ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan / บทที่ 11 - บทที่ 20

บททั้งหมดของ Ang Propesor Ko, Ang Ama ng Baga Ko, Ang Kasalanan : บทที่ 11 - บทที่ 20

35

11

POV ni SophiaTatlong araw.Tatlong araw na ang lumipas mula noong nakakahiyang gabing iyon—mula nang pumasok siya sa kuwarto ko, pinanood ako, tinawag na puta, at iniwan akong ganoon sa kama.Tatlong araw akong umiiwas sa kanya na para bang nakasalalay dito ang buhay ko.Para na akong multo sa bahay.Maaga akong gumigising bago pa magising ang lahat, at palihim na bumababa ng hagdan na parang magnanakaw. Sinisigurado kong nakakaalis ako papuntang campus bago pa man bumaba si Thorne para mag-almusal.Maaga rin akong umuuwi at tumatangging bumaba para sa hapunan. Sinisigurado kong nakakandado ang kuwarto ko para hindi ako istorbohin ni Mama.Hindi ko siya tinitingnan, hindi kinakausap, at lalong hindi lumalapit sa kanya.Kapag nagkataong nasa iisang kuwarto kami, nakatutok lang ang mga mata ko sa sahig, sa dingding, sa kahit anong bagay basta hindi sa mukha niya. Isang beses lang na hindi ko sinasadyang magtama ang mga mata namin sa hapag-kainan, biglang kumabog nang marahas ang sikmur
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

12

POV ni SophiaMagulo ang party.Umaalingawngaw ang musika sa buong bahay, sobrang lakas na para bang nararamdaman ko ang bawat beat sa dibdib ko.Siksikan ang mga tao sa pansamantalang dance floor, sabay-sabay na gumagalaw sa ritmo habang kumikislap ang mga ilaw. Pula, asul, at lila ang mga sinag na humihiwa sa makapal na halong amoy ng pawis at pabango.Tama si Ashley.Napakalaki ng bahay—isang inuupahang bahay malapit sa campus na pag-aari ng grupo ng mga senior. Kalat ang mga bote ng beer sa halos bawat ibabaw, habang ang ibang tao ay nagsisiksikan hanggang sa back porch, nagtatawanan at nagsisigawan para madaig ang ingay ng musika.Nag-text si Ryan sa group chat na ginawa niya para sa aming tatlo. Kailangan daw niyang kanselahin ang pagpunta niya dahil sa isang emergency sa pamilya.Kaya kaming dalawa na lang ni Ashley.“Ako na kukuha ng maiinom natin!” sigaw ni Ashley sa ibabaw ng ingay bago tuluyang mawala sa gitna ng mga tao.Saglit akong nanatili roon, halos hindi alam kung sa
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

13

POV ni SophiaNakakasakal ang biyahe sa sasakyan.Tahimik na nagmaneho si Thorne, mahigpit ang panga at namumuti ang mga buko ng daliri niya sa sobrang higpit ng pagkakahawak sa manibela. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana, nakatiklop ang mga braso ko at idinikit ang katawan ko sa pinto hangga’t maaari.Galit na galit ako.Galit ako sa kanya dahil nagpakita siya sa party.Galit ako dahil kinaladkad niya ako palayo na para bang isa akong batang pasaway. Sino ba sa tingin niya siya? Wala siyang karapatang gawin sa akin ’to.Sukdó na ako sa kanya.Pagpasok niya sa driveway, pinatay niya ang makina. Hindi ko na hinintay na may sabihin pa siya. Binuksan ko agad ang pinto at padabog na naglakad papunta sa bahay, malakas ang pagtapak ng bota ko sa graba.“Sophia—”“Huwag.” Hindi ako lumingon. “Huwag na lang.”Mabilis kong binuksan ang pintuan at umakyat sa hagdan, kumukulo ang dugo ko.Malakas kong isinara ang pinto ng kwarto ko at sumandal dito habang habol ang hininga ko.Bumuzz ang c
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

