All Chapters of Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan : Chapter 1 - Chapter 10

POV ni SophiaNakatambak sa sulok ng kuwarto ko ang limang kahon, bawat isa ay may label na nakasulat sa nanginginig kong sulat-kamay—mga damit, libro, at kung anu-anong gamit.Buong linggo kong iniiwasang tingnan ang mga iyon dahil ang pagtingin sa mga kahon ay nangangahulugang kailangan kong tanggapin na talagang aalis na ako.Na sa loob ng dalawampu’t apat na oras, makakasama ko na ang isang babaeng nagkataong ina ko, sa iisang bubong. Lilipat ako sa isang bahay na hindi ko kailanman tinirhan para gugulin ang summer bago ang college kasama ang isang babaeng halos hindi ko naman kilala.Akala ni Dad, iyon ang pinakamabuti para sa akin. Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi.“Chance mo ’to para makabonding si Mom mo, Soph. Magsisimula ka na ng college. Panahon na para ayusin ninyo ang relasyon ninyo.”Parang napakasimple lang nito para sa kanya. Para bang kayang burahin ng isang summer ang labindalawang taon ng halos katahimikan. Para bang puwede akong basta pumunta sa perpektong baha

POV ni SophiaHumuhuni ang makina ng sasakyan sa ilalim ko, banayad at napakamahal—iyong klaseng kotse na mas mahal pa kaysa sa kinikita ni Dad sa isang taon.Nakatitig ako sa bintana habang dumadaan ang lungsod, unti-unting nagiging malabo ang mga gusali dahil sa bilis ng takbo.Nang magising ako kaninang umaga, malamig at walang laman ang kama.Wala na siya.Masakit ang ulo ko dahil sa hangover, at masakit ang katawan ko sa mga bahaging hindi ko alam na puwedeng sumakit nang ganoon.Nag-iwan siya ng isang bungkos ng pera.Mga daan-daan—o baka libo-libo. Hindi ko binilang dahil hindi ko naman kailangan. Ang pagkuha sa perang iyon ay parang pag-amin na isa na akong bagay na hindi pa ako handang tanggapin na naging ako.Pero hindi ko siya maalis sa isip ko.Ang maiitim niyang mga mata.Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko siya.Paulit-ulit.Pinagdikit ko ang mga hita ko habang nilalamon ako ng hiya.Dapat isang gabi lang iyon. Walang kasunduan, walang pangako—dalawang e

POV ni SophiaNatapos ang klase, at gusto kong makaalis doon nang mas mabilis kaysa sa kaya ng mga paa ko.Nanginginig ang mga kamay ko habang isinisiksik ko ang notebook ko sa bag. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na naririnig ko na ito sa mga tainga ko.Kailangan ko ng hangin. Kailangan kong makalayo sa classroom na iyon bago tuluyang mawala ang natitirang katinuan ko.Masyado akong mabilis na tumayo habang palabas na rin ang mga estudyante at hinaharangan ang aisle. Pilit akong sumiksik sa gitna nila, desperadong makatakas bago pa ako tuluyang mawalan ng kontrol.“Hey, ingat—”May biglang bumangga sa akin mula sa likuran nang malakas, dahilan para mapasubsob ako. Dumulas ang bag ko mula sa balikat ko at muntik na akong matumba, pero may isang pares ng malalakas na kamay na agad na sumalo sa akin.“Careful there.”Ang boses na iyon.Ang malalim na boses na iyon.Napatingala ako.At naroon siya.Professor Thorne Sinclair.Nakatitig siya sa akin, mahigpit ang panga at mas madilim ang

POV ni SophiaNakakita ako ng bench malapit sa fountain at umupo roon, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko.Malamig ang hangin ng hapon sa aking balat.May mga estudyanteng naglalakad sa paligid, magkakagrupo, nagtatawanan at nagkukuwentuhan. Napakanormal at gaan ng buhay nila. Pinagmamasdan ko sila habang may kakaibang kawalan sa dibdib ko.“Sophia! Hey!”Napatingala ako. Nakita ko si Ryan na papalapit sa akin habang nakangiti. Katabi niya ang isang babaeng may maitim at kulot na buhok at matingkad na berdeng mga mata. Makulay ang suot nitong sweater, bagay na bagay sa masigla nitong personalidad.“Hey,” sabi ko, pilit na ngumiti.Huminto si Ryan sa harapan ko. “Umaasa akong makikita kita. Siya si Ashley. Kasama mo rin siya sa Business Strategy class.”Kumaway si Ashley. “Hey! Nakita kita sa klase ni Professor Sinclair noong isang araw. Nasa middle row ka, ’di ba?”“Oo, ako ’yon.”“Naaalala kita kasi mukha kang gusto mong mapunta kahit saan maliban sa classroom na ’yon.” Tumawa siy

POV ni ThorneHindi ako makapagpokus.Nakakalat sa mesa ko ang mga papeles, habang ang mga numero at ulat ay nagiging malabong hugis na wala nang kahulugan. Isang oras na akong nakatitig sa parehong pahina, pero ni isang salita ay wala akong naintindihan.Sumandal ako sa upuan at kinusot ang mga mata ko gamit ang mga palad ko.Alas-dos y medya na ng madaling-araw.Ilang oras na akong nakakulong sa study ko, pilit nagtatrabaho—o mas tamang sabihing sinusubukan kong gambalain ang sarili ko.Pero hindi iyon gumagana.Wala nang gumagana.Hindi ko matapos kahit kalahati ng mga kailangan kong gawin. Hindi na mula noong gabing iyon. Hindi na mula nang makita ko siyang pumasok sa club—malalaki ang mga mata, nanginginig ang mga labi, at mukhang nalulunod at desperadong naghahanap ng taong sasagip sa kanya.Nagkaroon na ako ng mga one-night stand noon.Marami.Pero walang katulad niya. Walang ibang babaeng nagparamdam sa akin na para na akong nababaliw. Walang ibang sumunod sa isip ko at gumamb