Semua Bab รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่: Bab 21 - Bab 30

ณ คอนโดปัง!เสียงเปิดประตูห้องคอนโดดังสนั่น จนมินนี่ที่กำลังนั่งดื่มกาแฟพร้อมเช็กยอดไลด์อย่างภาคภูมิใจ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ“ธะ...เธียร! เสียงดังอะไรของนายเนี่ย!”“ดังงั้นเหรอ หึ ฉันว่าฉันมาเบาไปด้วยซ้ำมั้ง!” เธียรก้าวเข้ามาในห้องด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรง กว่าตอนปกติหลายเท่า เขาตรงดิ่งเข้าไปหาเธอ จนมินนี่ต้องถอยหลังกรูดจนติดผนัง“เบา? คืออะไรของนาย”“สนุกมากใช่ไหมมินนี่ เหงามากจนต้องโชว์ของตัวเอง ให้ไอ้พวกหมาหน้าม่อพวกนั้นดูใช่ไหม!”“นะ...นายพูดเรื่องอะไร ฉันแค่ลงรูปแก้เหงาเฉย ๆ” มินนี่พยายามเชิดหน้าเถียงทั้งที่ใจสั่นรัว“หึ แก้เหงา!” เขาแทบอยากระเบิดออกมา กับคำพูดของเธอ“คนไลด์ตั้งเยอะแยะ นายควรจะภูมิใจกับฉันนะ ที่มีคนสนใจฉันกันเยอะขนาดนี้”“ภูมิใจ! เหรอ ฉันอยากจะกระชากโทรศัพท์เธอมาทุบทิ้งจริง ๆ!” เธียรใช้มือหนายันผนังคร่อมร่างบางไว้ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสวย“พูดบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ!”“หึ เธอเป็นผู้หญิงของฉันมินนี่ ทุกส่วนบนร่างกายเธอ มีแค่ฉันคนเดียวที่มีสิทธิ์มอง!”“ใครเป็นผู้หญิงของนาย! นายไปนอนกับคนอื่นมาไม่ใช่หรือไง! ไปห่วงคนของนายเถอะ อย่ามายุ่งก

ณ คณะบริหารธุรกิจเธียรเหยียบคันเร่งจนสุดความเร็ว รีบมาจอดเทียบหน้าคณะบริหารในเวลาที่เฉียดฉิว เขาเห็นร่างบางของมินนี่ยืนกอดอก หน้าบูดเป็นยักษ์ขมูขีอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึก ก็ต้องถอนหายใจยาวเหยียด ทันทีที่เธอเห็นรถเขา ใบหน้าสวยก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างตั้งใจ“ขึ้นรถเร็ว” เธียรลดกระจกลงตะโกนเรียก แต่คนตัวเล็กกลับทำหูทวนลม เดินหนีไปทางลานจอดรถแทน จนเขาต้องรีบดับเครื่อง แล้ววิ่งลงไปดักหน้าเธอไว้“เป็นอะไรอีกเนี่ย ฉันก็มารับแล้วไง เลทไปนิดหน่อยเอง” เธียรพยายามทำเสียงอ่อน เขาขยับเข้าไปใกล้หวังจะง้อคุณหนูจอมพยศ ด้วยการ ดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบ แขนแกร่งรวบเอวเธอไว้แน่นพลางก้มลงกระซิบข้างหู“...” แต่เธอก็ยังไม่สนใจ เพียงแต่ทำหน้าบึ้ง“ขอโทษทีน่า งานที่คณะมันวุ่น ๆ น่ะ อย่าโกรธเลยนะ”“...” แต่แทนที่จะใจอ่อนเอนซบเขา เธอกลับชะงักกึกไปครู่หนึ่ง จมูกรั้น ๆ นั้นขยับฟุดฟิดอยู่แถวแผงอกของเขา ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด“ถอยออกไปเลยนะ ไอ้คนโกหก!” มินนี่ผลักอกเขาเต็มแรงจนเธียรเซถอยหลัง“อะ...อะไร” เขารีบถามอย่างไม่เข้าใจ“กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง! ไม่ใช่น้ำหอมนาย แล้วก็ไม่ใช่ของฉันด้วย!”“นะ

