All Chapters of Ang Tagapagmana: Paghihiganti.: Chapter 21 - Chapter 30

D A N T EPinanood kong lumabas si Ariana sa dining room. Namumutla ang mukha niya, nanginginig ang mga kamay, pero hindi man lang kumurap ang ama niya. Patuloy lang itong nagsalita tungkol sa negosyo na para bang walang nangyari.Napuno ng pagkasuklam ang sikmura ko.Ang lalaking ito.Ang mayabang at malamig na bastardo na ito ay nakaupo roon at nakangiti, iniisip na dahil kasal na kami ng anak niya, nagbago na ang lahat.Para bang makakalimutan kong siya ang may pananagutan sa pagkamatay ng mga magulang ko.Halos handa na ang mga ebidensiya. Kaunting piraso na lang, at pagbabayarin ko siya sa lahat ng pagkakamaling ginawa niya.“Parang si Ariana ay…” komento ng ama niya habang sumisimsim ng alak.Napakuyom ang panga ko.“Siguro dahil ipinagbili siya ng sarili niyang ama na parang hayop.”Lumabas ang mga salita sa bibig ko bago ko pa napigilan.Natigilan si Ricardo Melendez, nakataas pa sa labi niya ang baso.Pagkatapos ay tumawa siya—isang malamig at walang halong saya na tawa.“Gus

A R I A N ANagising ako sa kalagitnaan ng gabi, tuyong-tuyo at makati ang lalamunan ko. Uhaw na uhaw ako, pero ubos na ang tubig sa pitsel ko.Napatingin ako sa orasan sa bedside table. 2:47 AM ang nakalagay sa matingkad na pulang numero.Napabuntong-hininga ako, itinapon ang kumot sa tabi at naglakad nang nakapaa papunta sa pinto. Malamig ang marmol sa ilalim ng mga paa ko habang maingat akong bumababa sa hagdan, sinisikap na huwag gumawa ng ingay.Madilim ang kusina maliban sa mahinang liwanag mula sa stove. Hindi na ako nag-abala pang magsindi ng ibang ilaw dahil sapat na ang pagkakabisado ko sa bahay para makagalaw kahit madilim.Nasa kalagitnaan na ako ng pagpunta sa refrigerator nang diretso akong bumangga sa isang matigas na bagay.Hindi.Isang tao.“Dante!” napasinghap ako habang napaatras.Hindi ko alam kung bakit ko nasigaw ang pangalan niya. Hindi nga ako sigurado kung siya ba talaga iyon, pero napakadaling dumulas ng pangalan niya mula sa mga labi ko.Mabilis na umabot an

A R I A N APumasok ako sa Melendez Corp kinabukasan nang nakataas ang noo ko, pero buhol-buhol ang sikmura ko sa kaba. Hindi ko na kailangan pang umabot sa elevator bago marinig ang mga bulungan.“Siya na…”“Nakipagtalik sa dalawang Russo…”“Gold-digger…”Napakuyom ako ng mga kamao, bumaon ang mga kuko ko sa palad ko habang unti-unting naiipon ang inis. Ayokong gumawa ng eksena o bigyan sila ng kasiyahan.Pakiramdam ko, walang katapusan ang biyahe ng elevator papunta sa opisina ko. Bawat segundo, naiisip kong may mga taong pinag-uusapan ako, may mga bagong blog na lumalabas, at mas lalo lamang akong ipinapahiya.Halos hindi ako nakatulog kagabi.Hindi nila alam ang nangyari.Hindi nila alam ang buong kuwento, pero ang bilis nilang humusga at gumawa ng sarili nilang konklusyon.Pagbukas ko ng pinto ng opisina ko, naroon na si Raya at halos nagliliwanag ang mukha sa excitement.“Ariana! Nakita mo na ba online?” tanong niya, halos hindi mapakali sa tuwa.Umiling ako. Hindi ko nangahas n

A R I A N ADahan-dahang sumilip ang liwanag ng umaga mula sa pagitan ng mga kurtina nang magising ako. Mabigat pa rin ang katawan ni Dante sa ibabaw ko, halos hindi ako makagalaw sa kama, at nakabaon ang mukha niya sa balikat ko.Hindi pantay ang paghinga niya, at nag-aapoy pa rin ang balat niya laban sa akin.Sinubukan kong kumawala, pero kahit tulog siya, lalo lamang humigpit ang pagkakayakap niya sa akin.“Dante,” bulong ko habang marahan siyang niyuyugyog. “Kailangan kong bumangon.”Umungol siya pero hindi nagising.Maingat kong naialis ang isang kamay ko at idinaan ang mga daliri ko sa noo niya. Nilalagnat pa rin siya. Hindi sinasadyang dumampi ang hinlalaki ko sa labi niya—tuyo at mainit.Biglang bumukas ang mga mata ni Dante.Maitim at malabo dahil sa lagnat, pero may kung anong tahimik at hindi ko mabasang emosyon sa mga iyon.“Hinahawakan mo ako habang natutulog ako, wife?” paos niyang tanong. Magaspang ang boses niya, pero wala roon ang karaniwang talim dahil sa kanyang pag

D A N T EHindi ko na kayang lumayo kay Ariana, at hindi ko na rin kayang itanggi iyon. Sa nakalipas na dalawang araw mula nang magkasakit ako, parang nagbago ang lahat—ang paraan ng pag-aalaga niya sa akin, ang lambot ng bawat haplos niya, at ang nakakabaliw na halik na pinagsaluhan namin. Paulit-ulit na bumabalik ang lahat sa isip ko.Gusto ko siya.Hindi lang ang katawan niya. Hindi lang bilang asawa ko sa papel.Gusto ko siya—buo.At hindi ko na kayang itanggi iyon. Habang lalo ko itong itinatanggi, lalo lang itong lumalala.Bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang katok. Pumasok si Isabella, ang secretary ko sa nakalipas na tatlong taon, taglay ang dati niyang kumpiyansa. Niyakap ng masikip niyang palda ang mga kurba ng katawan niya habang inilalapag niya ang mga file sa mesa ko, bahagyang masyadong mapang-akit ang pag-indayog ng kanyang balakang.“Ang schedule mo ngayong hapon,” malambing niyang sabi, yumuko nang sapat para makita ko ang kanyang dibdib.Bahagya ko lang siyang