14

POV ni SophiaMuling sumalpok ang labi ni Thorne sa akin, marahas at mapag-angkin, at pumasok ang kanyang dila sa bibig ko bago pa man ako makahingal. Ang halik ay masakit—puro ngipin at init—at nang tuluyan na sana akong matunaw dito, bigla niyang inihilig ang ulo at pinutol ang pagkakadikit nang mariin.Dinakma niya ang balikat ko at mariin akong itinulak kaya napaatras ako at natumba sa malamig na sahig na yari sa kahoy, sabay hampas na parang nawalan ako ng hininga. Nakahiga ako roon, paspasan ang pagtaas-baba ng dibdib ko, habang ang kirot ng pagkabagsak ay nahahalo sa mainit na pintig sa pagitan ng aking mga hita.Si Thorne ay nakatayo sa itaas ko, ang kanyang pangangatawan ay nakabalangkas ng madilim na ilaw sa pasilyo, at ang kanyang mga mata ay maitim at mandaragit. “Gagamitin mo nang husto ang bibig na iyan, munti,” aniya, bawat salita ay matalas at pautos. “Hubarin mo ang pantalon ko. Ngayon na.”Walang puwang para makipagtalo ang kanyang boses. Naramdaman ko ang mabilis na
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

15

POV ni SophiaNagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa mga kurtina—mainit at ginto laban sa aking balat—at sa isang saglit, ang lahat ay payapa at tahimik. ‘Yung klaseng katahimikan na nagpapalimot sa’yo na may mundo pang umiiral. Tapos, biglang bumalik ang lahat ng alaala.Ang party.Si Marcus.Si Thorne na biglang sumulpot na parang bagyo. Ang biyahe sa kotse. Ang away sa kwarto ko. Ang mga kamay niya sa katawan ko. Ang mga labi niya sa leeg ko.Ang lasa niya!Puta.‘Yung paraan kung paano niya ako dinilaan na parang taong ilang araw nang nagugutom.Pumikit ako nang mariin, nag-aapoy ang mukha ko. Una kong naramdaman ang hiya—mainit, matalim, at hindi maitatanggi. Pinabayaan ko siyang hawakan ako, at hindi ko siya pinigilan. Pero sa ilalim ng hiya na ‘yun, may iba pa.Init.Isang mabagal na pagkalat ng init na nagsimula sa dibdib ko at bumaba pa. Dinikit ko ang mga hita ko, kinamumuhian ang sarili ko sa reaksyon ng katawan ko sa alaalang ‘yon. At sa ilalim ng init na ‘yon—kasiy
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

16

POV ni SophiaHindi nakatulong ang paglalakad papuntang campus para luminaw ang isip ko.Sa bawat hakbang ko, paulit-ulit kong inaalala ang nangyari kagabi. Ang mga kamay ni Thorne sa katawan ko, ang boses niya sa tenga ko… at ang kanyang—Huwag!Kailangan mong tigilan ito, Sophia.Ang paraan ng pagkatingin niya sa akin, ang paraan ng pagdaan ko sa harap niya nang walang kahit isang salita.Ngumiti ako sa sarili ko, alam kong kahit mahirap at matapang na hakbang ito, simula pa lang ito ng lahat.Nakita ko si Ashley na naghihintay sa akin sa quad, hawak ang cellphone niya, ang mga mata ay naghahanap sa mga tao. Nang makita ako, para siyang tumakbo papunta sa akin."Sophia! Oh my God, saan ka nagpunta kagabi?" Hinawakan niya ang braso ko, ang mga mata ay puno ng pag-aalala. "Bumalik ako na may dalang inumin at wala ka na. Hinanap kita kahit saan.""Sorry," sabi ko, pinilit kong maging casual ang tono. "May nakasalubong ako. Nag-usap kami tapos—""Tapos?" Kumislap ang mga mata ni Ashley.
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

17

POV ni ThorneIsang linggo na—isang putanginang linggo—mula nang matikman ko siya. Isang linggo mula nang maramdaman ko siya sa ilalim ko, marinig ang pag-ungol niya sa pangalan ko, mapanood siyang bumagsak sa sarap habang dinadala ko siya sa rurok ng ligaya. At isang linggo rin mula nang simulan niya akong iwasan na parang may salot ako.Tuwing umaga, wala na siya bago pa man ako bumaba ng hagdan. Pag-uwi niya, nagtatago siya sa kwarto niya at tinitiyak na naka-lock ang pinto. At sa klase, nakaupo siya sa likuran, ang mga mata ay nakatuon sa kanyang notebook, hindi man lang ako tinitingnan.Hindi man lang siya sumulyap sa direksyon ko—at pinapatay ako nito.Hindi ako makapag-focus, makatulog, o makagawa ng kahit ano nang hindi pumapasok ang mukha niya sa isip ko. Ang boses niya. Ang amoy niya. Ang paraan ng pagkatingin niya sa akin nang gabing iyon—ang mga mata ay puno ng pagnanasa.Isa siyang ipinagbabawal na kasalanan—lahat ng bagay na hindi ko dapat gusto at hindi ko maaaring angk
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

