Semua Bab รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่: Bab 31 - Bab 40

มินนี่เดินกลับไปหาคีน ที่ยืนรออยู่หน้าอู่ด้วยสีหน้าสงสัย คีนมองตามแผ่นหลังกว้างของเธียรที่เดินกระแทกส้นเท้ากลับเข้าไปด้านใน ก่อนจะหันมามองมินนี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเป็นห่วง“มินนี่...พี่ขอถามจริง ๆ เถอะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คีนลดเสียงต่ำลงพลางขยับเข้ามาใกล้“เอ่อ...คือ”“แล้วทำไมถึงไปสนิทสนมกับไอ้เธียร เจ้าของอู่นี้ได้ มินนี่รู้หรือเปล่า หมอนั่นน่ะประวัติไม่ธรรมดาเลยนะ”“เอ่อ...คือเรื่องมันยาวค่ะพี่คีน แต่เขาก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ปากเสียไปหน่อย” มินนี่พยายามยิ้มกลบเกลื่อน“ไม่ใช่แค่ปากเสียนะมินนี่” คีนขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม“...” มินนี่ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ“ในวงการรถเขารู้กันดีว่ามันน่ะ ไอ้นี่มันเสือผู้หญิงตัวพ่อ ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ หน้าตาดิบเถื่อนแบบนั้นผู้หญิงหลงกันมาก แถมยังเป็นพวกอารมณ์ร้อน มีเรื่องต่อยตีกับชาวบ้านไปทั่ว วันดีคืนดีอู่นี้จะโดนถล่มเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พี่ว่ามันอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเรานะ”“เอ้อ...” มินนี่ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินแบบนั้น ภาพความรุนแรง ตอนที่เขาเอาคืนเธอในห้องทำงานวูบเข้ามาในหัว แต่มันกลับซ้อนทับด้วยภาพผู้ชายตัวโต

ทันทีที่ประตูห้องคอนโดปิดสนิท โลกใบนี้ก็มีแค่ของเราสองคน เธียรผลักร่างบางเข้าหาประตู ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างหิวกระหาย มินนี่ครางอื้ออึงในลำคอ มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างไว้พอกันเป็นพิธี “เดี๋ยวก่อนเธียร... อื้อ... ใจเย็น ๆ สิ” เธอเอ่ยห้ามเสียงสั่นพร่า แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม เมื่อเรียวแขนโน้มคอชายหนุ่มลงมาให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น “ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว...วันนี้ฉันหงุดหงิดมาทั้งวัน อยากจะฟัดเธอให้จมเตียง!” เธียรพูดเสียงต่ำ แววตาดิบเถื่อนจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงซ่านด้วยแรงอารมณ์ เขาไม่รอช้าก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวกรุ่น กลิ่นหอมประจำตัวของมินนี่ กระตุ้นสัญชาตญาณในตัวเขาได้เป็นอย่างดี มือหนากระชากชายเสื้อของคนตัวเล็ก ขึ้นรวดเดียวจนมันหลุดออกจากร่าง มินนี่หลับตาพริ้ม ปล่อยให้เขาปรนเปรออย่างเต็มใจ เธอรู้ดีว่าวันนี้เขาต้องอดทนกับคำดูถูกของพ่อเธอมามากแค่ไหน และนี่คือวิธีเดียวที่เธอจะปลอบประโลมเขาได้ดีที่สุด “อา... เธียร...” มินนี่ครางกระเส่า เมื่อลิ้นร้อนลากไล้ลงมาถึงยอดอก ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ เธียรรูดแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฝังใบหน้าหล่อลงกับใจกลาง

