All Chapters of My Amnesiac Husband Is a Billionaire: Chapter 31 - Chapter 40

May mga tawag na hindi mo kailangang sagutin para malaman mong may mali.Minsan, sapat nang makita mo ang numerong paulit-ulit na lumilitaw sa screen upang maramdaman mong may isang bagay na hindi mo kayang ipaliwanag.Ganoon ang tawag na dumating kay Adrian kinabukasan.Alas-diyes ng umaga noon.Abala ang resort.May ilang bisitang kakadating lamang mula sa Maynila, may mga batang tumatakbo sa paligid ng pool, at abala ang staff sa pag-aayos ng mga kuwartong kakalabas lamang ng mga guest. Sa kusina, may mga kalderong nagsasalita sa pamamagitan ng kumukulong tubig at mantika, habang mula sa veranda ay naririnig ang mahinang tawanan ng ilang pamilya.Normal ang lahat.At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi agad napansin ni Adr

May mga taong madaling hanapin.Ita-type mo lamang ang pangalan nila sa search bar at ilang segundo lang ang kailangan upang lumitaw ang mga bakas ng buhay nila. Mga lumang litrato, school records na naka-post online, social media accounts, mga artikulong minsang nagbanggit sa pangalan nila, at kung minsan ay mga komento ng mga taong halos nakalimutan na rin kung bakit nila isinulat ang mga iyon.Sa panahon ngayon, mahirap maging ganap na invisible.Kahit ang mga taong ayaw makita ay kadalasang may naiwan.Isang lumang account.Isang litrato.Isang pangalan sa listahan ng event.Isang birthday greeting mula sa kakilala.Isang artikulo.Isang bagay na nagpapatunay na minsan silang naging bahagi ng mundo.Kaya nang umupo si Mara sa harap ng laptop nang gabing iyon at i-type ang pangalan ni Adrian, hindi niya inaasahang wala siyang makikita.Hindi niya inaasahang magkakaroon ng sagot ang search engine na kasing simple ng:No results found.At lalong hindi niya inaasahang ang simpleng kaw

Sa probinsya, iba ang tunog ng ulan.Hindi lamang ito patak na maririnig sa bubong habang tahimik ang buong bahay. Kapag malakas ang ulan, para bang may sarili itong boses. Kumakalabog sa yero, dumadausdos sa mga dahon ng puno, bumabagsak sa mga kanal, at humahalo sa hangin na dumadaan sa pagitan ng mga bahay.Kapag gabi, mas lalo itong lumalakas.Para bang habang natutulog ang bayan, mas nagiging malaya ang ulan na sabihin ang lahat ng hindi masabi ng mga tao.Noong gabing iyon, nagsimula ang ulan bago mag-alas siyete.Una, mahina lamang.Maliit na patak sa mga bintana ng resort, halos hindi mapansin sa ingay ng mga bisita sa dining area. Ngunit habang lumilipas ang oras, lumakas ito nang lumakas hanggang sa halos hindi na marinig ang ibang bagay.

Hindi lahat ng alaala ay gusto nating balikan.May mga alaala na hinahanap natin dahil doon natin matatagpuan ang mga taong nawala sa atin, ang mga lugar na minsan nating tinawag na tahanan, at ang mga bersiyon ng sarili nating akala natin ay hindi na natin mababalikan.Ngunit may mga alaala ring mas mabuting manatiling nakabaon.Mga sandaling hindi natin gustong makita kahit sa panaginip.Mga desisyong pinagsisisihan.Mga taong nasaktan.Mga salitang hindi na mababawi.At minsan, hindi mo kailangan maalala ang buong pangyayari para malaman na masakit ito.Sapat nang maramdaman ng katawan mo ang takot bago pa man maunawaan ng isip mo kung saan ito nanggaling.Ganito

Alas-diyes ng umaga nang unang marinig ni Mara ang kakaibang ugong.Noong una, inakala niyang isang maliit na eroplano lamang iyon na dumaraan sa ibabaw ng bayan. Sanay na rin naman siya sa mga tunog ng sasakyan, bangka, at paminsan-minsang eroplano dahil hindi naman ganoon kalayo ang pinakamalapit na airport.Ngunit hindi nawawala ang tunog.Sa halip, lalo itong lumalakas.Huminto siya sa ginagawa niya at napatingin sa kisame.May humahagibis na hangin sa labas.Nagsimulang gumalaw ang mga dahon ng mga puno sa paligid ng resort, at ang mga kurtinang nakasabit sa veranda ay bahagyang umangat kahit hindi naman ganoon kalakas ang simoy ng hangin.Mara stepped outside.Doon niya nakita.