All Chapters of ผมเข้าใจผิดคิดว่าลูกมังกรเป็นลูกไก่ปีกหัก: Chapter 11 - Chapter 20

            อลันจ้องมองยอดเงินที่ถูกหักออกจากบัญชีอย่างเจ็บปวด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการรับสิ่งมีชีวิตเข้ามาอยู่ภายในหอคอยฟีเดอรัลเพิ่มอีกคนจะมีค่าใช้จ่ายเยอะมากมายขนาดนี้            ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากดันเจี้ยนสิ่งที่อลันทำเป็นอย่างแรกคือการพาเครอัลไปหาหมอเพื่อประเมินสุขภาพร่างกายในเบื้องต้น หลังจากใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนเกือบหนึ่งชั่วโมงผลตรวจสุขภาพก็ออก อลันได้ยินคุณหมอร่ายรายละเอียดพวกนั้นอย่างพึงพอใจ เพราะสุขภาพร่างกายของเครอัลแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ            ภารกิจที่สองหลังจากรับเครอัลเข้ามาดูแลคือการพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ อลันจ้องมองภาพลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตโบราณด้วยสายตาพิจารณา หน้าตาของเครอัลในร่างมนุษย์นับว่าหล่อเหลาไม่น้อย            แม้ร่างกายมนุษย์จะอยู่ในวัยสิบห้าสิบหกปีก็ดูคมคายแฝงเร้นด้วยความเย็นชาตามกลุ่มพิมพ์นิยมในปัจจุบัน ถึงจะสวมใส่เสื้อผ้าอย่างคนสมัยก่อนก็ไม่อาจบดบังสง่าราศีของเขาได้หมด นัยน์ตาสีอำพันแตกต่างจากคนทั่ว

หนทางการเป็นคนดังนั้นลำบากกว่าที่คิด หลังจากใบหน้าและชื่อของเขาถูกกระจายไปทั่วโลกโดยในเนื้อหาข่าวระบุว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตปริศนาที่มีลำตัวยาวมากกว่า 2 กิโลเมตร ตัวของอลันก็ถูกจับตามองจากผู้คนมากกว่าเดิมจนเรียกได้ว่าใช้ชีวิตได้ลำบาก ทุกครั้งที่ก้าวเท้าออกจากหอคอยก็จะมีสายตาจับจ้อง ในบางครั้งเขาสังเกตเห็นกลุ่มคนซ่อนตัวลับ ๆ ล่อ ๆ พร้อมกล้องในมือทำตัวราวปาปารัสซี่รุกรานชีวิตประจำวันของคนอื่น เพราะแบบนี้ทั้งที่อลันควรได้ไปรับตัวเครอัลและเจ้าปุ๊กปิ๊กตั้งแต่เมื่อวานก็ยังไม่ได้ไปรับเสียทีจนกระวนกระวายใจ ก่อนจากกันอาการของเจ้าปุ๊กปิ๊กไม่สู้ดีนัก นับจากวันนั้นจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาสี่วันแล้วไม่รู้ว่าอาการของมันจะบรรเทาลงหรือหายแล้วยัง แม้ว่าเครอัลจะบอกว่าอาการป่วยของเจ้าปุ๊กปิ๊กจะกินระยะเวลาเพียงไม่นานก็ตาม แต่อลันก็ไม่สามารถวางใจได้อยู่ดีหากไม่เห็นว่าเจ้ามังกรน้อยสุขภาพแข็งแรงดีด้วยสองตาของตนเอง ใช่ เจ้ามังกรน้อย ตอนนี้อลันรู้ดีแก่ใจแล้วว่าเจ้าปุ๊กปิ๊กเป็นมังกรไม่ใช่เจ้าลูกไก่พิการดังความเข้าใจผิดก่อนหน้า เพื่อไม่ให้คนรุ่นหลังจากเขาพานเ

