All Chapters of My Amnesiac Husband Is a Billionaire: Chapter 21 - Chapter 30

Hindi na maalala ni Mara kung kailan huling naging masaya ang pagpunta niya sa resort ng pamilya nila.Noong bata siya, kabaligtaran iyon.Ang resort ang paborito niyang lugar sa buong mundo.Doon niya unang natutunang lumangoy.Doon siya unang nahulog sa putikan habang hinahabol ang isang manok na ninakaw ang sandwich niya.Doon niya ginugol ang halos lahat ng summer kasama si Enzo.Doon din siya unang nakakita ng mga bituin na hindi natatabunan ng ilaw ng siyudad.Noong mga panahong iyon, hindi niya naiintindihan kung bakit palaging nag-aalala ang mga matatanda tungkol sa resort.Para sa kanya

May mga bagay na kayang kalimutan ng isip ngunit hindi kayang kalimutan ng katawan.Hindi iyon naisip ni Mara nang unang makita niyang hawak ni Adrian ang lumang ledger ng resort.Sa totoo lang, ang una niyang naisip ay baka wala lang itong magawa.Dalawang araw na silang nasa resort, at simula nang matuklasan nito ang problema sa mga gastusin, tila naging personal na misyon na ni Adrian ang pag-aayos ng bawat bagay na makita nito.Una, ang electricity bills.Sumunod ang pool maintenance.Pagkatapos, ang supplier contracts.At kagabi, halos alas-dose na ng gabi nang makita ni Mara si Adrian na nakaupo sa reception desk habang pinagkukumpara ang mga resibo mula sa nakaraang dalawang taon.Hindi niya alam kung bakit hindi ito napapagod.Mas lalo niyang hindi maintindihan kung bakit parang alam nito ang hinahanap nito.Ngayong umaga, muling nakaupo si Adrian sa lumang opisina.Nakasimangot siya habang binabasa ang isang folder.Hindi iyon karaniwang simangot ng isang taong nahihirapan.M

Kung may isang bagay na natutunan si Adrian tungkol sa palengke, iyon ay hindi lahat ng bagay ay kailangang may spreadsheet.Natutunan niya iyon sa pinakamahirap na paraan.Sa pagbili ng isda.At sa loob ng halos isang oras, matututunan din niyang may mga laban na kahit gaano ka kahusay sa negotiation, hindi mo talaga kayang panalunin.Lalo na kapag ang kalaban mo ay isang tindera ng isda na apatnapung taon nang namamalengke.Nagsimula ang lahat sa isang simpleng problema.Naubusan sila ng isda.Hindi naman dapat malaking problema iyon.May resort silang kailangang patakbuhin, may mga bisitang kailangang pakainin, at may mga empleyadong umaasa sa kusina para sa tanghalian. Karaniwan, bibili lamang s

Pagsapit ng gabi, tila ayaw pang matulog ng buong bayan.Kahit ilang oras nang nagaganap ang fiesta, nananatiling buhay ang mga kalsada. Ang mga banderitas na nakasabit sa pagitan ng mga bahay ay marahang gumagalaw sa hangin, tinatamaan ng liwanag mula sa mga poste at pansamantalang ilaw na ikinabit ng mga residente. Sa magkabilang gilid ng kalsada, may mga plastik na mesa na puno ng pagkain, mga batang ayaw pang umuwi, at mga matatandang nakaupo habang pinapanood ang mga nangyayari na para bang wala silang ibang kailangang gawin kinabukasan.Sa gitna ng lahat ng iyon, may musika.Hindi iyon iyong maingat na tugtuging naririnig sa mga hotel o restaurant. Malakas ang bass, bahagyang sablay ang mga speaker, at paminsan-minsan ay nawawala ang tunog bago biglang bumalik nang mas malakas.Ngunit walang nagrereklamo.

May mga bagay na mas madaling kalimutan kapag wala kang ebidensiyang nagpapaalala sa iyo na minsan silang nangyari.Para kay Adrian, iyon ang naging pinakamahirap na bahagi ng pagkawala ng alaala.Hindi niya alam kung alin sa mga bagay na nararamdaman niya ang tunay na alaala at alin ang simpleng instinct. Hindi niya alam kung ang isang lugar ba ay pamilyar dahil napuntahan na niya iyon noon o dahil lamang sa natural niyang kakayahang mag-obserba. Hindi niya alam kung bakit may mga kilos siyang alam gawin kahit hindi niya maalala kung sino ang nagturo sa kanya.At higit sa lahat, hindi niya alam kung gaano karami sa kanyang buhay ang maaaring nakatago sa mga bagay na naiwan sa kanya.Ganoon ang naging isip niya nang gabing iyon.Tahimik na ang buong resort.Halos