18

POV ni SophiaTumayo ako sa harap ng salamin, pumihit sa gilid habang sinusuri ang repleksyon ko.Ang saya ay maikli — mapanganib na maikli, itim at masikip, yakap na yakap ang aking balakang na parang pangalawang balat. Mas malala pa ang damit ko sa itaas… mababa ang pagkakabakat, pinagdidiin ang aking mga suso sa paraang hindi maaaring balewalain.Mukha akong seksi.Alam kong oo — at iyon mismo ang punto.May date ako kay Marcus.Magkatext kami buong linggo at siya ay tunay na matamis, nakakatawa, at madaling kausapin.Siya ang eksaktong kailangan ko.Isang normal na tao.Isang taong hindi ang aking ama-amahan.Tungkol kay Thorne — halos hindi ko siya tiningnan buong linggo. Panandalian lang kapag sigurado akong hindi siya nakatingin.Mabilis, saglit na sandali kung saan hinayaan kong alalahanin ang pakiramdam ng pagiging nasa kanyang mga bisig — pero hindi ko na kayang ipagpatuloy iyon.Hindi ko kayang patuloy na hangarin ang isang taong hindi ko makakamit.Siguro mas mabuti ito.S
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

19

POV ni SophiaBinuhat niya ako palabas ng pasilyo at papunta sa sala, mahigpit ang hawak niya sa aking mga hita. Sinipa-sipa at nakipagpumiglas ako, pero walang silbi.Masyado siyang malakas."Thorne, sumumpa ako sa Diyos—""Dapat kang mag-ingat sa iyong hinihiling, maliit." Natutuwa at madilim ang kanyang boses. "Ikaw ang humingi nito.""Hindi ako humingi nito—""Sinabi mo ang salita." Inihagis niya ako sa leather na sopa at tumalbog ako sa mga unan — bago pa man ako makapalag, nasa ibabaw na siya ng katawan ko, nakakulong ako sa pagitan ng kanyang braso at katawan. "Tinawag mo akong Daddy at hiniling mong paluin kita.""Sumasarkastiko lang ako—""Huli na."Hinawakan ng kanyang kamay ang aking balakang, ibinaliktad ako nang nakadapa. Naramdaman ko ang bigat niyang dumapo sa aking mga hita, nakapin ako sa pwesto."Thorne, huwag—""Shh." Inakbayan ng kanyang kamay ang kurba ng aking puwit — magaan at nakakatukso ang kanyang haplos. "Gusto mo ng atensyon ko, maliit — ngayon nakuha mo na
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

20

POV ni SophiaDahan-dahan siyang bumaba sa aking katawan, iniiwan ang maiinit na halik sa aking tiyan, balakang, at mga hita. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang kanyang hininga sa aking sensitibong balat.“Thorne—”“Shh.” Mababa ang bulong ng kanyang boses. “Hindi pa ako tapos sa’yo.”Nang magsimula siyang muli, nanginginig ang mga hita ko sa tindi ng sensasyong dulot niya. Napakapit ako sa kanyang buhok, hindi ko alam kung itutulak ko siya palayo o hihilahin siyang palapit.“Fuck… yes! Ungh… please.”Patuloy niyang pinatindi ang bawat haplos hanggang sa halos hindi ko na mapigilan ang aking mga ungol. Mahigpit niyang hinawakan ang aking mga hita habang ang buong silid ay napuno ng aking pigil na mga daing.Biglang tumunog ang cellphone ko sa coffee table.Napalingon ako sa screen.Marcus.Naghihintay siguro siya sa labas at nagtataka kung bakit hindi pa ako lumalabas.“Sagutin mo,” mahinang sabi ni Thorne.“Hindi, hindi ko kaya—”Bigla siyang lumayo, iniwan akong nabibitin at des
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status