All Chapters of Ang Tagapagmana: Paghihiganti.: Chapter 11 - Chapter 20

A R I A N AUmalis ako sa mansyon ng mga Russo bago pa tuluyang sumikat ang araw. Sabik na sabik akong makalabas sa nakakasakal na lugar na iyon.Wala na si Dante. Sinabi ni Lina na umalis siya alas-singko ng umaga para sa isang business trip.Mabuti.Ayoko rin naman siyang makita.Kakaiba ang biyahe papunta sa Melendez Corp. Ilang taon na rin mula nang huli akong makapunta sa kumpanya ng pamilya namin—noong panahong Ariana Lopez pa lang ako, isang ordinaryong babae na walang espesyal na katayuan.Ngayon?Nagbago na ang lahat.Hindi ako magsisinungaling. May parte sa akin na nami-miss ang panahong hindi ako ganoon kapansin-pansin—noong simple at abot-kayang buhay pa ang tinitirhan ko kasama si Angelo, bago niya sirain ang lahat.Huminto ang sasakyan sa harap ng mataas na gusaling gawa sa salamin.Huminga ako nang malalim bago bumaba.Sa sandaling makapasok ako sa revolving doors, nagsimula agad ang mga bulungan.“Siya ‘yon…”“Ang tagapagmana ng Melendez…”“Kinasal siya kay Dante Russo

A R I A N AIsang buong linggo na ang lumipas mula noong gabing iyon sa study ni Dante—pitong araw mula nang pirmahan ko ang katawa-tawang kontratang iyon, pitong araw mula nang ibagsak niya sa akin ang nakakabiglang balita tungkol sa fertility treatments.At pitong napakagandang araw na hindi ko nakita ang mukha niya.Emphasis on napakaganda.Sinabi sa akin ni Lina na umalis siya para sa isang business trip sa Italy kinabukasan matapos ang pagtatalo namin. Simula noon, mas madaldal siya kaysa dati, pilit akong kinukuwentuhan tungkol sa mga nakasanayan ni Dante—kung gaano siya kadalas bumiyahe, kung gaano niya kinamumuhian ang mga pagtitipon, at kung minsan ay bigla siyang nawawala nang ilang linggo.Kung alam lang niya na wala akong pakialam.Mas kaunti ang pagkakataong makita ko ang tinatawag kong asawa, mas mabuti.Ibang-iba ang mansion kapag wala siya. Mas magaan, masasabi ko. Mas madalas ngumiti ang mga maid at mas maluwag ang kilos nila. Hindi katulad kapag naroon siya—parang la

A R I A N APumasok ang kotse sa gate ng Russo mansion matapos ang tila walang katapusang biyahe. Naninigas ang buong katawan ko dahil sa sobrang tigas ng pagkakaupo ko sa tabi ni Dante, at wala akong ibang gusto kundi ang makalayo sa kanya.Pagkahinto ng kotse, agad kong inabot ang door handle. Gusto kong makalabas agad—makatakas sa tensyon sa pagitan namin. Gusto kong tumakbo papunta sa kuwarto ko at ikandado ang pinto.Pero mas mabilis si Dante.Hinawakan niya ang pulsuhan ko, at hindi ko iyon inaasahan kaya napasinghap ako. Hindi masakit ang pagkakahawak niya, pero sapat ang higpit nito para hindi ako makawala.Hindi ako makagalaw.“Bitawan mo ako,” utos ko, pero hindi niya ako pinansin.Binuksan ng driver ang pinto ni Dante. Bumaba siya at hinila ako kasabay niya. Bahagya akong natapilok sa heels ko, pero agad na pumulupot ang braso niya sa baywang ko upang alalayan ako.Pagkatapos, naglakad na siya patungo sa bahay, nakapulupot sa akin ang braso niya na parang bakal na kadena.B

A R I A N ATumagal nang ilang oras ang meeting kasama ang Voss Corp, at sumakit na ang likod ko dahil sa matigas na upuan sa conference room.Halos wala akong tulog kagabi. Seryosong napuno ni Asante ang isip ko, at unti-unti na niya akong naaapektuhan—at kinamumuhian ko iyon.Sumakit ang ulo ko sa pakikinig sa mga numero at projections. Kailangan ko ng pahinga. Isang mahaba at komportableng pahinga.Gusto ko na lang matapos ang lahat.Sa wakas, tumayo ang CEO.“Salamat sa oras ninyong lahat. Magpupulong tayong muli sa susunod na linggo.”Halos hindi ko na naiintindihan ang mga nangyayari. Mabuti na lang at narito si Raya para kumuha ng notes. Susuriin ko muna ang lahat nang maigi sa sarili kong oras bago ako gumawa ng anumang desisyon.Isa-isang nagsimulang lumabas ang mga tao. Inayos ko ang mga papel at inilagay sa isang file, sabik nang umalis at bumalik sa komportableng opisina ko.“Ariana.”Napatingala ako.Nakatayo sa kabilang dulo ng mesa si Damien Voss, nakangiti. Hindi ko na

D A N T ELumabas ako sa kwarto ni Ariana nang nagngangalit sa galit, kumukulo ang dugo ko.Si Angelo.Ang maliit na gagong iyon ay naglakas-loob na saktan ang asawa ko.Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Marco, ang pinuno ng security team ko.“Hanapin mo si Angelo,” mariin kong sabi sa sandaling sumagot siya. “Wala akong pakialam kung nasaan siya. Dalhin mo siya sa akin.”Ibinaba ko ang tawag bago pa siya makasagot. Nakakuyom ang mga kamay ko sa magkabilang tagiliran.Gusto kong baliin ang bawat buto sa katawan niya. Wasakin ang bwisit niyang mukha, ang pagmumukha niyang feeling gwapo, at siguraduhing hindi na niya kailanman magagawang saktan si Ariana.Maaaring nagawa niya iyon noong kasal pa sila, pero hindi na ngayon.At hindi na kailanman.Akin siya.At wala siyang karapatang lumapit man lang kay Ariana, lalo na ang hawakan siya.Hindi ko dapat hinayaan ang sarili kong mahulog sa kanya.Hindi iyon bahagi ng plano.Kinamumuhian kong napakalalim na ng nararamdaman ko para s