Semua Bab รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่: Bab 11 - Bab 20

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังมินนี่ก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่นั่งมาด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เธอไม่คุ้นชินกับการต้องโบกรถเอง หรือการนั่งในรถที่เบาะหนังลอก และมีกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศฉุนกะทัดรัดแบบนี้ แต่ความจำเป็นบังคับให้คุณหนูอย่างเธอ ต้องบึ่งมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อจัดการชีวิตตัวเองร่างบางเดินตรงดิ่งไปยังโซนเสื้อผ้าแบรนด์เนม ที่เธอใช้บริการเป็นประจำ มือบางหยิบชุดเดรส กระเป๋า และของใช้จุกจิกใส่ตะกร้าจนเต็ม รวมถึงถือด้วยมืออีกข้างด้วยความเคยชิน ราวกับว่าเลขศูนย์ในบัญชียังมีต่อท้ายอยู่หลายหลักเหมือนเมื่อก่อน“ทั้งหมด 45,000 บาทค่ะคุณลูกค้า” พนักงานเอ่ยเสียงหวานพร้อมยิ้มต้อนรับอย่างวีไอพีมินนี่หยิบบัตรเครดิตสีดำใบหรูยื่นให้ด้วยความมั่นใจ แต่แล้ว...ติ๊ด! ติ๊ด!“เอ่อ...ขอโทษนะคะคุณลูกค้า บัตรไม่ผ่านค่ะ” พนักงานขมวดคิ้ว ลองรูดอีกครั้งแต่ผลก็ยังเหมือนเดิม“ลองดูก่อนค่ะ”“เหมือนบัตรจะถูกระงับนะคะ”มินนี่หน้าชาไปถึงใบหู เธอรีบหยิบบัตรใบที่สอง ที่สาม ออกมาลอง แต่ทุกใบกลับมีชะตากรรมเดียวกัน คุณพ่อทำจริง ตั้งใจตัดท่อน้ำเลี้ยงเธอทุกทางจริง ๆ“งั้น เอ่อ...ขอจ่ายเงินสดแทนนะคะ” มินนี่รีบเปิดกระเป๋าสตางค์ดู แต่ใ

ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม และความวุ่นวายในอู่ พี่รงค์ รุ่นพี่คนสนิทที่ช่วยเธียรดูแลอู่มาตั้งแต่สมัยเริ่มก่อตั้ง เดินเข้ามาตบไหล่เขาแรง ๆ พลางบุ้ยปากไปทางห้องกระจก ที่มีร่างบางของมินนี่นั่งมองอยู่“เฮ้ยไอ้เธียร กูถามจริงเหอะ ผู้หญิงคนนั้นใครวะ ทำไมมึงถึงพามาที่นี่” พี่รงค์ถามด้วยน้ำเสียงสงสัยจัด เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา พื้นที่ส่วนตัวในอู่แห่งนี้ เธียรไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนก้าวเท้าเข้ามาเหยียบแม้แต่น้อยพอพี่รงค์เปิดประเด็น บรรดาลูกน้องที่กำลังรุมล้อมเครื่องยนต์อยู่ ก็พากันหยุดมือแล้วเงี่ยหูฟังอย่างพร้อมเพรียง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อ ของเจ้านายเพื่อรอฟังคำตอบชัด ๆ เพราะทุกคนสังเกตเห็นว่าสายตาที่เธียรลอบมองเข้าไปในห้องกระจกนั้น มันดูพิเศษ มากกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาเธียรชะงักมือที่กำลังเช็ดมือ เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางเสมองไปทางอื่น เพื่อหลบสายตาจับผิดของทุกคน“ก็...ผู้หญิงที่กูต้องดูแลไง” เธียรตอบสั้น ๆ เสียงห้วนตามสไตล์ แต่ความนิ่งขรึมนั้นกลับซ่อนรอยแดงจาง ๆ ที่ข้างแก้มไว้ไม่มิด“ดูแลแบบไหนวะ ดูแลแบบน้อง หรือดูแลแบบเมีย” ลูกน้องคนหนึ่งแกล้งตะโกนแซวขึ้นมา จนคนทั้งอู่พากัน

