าการสืบหาความลับการกำเนิดของดันเจี้ยนจะไม่ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากจริง ๆ            “แถมที่นี่เป็นดันเจี้ยนของบาซิลิสก์จริง ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย” เขาว่าเสียงแผ่วแต่ก็ยังไม่พ้นจากการได้ยินของเจ้าปุ๊กปิ๊ก            เจ้าลูกไก่เห็นท่าทางวิตกกังวลของมนุษย์ก็อยากให้มนุษย์ได้ยิ้มได้ผ่อนคลายเสียบ้าง สองเท้าของมันเคลื่อนเข้าใกล้อลันพาร่างกายที่เริ่มวิวัฒนาการอย่างรวดเร็วเข้าไปคลอเคลียร่างกายอย่างออดอ้อน ใบหน้าอวบอ้วนแนบลงตรงแก้มของชายหนุ่มถูไถสองสามทีอย่างให้กำลังใจ            หากว่ามันยังขนฟูเหมือนแต่ก่อนก็คงรู้สึกเหมือนแมวคลอเคลียใบหน้า อลันไม่ได้รู้สึกรำคาญ เขาค่อนข้างชินกับการถึงเนื้อถึงตัวของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้