Todos los capítulos de Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan : Capítulo 1 - Capítulo 5

POV ni SophiaNakatambak sa sulok ng kuwarto ko ang limang kahon, bawat isa ay may label na nakasulat sa nanginginig kong sulat-kamay—mga damit, libro, at kung anu-anong gamit.Buong linggo kong iniiwasang tingnan ang mga iyon dahil ang pagtingin sa mga kahon ay nangangahulugang kailangan kong tanggapin na talagang aalis na ako.Na sa loob ng dalawampu’t apat na oras, makakasama ko na ang isang babaeng nagkataong ina ko, sa iisang bubong. Lilipat ako sa isang bahay na hindi ko kailanman tinirhan para gugulin ang summer bago ang college kasama ang isang babaeng halos hindi ko naman kilala.Akala ni Dad, iyon ang pinakamabuti para sa akin. Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi.“Chance mo ’to para makabonding si Mom mo, Soph. Magsisimula ka na ng college. Panahon na para ayusin ninyo ang relasyon ninyo.”Parang napakasimple lang nito para sa kanya. Para bang kayang burahin ng isang summer ang labindalawang taon ng halos katahimikan. Para bang puwede akong basta pumunta sa perpektong baha

POV ni SophiaHumuhuni ang makina ng sasakyan sa ilalim ko, banayad at napakamahal—iyong klaseng kotse na mas mahal pa kaysa sa kinikita ni Dad sa isang taon.Nakatitig ako sa bintana habang dumadaan ang lungsod, unti-unting nagiging malabo ang mga gusali dahil sa bilis ng takbo.Nang magising ako kaninang umaga, malamig at walang laman ang kama.Wala na siya.Masakit ang ulo ko dahil sa hangover, at masakit ang katawan ko sa mga bahaging hindi ko alam na puwedeng sumakit nang ganoon.Nag-iwan siya ng isang bungkos ng pera.Mga daan-daan—o baka libo-libo. Hindi ko binilang dahil hindi ko naman kailangan. Ang pagkuha sa perang iyon ay parang pag-amin na isa na akong bagay na hindi pa ako handang tanggapin na naging ako.Pero hindi ko siya maalis sa isip ko.Ang maiitim niyang mga mata.Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko siya.Paulit-ulit.Pinagdikit ko ang mga hita ko habang nilalamon ako ng hiya.Dapat isang gabi lang iyon. Walang kasunduan, walang pangako—dalawang e

POV ni SophiaNatapos ang klase, at gusto kong makaalis doon nang mas mabilis kaysa sa kaya ng mga paa ko.Nanginginig ang mga kamay ko habang isinisiksik ko ang notebook ko sa bag. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na naririnig ko na ito sa mga tainga ko.Kailangan ko ng hangin. Kailangan kong makalayo sa classroom na iyon bago tuluyang mawala ang natitirang katinuan ko.Masyado akong mabilis na tumayo habang palabas na rin ang mga estudyante at hinaharangan ang aisle. Pilit akong sumiksik sa gitna nila, desperadong makatakas bago pa ako tuluyang mawalan ng kontrol.“Hey, ingat—”May biglang bumangga sa akin mula sa likuran nang malakas, dahilan para mapasubsob ako. Dumulas ang bag ko mula sa balikat ko at muntik na akong matumba, pero may isang pares ng malalakas na kamay na agad na sumalo sa akin.“Careful there.”Ang boses na iyon.Ang malalim na boses na iyon.Napatingala ako.At naroon siya.Professor Thorne Sinclair.Nakatitig siya sa akin, mahigpit ang panga at mas madilim ang