All Chapters of Ang Tagapagmana: Paghihiganti.: Chapter 31 - Chapter 35

A R I A N AMadilim na tubig.Sa lahat ng paligid.Hindi ako makahinga. Humihiyaw sa pangangailangan ng hangin ang mga baga ko habang pilit akong sumisipa at nagpupumiglas, pero ang mabigat kong damit ay parang mga kadena na humihila sa akin pababa—pababa, sa malamig at tahimik na kadiliman.“Dad!” Sinubukan kong sumigaw, pero mga bula lang ang lumabas. “Dad, please! Tulungan mo ako! Hindi ako marunong lumangoy!”Nakita ko ang mukha niya—ang mukha ng ama ko—habang nakatayo siya sa gilid ng pool at pinagmamasdan ako. Pero hindi siya gumalaw. Ni hindi man lang niya sinubukang tulungan ako.Pagkatapos, lumitaw ang mukha ni Bella sa tabi niya, nakangiti sa akin gamit ang malupit at malamig niyang ngiti.Biglang dumilat ang mga mata ko. Isang pigil na hingal ang napunit mula sa lalamunan ko. Basang-basa ako ng pawis, at sobrang lakas ng kabog ng puso ko na parang kayang basagin nito ang mga tadyang ko.Hindi ako nasa tubig.Nasa isang malambot akong kama, sa isang lugar na hindi ko pamilya

A R I A N ATumakbo ako palabas ng gusali. Napakalakas ng kabog ng puso ko sa tenga ko na halos hindi ko na marinig ang paligid. Tumingin sa akin ang dalawang guwardiya sa pinto, parehong bakas sa mukha ang pag-aalala.“Mrs. Russo, are you—”“Huwag ninyo akong sundan!” sigaw ko, nanginginig at nababasag ang boses.Hindi na ako lumingon. Patuloy lang akong tumakbo.Pagdating ko sa mataong kalsada, buong lakas kong iwinasiwas ang braso ko hanggang sa may isang dilaw na taxi na huminto. Hindi na ako nagdalawang-isip at agad akong sumakay.“Saan tayo, miss?” tanong ng driver.Ibinigay ko sa kanya ang address ni Natalie.Nanginginig ang buong katawan ko. Ramdam ko pa rin ang kamay ng ama ko sa lalamunan ko, pati ang lasa ng dugo sa bibig ko mula sa suntok niya.Parang walang katapusan ang biyahe.Kinagat ko ang ibabang labi ko, pilit na pinipigilan ang mga luha dahil ang huling bagay na gusto kong gawin ay tuluyang bumigay sa loob ng taxi.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ng a

A R I A N ADalawang araw.Dalawang araw na mula nang tumakbo ako palabas ng opisina ng ama ko. Dalawang araw akong nagtatago sa maliit na apartment ni Natalie, at dalawang araw akong napapatalon sa bawat tunog, natatakot na baka mahanap ako ng ama ko o ni Dante.Nagulat ako na hindi man lang ako hinanap ng ama ko.Karaniwan, nagpapadala siya ng mga guwardiya para hanapin ako at piliting ibalik sa kanya kapag nagkakaroon kami ng ganitong klaseng pagsabog ng emosyon.Pero ang nangyari dalawang araw na ang nakalipas…Binago nito ang lahat.At wala nang paraan para maayos pa ang lahat.Nag-vibrate ang telepono ko.Ang abogado ko.“Handa na po ang divorce papers, Ms. Melendez. Maaari ko na po itong ipadala sa inyo.”May kakaibang pagpitik ang puso ko.Ito na.Ito na ang wakas.Sinabihan ko siyang ipadala ang mga papeles sa address ni Natalie.Umupo ako sa sofa ni Natalie, yakap ang unan sa dibdib habang iniisip ang lahat.Ang sapilitang kasal.Ang malamig na kontrata.Ang pagbabago ni Dan