Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan

POV ni Sophia

Nakatambak sa sulok ng kuwarto ko ang limang kahon, bawat isa ay may label na nakasulat sa nanginginig kong sulat-kamay—mga damit, libro, at kung anu-anong gamit.

Buong linggo kong iniiwasang tingnan ang mga iyon dahil ang pagtingin sa mga kahon ay nangangahulugang kailangan kong tanggapin na talagang aalis na ako.

Na sa loob ng dalawampu’t apat na oras, makakasama ko na ang isang babaeng nagkataong ina ko, sa iisang bubong. Lilipat ako sa isang bahay na hindi ko kailanman tinirhan para gugulin ang summer bago ang college kasama ang isang babaeng halos hindi ko naman kilala.

Akala ni Dad, iyon ang pinakamabuti para sa akin. Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi.

“Chance mo ’to para makabonding si Mom mo, Soph. Magsisimula ka na ng college. Panahon na para ayusin ninyo ang relasyon ninyo.”

Parang napakasimple lang nito para sa kanya. Para bang kayang burahin ng isang summer ang labindalawang taon ng halos katahimikan. Para bang puwede akong basta pumunta sa perpektong bahay ni Diana, sa perpekto at marangyang buhay niya, at magkunwaring hindi niya kami iniwan noong walong taong gulang ako.

Walong taon lang ako nang iwan niya kami para habulin ang pangarap niyang mamuhay nang marangya, dahil mukhang hindi sapat sa kanya si Dad.

Kinuha ko ang jacket ko sa sandalan ng upuan at sinilip ang cellphone ko. Isang oras na ang nakalipas mula nang mag-text si Caleb:

“Can’t wait to see you tonight. May espesyal akong inihanda para sa’yo.”

Ganoon siya palagi—mahilig sa maliliit na surprise, gaya ng bouquet ng paborito kong bulaklak.

Perpekto siya. Sweet, maaasahan, at ligtas kasama. Iyong tipo ng lalaki na magpapaniwala sa’yo na baka ang pag-ibig ay hindi basta-basta nawawala.

Kailangan ko iyon ngayong gabi. Kailangan kong maramdaman na hindi ko tuluyang nawawala ang lahat, dahil bukas, titira na ako kasama ang nanay ko, at sa susunod na linggo, magsisimula na ang college.

Hindi ko na siya makikita araw-araw, pero napagkasunduan naming susubukan naming gawin itong mag-work kahit mahirap ang long-distance relationship.

Nag-reply ako:

“Papunta na ako. I love you.”

Labinlimang minuto lang ang lakad papunta sa apartment ni Caleb, kaya hindi nagtagal ay nakarating na ako.

Huminga ako nang malalim—hindi ko namalayang kanina ko pa pala pinipigilan ang hininga ko—bago umakyat sa apartment niya, pilit na iniiwasang isipin ang tungkol sa pag-alis ko.

Gusto ko lang maging normal ang gabing ito.

Gusto kong magkulot sa couch niya habang nanonood kami ng pelikula at magkunwaring hindi papalapit sa akin ang hinaharap na parang tren na wala nang preno.

Itinulak ko ang p***o at pumasok, pero may kakaiba agad akong naramdaman.

Madilim ang mga ilaw, at may mga damit na nakakalat sa sahig.

May damit ng lalaki at babae.

Biglang kumulo ang sikmura ko.

At pagkatapos, narinig ko iyon.

Isang ungol.

Ungol ng isang babae.

Natigilan ang mga paa ko habang tila bumagsak ang puso ko sa dibdib.

Siguro galing lang sa TV.

Siguro may pelikulang tumatakbo sa background. Palagi namang iniiwang bukas ni Caleb ang TV kapag—

Sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili ko. Niloloko ko ang sarili ko.

Isa pang ungol—mas malakas ngayon.

At pagkatapos, isang boses na kilalang-kilala ko.

“Faster, baby… I’m so close.”

Kilalang-kilala ko ang boses na iyon. Mas kilala ko pa kaysa sa sarili kong boses.

Si Mia.

Ang best friend kong si Mia.

Napakabilis ng tibok ng puso ko na parang naririnig ko na ito sa mga tainga ko. Nanginginig ang mga daliri ko habang dahan-dahan akong naglakad patungo sa bedroom.

Ayokong pumunta roon.

Bawat selula ng katawan ko ay sumisigaw na tumalikod ako at tumakbo. Magkunwaring wala akong narinig. Bumalik sa apartment ko, burahin ang mga text ni Caleb, huwag nang kausapin si Mia kailanman, at magkunwaring hindi nangyari ang gabing ito.

Pero hindi ko magawa.

Patuloy lang sa paglakad ang mga paa ko hanggang sa nasa pintuan na ako.

At nakita ko sila.

Nasa ibabaw niya si Mia, nakatalikod sa akin, pero nakilala ko ang kurba ng mga balikat niya. Ang gusot niyang ponytail na palagi niyang ginagawa kapag tinatamad siya.

Naririnig ko ang mabilis at putol-putol niyang paghinga.

At si Caleb.

Nasa bewang niya ang mga kamay ni Caleb, nakasandal ang ulo nito at nakapikit ang mga mata.

