All Chapters of My Amnesiac Husband Is a Billionaire: Chapter 1 - Chapter 10

May mga tao na tumatakas papalayo sa kanilang kasal.Si Mara Villanueva, dalawampu't pito, ay tumatakas papasok dito — sa gitna ng Terminal 3, kung saan wala siyang plano kundi ang isang bagay lang: huwag muna umuwi.Apatnapu't limang minuto na siyang nakaupo sa parehong plastic chair, tumitig sa departures board na parang aasa siyang biglang magbabago ito ng sinasabi. SAN ISIDRO — 6:45 PM — ON TIME. On time. Siyempre naman. Sa buong buhay niya, hindi pa siya kailanman binigyan ng delay nang eksaktong kailangan niya ito.Sa isip niya, umiikot na ang pitong iba't ibang paraan para makatakas — bumili ng ticket papuntang kahit-saan, i-off ang phone at magtago sa Baguio nang walang plano, sumakay sa unang cargo ship na makikita — pero wala sa mga ito ang nagawa niya. Nandito pa rin siya. Nakaupo pa rin. Isang babaeng ikakasal sa loob ng tatlong oras sa lalaking kausap niya nang eksaktong labindalawang beses sa buong buhay niya.Rafael Araneta. Twenty-nine. Magandang ngipin, mas magandang

Habang naghihintay sila sa pila para sa boarding, napagtanto ni Mara na napakarami pa niyang hindi alam — at napakarami pang bagay na kailangan niyang malaman bago pa man sila umupo sa eroplano."Sandali lang," sabi niya, hinarap si Adrian. "Bago pa tayo makasakay diyan, kailangan nating pag-usapan ang ilang bagay. Kasi kung tatanungin ka ng pamilya ko — at tatanungin ka nila, sigurado ako — kailangan may kahit paunti-unting sagot tayo.""Sige," sabi ni Adrian, may bahagyang pagkabalisa sa boses. "Ano'ng kailangan mong malaman?""Una," sabi ni Mara, "totoo bang wala kang alam tungkol sa sarili mo? Kasi kung nagbibiro ka lang para makipaglaro sa akin—""Hindi ako nagbibiro," sabi ni Adrian, at sa unang pagkakataon, may bahagyang tigas sa boses niya na nagpahinto kay Mara. "Naiisip mo ba kung ano ang pakiramdam na gisingin sa isang lugar na hindi mo kilala, walang alaala kung paano ka napunta doon, at ang tanging natitirang bagay ay ang katotohanang alam mong meron kang buhay dati na ng

Isang oras na biyahe mula sa maliit na paliparan ng probinsya papuntang San Isidro, at marami pa ring pagkakataon si Mara para pag-isipan ulit ang lahat ng ginagawa nila. Pero sa halip, ang naisip lamang niya ay ang wallet ni Adrian, nakabukas pa rin sa kandungan niya."Sandali," sabi niya, hinawakan ang isa sa mga cards. "Tignan natin ito nang mabuti."Sinuri niya ang bawat isa sa liwanag ng ilaw sa loob ng jeep. Walang pangalan sa mga ito, tulad ng sinabi ni Adrian, pero may mga numero — sequence ng numero at titik na parang code — at sa isa sa mga card, isang maliit na logo na hindi niya nakilala: isang simpleng disenyo ng tatlong interlocking na linya, elegante at minimalist."Ano kaya ito?" tanong ni Mara, ipinakita ang logo kay Adrian.Tumingin siya rito nang matagal, at sa loob ng saglit, may kumislap sa mga mata niya — parang halos naaalala niya. Pagkatapos, kasing bilis, nawala ito."Wala akong maalala," sabi niya, may bahagyang pagkabigo sa boses."Baka corporate card ito,"

Bago pa man sila umabot sa harap ng bahay ng pamilya Villanueva, mayroon munang panahon si Mara at Adrian sa eroplano — ang mga huling sandali bago biglang mabago ang lahat."Isa pang bagay," sabi ni Mara habang lumalapag na ang eroplano sa maliit na paliparan ng lalawigan, "kapag nasa harap na tayo ng pamilya ko, huwag kang magpapakita ng anumang kaba. Kahit gaano ka pa kalito sa loob, kailangan mong magmukhang kalmado. Alam mo, tipong 'confident businessman' na hindi nagpapadala sa gulo.""Sasabihin mo sa aking magmukhang confident," sabi ni Adrian, "gayong hindi ko nga alam kung sino ako.""Tama iyan," sabi ni Mara, "kaya nga kailangan mo ng acting. Isipin mo na lang — kunwari isa kang matagumpay na negosyante na dumadaan lang sa Pilipinas, nadatnan mo akong nag-panic sa airport, at agad kang umibig.""Iyon ay isang napakabilis na pag-ibig.""Alam ko," sabi ni Mara, halos tumawa sa kabaliwan ng buong kwento. "Pero mas maniniwala sila riyan kaysa sa totoong kwento."Tumingin sa kany

Kinabukasan, ipinatawag ng Lola ni Mara ang buong pamilya para sa isang almusal na alam ni Mara, sa sandaling narinig niya ito, ay hindi talaga tungkol sa pagkain."Breakfast meeting," bulong ni Mara kay Adrian habang naglalakad papuntang hapag-kainan. "Ibig sabihin, interogasyon.""Handa ako," sabi ni Adrian, kahit halatang-halata sa mukha niya na hindi naman totoo iyon.Sa paligid ng mahabang hapag-kainan, naka-upo na ang buong pamilya — ang Lola at Lolo ni Mara sa magkabilang dulo, ang kanyang mga magulang sa gitna, si Enzo sa tabi ng kanyang tatay, at ang kanyang Tita Baby, na hindi naman talaga bahagi ng nuclear family pero laging naroroon kung saan may chismis."Sige," sabi ng Lola niya, matapos ang unang kutsara ng lugaw, "sabihin mo sa amin, Adrian. Saan ka nakatira?"Tumingin si Adrian kay Mara nang mabilis, at pagkatapos, bumaling sa Lola, sinagot niya nang tapat — sa paraang naisip nilang pinakamainam noong nakaraang gabi: "Nomad po ako. Maraming bansa, walang permanenteng