วันต่อมามินนี่นั่งหน้างออยู่บนรถ เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อย ผิดกับร่องรอยใต้ร่มผ้าที่ช้ำระบมไปหมด ใบหน้าสวยบึ้งตึงไม่ยอมหันไปมองคนขับ ที่เอาแต่ทำหน้าลอยหน้าลอยตาเหมือนคนอารมณ์ดีเต็มที่“มินนี่...อย่าโกรธดิ ก็มันหยุดไม่ได้จริง ๆ นี่หว่า ใครใช้ให้เธอน่ากินขนาดนั้นล่ะ” เธียรเอ่ยง้อเสียงนุ่มพลางเอื้อมมือหนามาลูบหัวไหล่มนเบา ๆ“ไม่ต้องมาแตะเลยนะ! นายมันบ้ากาม นายมันหื่นเกินไปแล้ว” มินนี่สะบัดไหล่หนีพลางแหวใส่“มินนี่...”“ฉันระบมไปหมดแล้วเนี่ย! เดินแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แล้ววันนี้มีเรียนวิชาสำคัญด้วย ถ้าฉันหลับในห้องเรียนขึ้นมานายตายแน่!”“ถ้าหลับก็แปลว่าฉันทำหน้าที่ผัวได้ดีไง เธอจะได้ไม่มีแรงไปยิ้มให้ไอ้หน้าไหนอีก” เธียรหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด กลับรู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเองเสียมากกว่า“เธียร!”“โอเค ๆ ยอมแล้วครับคุณหนู เดี๋ยวเลิกเรียนฉันมารับนะ จะพาไปกินของอร่อย ๆ ไถ่โทษ โอเคไหม” เขาขยับเข้าไปใกล้ตอนรถติดไฟแดง พร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มฟอดใหญ่มินนี่ทำได้แค่เม้มปากแน่นสะกดอารมณ์ ทั้งโกรธทั้งอาย แต่ลึก ๆ ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสอันดุเดือดบ้าคลั่งขอ

ตลอดการเดินทางบนรถที่ขับด้วยความเร็วสูง มือหนาของเธียรยังคงกุมมือเรียวของมินนี่ ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาจากร่างกายบาง และความตกใจที่ยังหลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา สายตาคมกริบเหลือบมองคนรักเป็นระยะด้วยความห่วงใย และหวงแหนสุดหัวใจ“ไม่ต้องกลัวนะมินนี่...ไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีกแล้ว” เธียรกระซิบเสียงนุ่ม แต่แฝงไปด้วยพลังที่ทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นใจอย่างมากแต่สิ่งที่ทำให้มินนี่เริ่มแปลกใจ คือเส้นทางที่เขาขับไป มันไม่ใช่ทางกลับคอนโดที่เธอคุ้นเคย และไม่ใช่ทางไปบ้านของเธอด้วย เขาเลี้ยวเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนบุคคลที่เงียบสงบ และเต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วอัลลอยล์สีทองเหลืองอร่ามขนาดมหึมาที่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ“เธียร...นายพาฉันมาที่ไหนน่ะ?”มินนี่ถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อรถแล่นผ่านสวนสไตล์อังกฤษ ที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูหลังใหญ่โตโอ่อ่าสไตล์คลาสสิกโมเดิร์น ที่ตั้งตระหง่านอยู่ต่อหน้า ความยิ่งใหญ่ของมันทำให้บ้านของเธอที่ว่ารวยแล้ว ดูเล็กลงไปถนัดตา“ลงมาสิ...ถึงแล้ว” เธียรดับเครื่องยนต์แล้วเดิน

มินนี่ที่เห็นคนรักในสภาพนั้นก็ร้องไห้ สะอึกสะอื้นด้วยความไม่พอใจ“เธียร ฮึก ๆ ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!”ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะบานปลาย เธียรกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขายอมให้ตำรวจล็อกกุญแจมือแต่โดยดี ใบหน้าคมเข้มไม่มีวี่แววของความกลัว มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก“มินนี่...ไม่ต้องร้อง” เธียรเอ่ยเสียงเรียบพลางสบตากับคนรัก ด้วยความอ่อนโยน“เธียร...”“ปล่อยให้พวกเขาทำหน้าที่ไปเถอะ” เธียรหันไปมองท่านสุนทร ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช“จับตัวมันไป! แกมันไอ้กุ๊ย ดีแต่ใช้กำลังทำร้ายคนอื่น!”“ในเมื่อท่านอยากใช้กฎหมายจัดการ... ก็ได้! ผมจะให้ความร่วมมือ” เธียรขยับข้อมือที่โดนพันธนาการเล็กน้อย“แต่จำไว้นะ ท่านสุนทร...ความจริงมันเปลี่ยนไม่ได้ และคนที่จะพังพินาศในตอนจบ อาจไม่ใช่ผม!”“แกไม่ต้องมาปากดี! ไปพูดต่อในคุกไป!” ท่านสุนทรชี้หน้าเธียรหันไปสั่งลูกน้องคนสนิท ที่ตามมาอยู่ด้านนอกด้วยเสียงที่ดัง“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แจ้งทนายให้ไปรอที่โรงพัก แล้วบอกพี่ธารไป ไม่ต้องถึงพ่อ”มินนี่สะอื้นไห้พยายามจะวิ่งตามรถตำรวจไป แต่เธียรหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมพยักหน้าให้เบา ๆ เป็นสัญ