Umikot ang buong kuwarto.

Napahawak ako sa doorframe para hindi matumba habang unti-unting lumalabo ang paningin ko. Sa isang segundo, akala ko mahihimatay ako.

Hindi ito totoo.

Hindi ito totoo.

Tumunog ang cellphone ni Mia sa nightstand. Iniabot niya ang kamay para kunin iyon—at doon niya ako nakita.

Nanlaki ang mga mata niya.

At pagkatapos—ito ang bahaging hindi ko maintindihan—ngumiti siya. Isang mapanuyang ngiti.

“Oh,” sabi niya, na para bang ngayon lang niya naalala na naiwan niyang bukas ang oven. “Sophia. Nandito ka pala.”

Biglang dumilat si Caleb at nakita ako. Agad na nawala ang kulay sa mukha niya.

“Soph—”

Si Mia? Ang best friend ko, nasa kama kasama ang boyfriend ko, at ginagawa ang bagay na dapat sana ay ako ang gumagawa—pero hindi pa namin nagawa dahil napagkasunduan naming maghihintay hanggang handa na ako.

“Ano ’to?” Halos pabulong ang boses ko, na para bang nagtatanong lang ako tungkol sa panahon. “Mia. Ano ’to?”

Dahan-dahang bumaba si Mia mula sa kama at kinuha ang kumot, saka ibinalot iyon sa katawan niya na para bang napakarami niyang oras sa mundo.

“Kailan pa?” tanong ko, habang lalong lumalakas ang boses ko. “Kailan pa ito nangyayari?”

Umupo si Caleb.

May hiya man lang sa mukha niya, pero napagtanto kong hindi sapat ang hiya niya.

“Sophia—”

“Anim na buwan,” sabi ni Mia.

“Anim na buwan,” ulit niya, na para bang ipinagmamalaki pa niya iyon. “Halos kaagad pagkatapos mong sabihin sa akin na aalis ka. Sobrang nag-aalala ka tungkol sa pag-iwan sa kanya, at naisip ko… well, hindi naman siguro makatarungan na paghintayin pa siya sa’yo, ’di ba? Hindi iyon fair sa kanya.”

Hindi ako makahinga.

Literal na hindi ako makahinga.

“Best friend kita,” sabi ko. “Ikaw ang—ikaw lang ang taong—” Naputol ang boses ko. “Paano mo nagawa sa akin ’to, Mia? Sinabi ko sa’yo na ayokong iwan siya at ikaw—”

“Hindi naman malaking bagay ’to, Soph.” Nagkibit-balikat siya. “Sex lang ’to. Aalis ka rin naman. Ano ba ang ine-expect mo?”

“Inaasahan kong magiging kaibigan kita.”

“Siguro iyon ang pagkakamali mo.”

Tumama sa akin ang mga salitang iyon na parang suntok sa dibdib.

Tumingin ako kay Caleb. Nakaupo pa rin siya roon, hubad at halatang guilty.

“Magsalita ka,” sabi ko. “Caleb, magsalita ka naman, putang ina.”

Bumuka ang bibig niya, pero agad din itong isinara. Pagkatapos ay muli niya itong binuka.

“Aalis ka,” sa wakas ay sabi niya.

At iyon na iyon.

Iyon lang ang kaya niyang sabihin.

“Alam kong aalis ako. Sa tingin mo ba hindi ko alam ’yon? Sa tingin mo ba hindi ako takot na takot tungkol dito?”

“I just—” Hinaplos niya ang buhok niya. “Sophia, aalis ka bukas. Tapos wala ka na rito. Alam kong sinabi nating susubukan natin ang long-distance, pero hindi ko kaya… ito—tayo—hindi naman talaga ito magwo-work out. Alam mo ’yan. Sa kaibuturan mo, alam mong hindi.”

“Hindi ko alam ’yan.” Dumaloy na ang mga luha ko at hindi ko na sila mapigilan. “Hindi ko kailanman alam ’yan. Akala ko… akala ko tayo ay—”

“Hindi ka kailanman naging mabuti para sa kanya, Sophia,” putol ni Mia. “I mean, no offense, pero paano mo nagagawang hindi makipag-sex sa boyfriend mo? Madre ka ba o ano?”

Pak!

Gumalaw ang kamay ko bago ko pa ito napigilan. Sinampal ko siya sa mukha.

Napalingon ang ulo ni Mia sa lakas ng sampal.

“Baliw ka ba?” sabi ni Caleb. “Lumabas ka.”

Tumingin ako sa kanya.

“Lumabas ka. Tapos na ’to, Sophia. Umalis ka na,” ulit niya.

“Caleb—”

“Please.”

Tumango ako, naiintindihan ang ibig niyang sabihin, saka mabilis na lumabas ng apartment, bumaba sa hagdan at tuluyang lumabas sa kalsada.

Tumakbo ako hanggang sa nag-aapoy ang mga baga ko, nanginginig ang mga binti ko, at hindi ko na halos maramdaman ang mukha ko dahil sa mga luha.

Pumara ako ng taxi.

“Saan tayo?” tanong ng driver.

“Magmaneho ka lang,” sagot ko. “Please… magmaneho ka lang.”