มินนี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยอมสละเตียงนุ่ม ๆ ให้เธอนอนอย่างรู้สึกขอบคุณอยู่ลึก ๆ ภาพความโหดเหี้ยมตอนเขากระทืบไม้เอก กับภาพผู้ชายมอมแมมที่อู่ซ่อมรถซ้อนทับกันไปมาในหัวมุมปากบางค่อย ๆ หยักยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั้งใจเมื่อนึกไปถึง ว่าเขาอุตส่าห์ลงทุนทำห้องใหม่ให้เธอ“คนเถื่อนเอ๊ย...จริง ๆ นายก็น่ารักเหมือนกันนะ” แล้วก็เป็นจังหวะที่เขาหันหน้ามา เธอมองจ้องเขาอยู่อย่างนั้น ด้วยรอยยิ้มละมุน ที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันหวานขนาดไหน“ยิ้มอะไร...หน้าฉันมีตัวเลขให้เธอเอาไปแทงหวยได้หรือไง”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำลายความเงียบ ทั้งที่เธียรยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น มินนี่สะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเตียง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม“นะ...นาย! นี่ยังไม่หลับเหรอ!” เธอโพล่งออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เพิ่งจะหายร้อนกลับมาแดงฉ่าขึ้นมาอีกรอบ“แล้วมาแกล้งหลับทำไมฮะ!”“ก็ถ้ากระผมลืมตา...คุณหนูจะยอมยิ้มหวาน ๆ แบบเมื่อกี้ให้กระผมดูเหรอ หึ” เธียรค่อย ๆ ลืมตาพลางหรี่ตาขึ้นมองเธอ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก“มองขนาดนี้ สนใจอยากมานอนที่โซฟาด้วยกั

ณ บ้านวาธาณรัตน์หลายวันต่อมาบรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่กลับเงียบเหงาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตอนนี้ท่านสุนทร มักจะมานั่งถอนหายใจอยู่ในห้องทำงานลำพัง ความโกรธที่เคยบังตาเริ่มมอดดับลง เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ เมื่อนึกถึงหยดน้ำตาของลูกสาวในวันนั้นเขามองดูรูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะทำงาน พลางถอนหายใจยาว“มินนี่...ป่านนี้ลูกจะเป็นยังไงบ้างนะ”แม้ปากจะบอกว่าตัดหางปล่อยวัด แต่ในใจเขารู้ดีว่านั่นเป็นเพียงคำขู่ เพราะความทะนงตน เขาคิดเสมอว่าอีกไม่กี่วันมินนี่ก็คงซมซานกลับมาขอโทษ เพราะคุณหนูที่ใช้เงินวันละหลักหมื่นหลักแสนอย่างเธอ ไม่มีทางทนลำบากได้นานแน่ ๆ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าสถานการณ์จริงมันเลวร้ายกว่าที่เขาคิดก๊อก ก๊อก ก๊อก“คุณคะ”“อืม”“ทานข้าวบ้างเถอะค่ะ เห็นคุณคิดมากอยู่แบบนี้ มัดหมี่ก็ไม่สบายใจไปด้วยนะคะ” มัดหมี่เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมถาดอาหาร พยายามส่งยิ้มหวานประจบ“ไม่เป็นไร”“แต่คุณคะ...”“ออกไปก่อนเถอะ ฉันกำลังเครียดเรื่องงานอยู่” ท่านสุนทรตอบรับเสียงแข็ง ความเครียดทำให้เขา พาลใส่เมียเด็กอย่างไม่รู้ตัวมัดหมี่หน้าตึงขึ้นมาทันที เธอสะบัดหน้าเดินออกมาจากห้องทำงานของเขา ด้วยความข

“ฉันเอาใบนี้”“ไม่ทราบว่าลูกค้า สะดวกชำระแบบไหนดีคะ หรือมีชำระใช่ไหมคะ” พนักงานถามเสียงเรียบติดจะจิกกัด สายตามองข้ามหัวเธียรไปราวกับเขาเป็นธาตุอากาศ“นะ...นาย” มินนี่เริ่มหวั่นในใจ พร้อมกับมองหน้าเขา ด้วยความตื่นเต้น เพราะกลัวจะหน้าแตกอีกเหมือนวันนั้น“สะดวกไหมคะ ตอนนี้ลูกค้าเยอะมาก มีคนพร้อมจะชำระทันที ถ้ายังไม่สะดวก...”เธียรไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่หยิบบัตรเครดิตสีดำใบหรู ออกจากกระเป๋าสตางค์ แล้วยื่นให้พนักงานด้วยท่าทางนิ่งสนิทพนักงานรับไปอย่างเสียไม่ได้ ทั้งยังแสดงกิริยาไม่พอใจ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชื่อและนามสกุลบนบัตร ทำเอาตาโตเท่าไข่ห่าน ‘ธีรวัฒน์ธารา’ นามสกุลเดียวกับ คุณหญิงรัณณา ท่านประธานใหญ่ที่เป็นเจ้าของห้างนี้ และธุรกิจในเครืออีกมากมาย!“คะ... คือ... ท่าน... เอ้อ คุณผู้ชายคะ!” พนักงานหน้าซีดเผือด เปลี่ยนท่าทีจากหลังเท้าเป็นหน้ามือทันที เธอโค้งคำนับจนตัวแทบติดพื้น“ขอประทานโทษด้วยค่ะ เดี๋ยวทางเราจะจัดการห่อให้อย่างดีที่สุด และมีของสมนาคุณพิเศษให้ด้วยนะคะ”“อืม”“...” มินนี่ได้แต่ยืนงงกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ พนักงานกุลีกุจอทำทุกอย่างให้ด้วยรอยยิ้มประจบป