มันมึนเบลอเหมือนหัวโดนค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นฟาดหัวเข้าอย่างจังก่อนจะใจกล้าเหลือบสายตามองไปยังมนุษย์ใกล้ตัวอีกรอบ อลันกำลังยืนจ้องมันสีหน้าแสดงความเป็นห่วงระคนโล่งอกที่เห็นมันตื่นขึ้นมาเสียทีหลังจากหลับมาเนิ่นนาน ฝ่ามือสีขาวข้างหนึ่งแตะลงบนหน้าผาก วัดอุณหภูมิทั้งยังเช็ดเหงื่อตามกรอบใบหน้า ส่วนมืออีกข้างนั้น... “มือของเจ้า” เสียงของมังกรแหบทั้งยังแตกหนุ่ม คีแกนยกมือขึ้นจับฝ่ามือของอลันไว้พลันขมวดเรียวคิ้ว “ใครทำเจ้า เป็นเครอัลอย่างนั้นหรือ!?” ว่าจบดวงตาสีมรกตคู่นั้นก็ตวัดมองเจ้าแห่งงูยักษ์ตาเขม็ง หากว่าคีแกนยังอยู่ในร่างมังกรเกรงว่าจะได้เห็นท่าทางยกขาหน้าเท้าสะเอวควบคู่ไปด้วย “เจ้านอนจนสติกลับไปแล้วสินะ” สีหน้าของเครอัลว่างเปล่ากว่าทุกที ในมือของบาซิลิสก์หนุ่มมีแท่งคริสตัลเป็นประกายอยู่ในมือหลายแท่ง มันเป็นไอเทมรักษาที่ใช้ได้กับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังชีวิตต่ำกว่าสิ่งมีชีวิตโบราณเท่านั้น ดังนั้นต่อให้พวกมันจะจับถือ หรือกัดกินเข้าไปก็จะไม่เกิดผลใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่ากับมนุษย์นั้นย่อมแตกต่างกัน พอเดินเข้าใกล้อลันได้ระยะหนึ่ง เครอัลก็ยัดแ

            “ว่ายังไงนะคะรุ่นพี่!” ฟีเรย์ตบโต๊ะทำงานอย่างรุนแรงจนเอกสารบางส่วนกระจุยกระจายร่วงตกจากโต๊ะ ก่อนหญิงสาวจะลดเสียงลงในตอนท้ายเมื่อเจอสายตาของเพื่อนร่วมงานโต๊ะอื่น ๆ ส่งสายตาดุให้ “บอกฉันทีว่าเรื่องที่รุ่นพี่เล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องล้อเล่น”            “ผมพูดจริงต่างหาก” อลันทำลายความหวังของฟีเรย์ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาหยิบเอกสารปึกหนึ่งที่หัวหน้าแผนกเพิ่งเอามาให้ยื่นให้แก่หญิงสาว “อีกสามสิบนาทีเจอกันที่ทางแยกทุ่งหญ้าลินเซียเตรียมสิ่งของที่จำเป็นให้พร้อม อีกอย่างเตรียมอาร์ติแฟกต์ป้องกันตัวไปเยอะ ๆ เพราะครั้งนี้เราต้องเข้าไปสำรวจพร้อมกับพวกฮันเตอร์”            “แบบนี้เราจะไม่ตายกันเหรอคะ พวกเราต่อสู้กันไม่เป็นเสียหน่อย!”            “ไม่ตายหรอก” อลันว่า “เดี๋ยวผมจะเอาอาร์ติแฟกต์สายป้องกันจากที่บ้านมาเผื่อเธอด้วย”            ได้ยินอย่างนั้นความกลัวในใจของหญิงสาวก็ลดลงไปหนึ่งขีดจากระดับความกลัว

             ตัวของอลันล่องลอยอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกอึดอัดยังมีอยู่แต่ไม่ได้มากเท่ากับตอนที่โดนคลื่นยักษ์โถมใส่ สุดท้ายแล้วชีวิตหลังความตายมันก็ว่างเปล่าอย่างนี้นี่เอง มันไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนในหนังสือที่เขียนเอาไว้ อลันปล่อยร่างกายให้ไหลไปตามสายธารปริศนาด้วยความเต็มใจ แต่แล้วร่างของเขาก็หยุดชะงักก่อนจะโดนแรงดึงมหาศาลกระชากเอาไว้            “...ลัน...คุณอลัน...คุณอลัน!”            ในตอนที่อลันคิดว่าเขาคงตายไปแล้วแน่ ๆ กลับมีเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างร้อนรนใจพร้อมกับแรงเขย่าหลายครั้งจนชายหนุ่มหัวสั่นคลอน            อลันกะพริบตาปริบ ๆ หลังจากปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างด้านนอกได้แล้วเขาจึงสังเกตเห็นว่ามีหลากหลายสายตากำลังจ้องตรงมาทางเขา บ้างสงสัย บ้างกังวล และบ้างก็เป็นห่วง หัวของอลันยังปวดตุ้บเหมือนโดนค้อนยางขนาดยักษ์หนักหกสิบปอนด์ฟาดเข้าอย่างจังตรงกลางกระหม่อม          &