เมื่อเก็บของจากด้านนอกเสร็จแล้ว มินนี่ก็เตรียมเก็บของในห้องน้ำต่อ แต่ในตอนนั้นดันซุ่มซ่าม ทำให้น้ำกระเด็นใส่จนตัวเปียก ทำให้ต้องรีบอาบน้ำใหม่ เพราะเธอตั้งใจจะออกไปจากที่นี่แล้วเสียงน้ำจากฝักบัวหยุดชะงักลง มินนี่ก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยเนื้อตัวที่พราวไปด้วยหยดน้ำ เธอพันผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนสั้นไว้หมิ่นเหม่เพียงหน้าอก ผิวขาวจัดกระทบกับแสงไฟในห้องจนดูละมุนตา แต่ทว่าความเงียบสงัดที่เธอคิดว่าอยู่คนเดียวกลับถูกทำลายลงแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวจนเกือบกรีดร้อง เธอหันไปมองก็นิ่งอึ้งไป เธียรนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ ดวงตาที่แดงก่ำ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง เขามองจ้องมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด และรังสีอำมหิตจนเธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังเขาไม่พูดอะไรแต่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่กำยำสาวเท้าเข้าหาเธอด้วยความรวดเร็ว มินนี่ตกใจจนรีบถอยหลังกรูดหนีไปทางเตียงนอน แต่เพียงพริบตาเดียว มือหนาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วออกแรงผลักเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ล้มลงไปกองกับฟูกนุ่มตุบ!“เธียร! นายจะทำอะไร! ปล่อยนะ!” มินนี่โวยวายพยายามจะย

มินนี่ทนรับแรงกระแทกกระทั้นที่ป่าเถื่อน และเอาแต่ใจของเธียรไม่ไหวอีกต่อไป ร่างบางสั่นระริกพยายามจะหวีดร้องออกมาแต่กลับไม่มีเสียง ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตาก่อนจะดับวูบไป พร้อมกับความรู้สึกสุดท้ายที่สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ ที่ฉีดพุ่งเข้ามาข้างในกายสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า“มินนี่... มินนี่!”เธียรครางออกมาเป็นครั้งสุดท้ายพลางซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน เขาหอบหายใจถี่กระชั้นเหมือนคนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบหนัก จนกระทั่งเริ่มสังเกตเห็นว่าคนใต้ร่างนิ่งเงียบไปอย่างผิดปกติเขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวย ที่ตอนนี้ซีดเซียว และมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน เปลือกตาปิดสนิทและลมหายใจสม่ำเสมอ แต่แผ่วเบาบอกให้รู้ว่าเธอ สลบคาอกเขาไปแล้วความโกรธแค้นและอารมณ์หึงหวงที่เคยพุ่งพล่านหายไปจนหมด เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่แล่นเข้ามาจู่โจมหัวใจเธียรอย่างจัง เขามองดูรอยรักสีกุหลาบที่ช้ำชอก และร่องรอยเลือดจาง ๆ ที่ขาหนีบของเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง“โธ่เว้ย... ไอ้เธียร มึงทำบ้าอะไรลงไปวะ”เขาพึมพำด่าตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกมาอย่างนุ่มนวล เธียรช้อนร่างบางที่อ่อนระทวยขึ้นแนบอก พาเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เขาเปิดน้

ณ ห้างสรรพสินค้า เมื่อถึงห้างสรรพสินค้าชั้นนำ มินนี่เดินนำลิ่วเข้าช็อปแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ทันที มือเรียวหยิบกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ด รองเท้าส้นสูงคอลเลกชันใหม่ และเสื้อผ้าเครื่องประดับหรูหราแบบไม่ยั้งมือ “ใบนี้ แล้วก็คู่นั้นด้วยนะคะ” มินนี่สั่งพนักงานอย่างรวดเร็วพลางลอบมองหน้าเธียรที่เดินตามหลังมาติด ๆ เธอกะว่ายอดรวมต้องทำให้เขาหน้าซีดแน่ ๆ เพราะเธอจัดเต็มไปหลายแบรนด์ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง จนกระทั่งมาถึงเคาน์เตอร์ชำระเงิน พนักงานคีย์ยอดทั้งหมดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “ยอดรวมทั้งหมด 1,200,000 บาทพอดีค่ะคุณลูกค้า” มินนี่ชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ 'หนึ่งล้านสองแสนเลยเหรอ!' เธอแอบหน้าเสีย รีบหันไปมองเธียรที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงนิ่ง ๆ เธอกะจะแกล้งให้เขาจ่ายไม่ไหว เพื่อจะได้ถือไพ่เหนือกว่าบ้าง แต่ผลลัพธ์กลับผิดคาด เพราะมันคงจะเยอะเกินไปสำหรับเขา เธียรไม่ได้มีท่าทีตกใจ หรือขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว เขากลับหยิบ บัตรเครดิตสีดำใบหรู ออกมายื่นให้พนักงานอย่างใจเย็น พร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายแต่เท่บาดใจ “แล้วช่วยถือของไปส่งที่รถให้ด้วยนะ” “ได้ค่ะ ขออนุญาตนะคะ”