POV ni SophiaHalos kaladkarin ako ni Ashley sa hallway, mahigpit na mahigpit ang pagkakahawak niya sa braso ko. Napapahakbang ako kasunod niya habang kumakabog ang puso ko at nagkakagulo ang isip ko.Wala siyang sinabi buong daan papunta sa dormitoryo niya. Basta binuksan niya ang pinto ng kuwarto niya, itinulak ako papasok, saka isinara ang pinto sa likuran namin. Tumayo siya roon, nakahalukipkip, nagliliyab ang mga mata.“Okay,” sabi niya, matalim ang boses. “Ilabas mo lahat.”Bumuka ang bibig ko, pero agad ko rin itong isinara. Pagkatapos ay muli ko itong binuka.“Ashley—”“Wag.” Itinaas niya ang isang kamay. “Wag kang magdahilan, girl… at huwag mo rin akong pagsisinungalingan. Gusto ko ang totoo. Lahat.”Umupo ako sa gilid ng kama niya, nanginginig ang mga kamay ko sa kandungan habang huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili ko.“Nagsimula lahat noong gabing niloko ako ng boyfriend ko,” panimula ko. “Sa club na ’yon. Lasing ako at wasak na wasak dahil kakaloko la

Last Updated : 2026-09-03

POV ni SophiaAng dining room ay pinalamutian ayon sa panlasa ng nanay ko. Buong araw na nagpagod ang mga maid para masigurong perpekto ang lahat, dahil walang ibang gusto si Diana kundi ang pagiging perpekto.At gusto ko namang mapunta kahit saan—maliban dito.Iginiit ni Diana na dumalo ako sa business dinner ngayong gabi. Mahahalagang kliyente raw. Mahahalagang tao na kailangang makita ang buong pamilya na magkakasama. Sinubukan kong tumanggi, nagdahilan ng pagod, sakit ng ulo, kung anu-ano na para lang makaiwas, pero hindi siya nagpatalo.Kaya heto ako ngayon, nakasuot ng navy-blue na damit na pakiramdam ko ay masyadong masikip at masyadong lantad, habang ang mga estranghero ay abala sa magagalang na usapan tungkol sa mergers at acquisitions.Kinamumuhian ko ang bawat segundo nito.Naka-suit at mamahaling pabango ang mga bisita. Pamilyar ang mga tawa nila, pero halatang pinagpraktisan; plastik ang mga ngiti. Pinag-uusapan nila ang mga bagay na wala naman akong pakialam—mga numero,

Last Updated : 2026-09-03

POV ni SophiaHalos hindi na ako nakarating sa kuwarto ko bago tuluyang manghina ang mga binti ko.Bumagsak ako sa kama, malakas ang kabog ng puso ko at nananatili pa rin sa katawan ko ang epekto ng larong ginawa ko kanina.Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang nangyari. Ang alaala ni Thorne, ang tensiyon sa pagitan namin, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay lalo lamang nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bedside table, kaya agad ko itong inabot.Bumungad sa screen ang pangalan ni Marcus.Shit.Nakalimutan ko nang tuluyan ang tinatawag naming “date.”Sinagot ko ang tawag, pilit na pinapanatiling steady ang boses ko.“Hey.”“Sophia! Akala ko nakalimutan mo na ako.” Mainit at masayahin ang boses niya. “Ready ka na ba? Paalis na ako.”“Shit, Marcus, sorry talaga. Nawalan ako ng oras. Bigyan mo ako ng sampung minuto, okay? Maghahanda ako.”“Take your time. Malapit na ako.”Ibinaba ko ang tawag at isinantabi ang cellphone bago muling bumangon. Ka

Last Updated : 2026-09-03

POV ni SophiaSobrang ingay ng bar — puno ng tugtog at tawanan. Nagsisilbing ilaw ang mga neon lights sa mga bote ng alak sa likod ng counter, naghahagis ng makukulay na anino sa buong kwartong siksikan.Nakaupo ako sa isang stool, hawak ang pangatlo kong inumin, sinusubukang lunurin ang ingay sa isip ko.Nakaupo si Marcus sa tabi ko, nakapatong ang braso niya sa likod ng upuan ko. May kung anong kinukwento siya — tungkol sa klase, sa mga kaibigan niya — pero wala akong maintindihan.Nakakasawa siya.Sobrang boring… o dahil lang ba 'to sa hindi tumitigil ang isip ko kay Thorne?"Sophia? Okay ka lang?"Kumurap ako at pilit na ngumiti. "Oo, pagod lang.""Ang dami mo nang nainom ngayong gabi." Tinuro niya ang baso ko. "Baka pwedeng bagalan mo nang kaunti?""Okay lang ako." Humigop ulit ako. "Gusto ko lang makalimot.""Makalimot sa ano?"Hindi ako sumagot. Kasi paano ko ba ipapaliwanag na sinusubukan kong kalimutan ang mga kamay ng stepfather ko sa katawan ko, at ang pakiramdam niya sa lo

Last Updated : 2026-09-03

POV ni SophiaNagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa mga kurtina at sa sobrang sakit ng ulo ko na parang pinupukpok ng martilyo ang bungo ko.Sumasakit ang buong katawan ko, bawat kalamnan ay sumisigaw sa protesta. Magaspang ang lalamunan ko, namamaga ang mga mata ko — sinubukan kong gumalaw pero may kumirot sa buong katawan ko kaya napahingal ako."Gising na siya!"Bumasag ang boses ni Diana sa aking pagkalito.Kumurap ako, sinubukang mag-focus — nandoon siya, nakaupo sa tabi ng kama ko, basang-basa ng luha ang mukha."Mom?""Sophia!" Niyakap niya ako nang mahigpit, humahagulgol sa buhok ko. "Diyos ko, Sophia. Gising ka na, okay ka na."Nanigas ako sa yakap niya nang biglang bumalik ang lahat ng alaala na parang tsunami.Ang bar.Ang mga inumin.Si Marcus.Sobrang iyak ko, ang bilis ng pagpatak ng luha ko, hindi ko na napigilan. Nanginginig ang buong katawan ko sa pwersa ng pag-iyak, nahihirapan akong huminga.Lahat ng takot, lahat ng sakit, lahat ng kahihiyan — bumuhos lahat

Last Updated : 2026-09-03

All Chapters of Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan : Chapter 31 - Chapter 35

31

32

33

34

35