Semua Bab รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่: Bab 51 - Bab 55

กิจกรรมรับน้องและงานอาสาในวันที่สอง เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางอากาศเย็นสบาย เหล่านักศึกษาปี 3 ต่างพากันคุมงานด้วยความขยันขันแข็ง รวมถึงเธียรที่คอยจัดระเบียบและตรวจเช็กงาน สร้างฝายอย่างเข้มงวดน้ำหวานที่ตั้งเป้าไว้แล้ว ว่าจะต้องพิชิตใจเธียรให้ได้ในค่ายนี้ ก็พยายามเข้ามาวอแวอยู่ไม่ห่าง เธอทำทีเป็นขยันขันแข็งเกินเหตุ ทั้งช่วยแบกหินชิ้นเล็ก ๆ ส่งน้ำ ส่งผ้าเย็นให้เธียรทุกครั้งที่มีโอกาส พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าดูอ่อนหวานที่สุด“พี่เธียรคะ พักดื่มน้ำก่อนค่ะ หวานเตรียมมาให้เย็น ๆ เลย” เธอยื่นขวดน้ำให้พร้อมใช้สายตาอ้อนวอนเธียรรับมาตามมารยาทรุ่นพี่รุ่นน้อง เขาไม่ได้พูดอะไรมากเพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศงานอาสา แต่จังหวะหนึ่งที่เขามองดูน้ำหวาน พยายามหยิบจับน็อตและอุปกรณ์ทำฝายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธียรก็เผลอยิ้มออกมามุมปาก“...” น้ำหวานที่เห็นรอยยิ้มนั้นถึงกับใจชื้น เธอเขินจนหน้าแดงพาลคิดไปเองว่า ‘พี่เธียรเริ่มมีใจให้ฉันแล้วแน่ ๆ’แต่ในความจริง เธียรไม่ได้ยิ้มให้น้ำหวานเลยสักนิด เขาแค่นึกถึงคนรักอย่างมินนี่นึกย้อนไปถึงวันที่มินนี่ก้าวเข้ามาในอู่ครั้งแรก ผู้หญิงที่เคยรักสวยรักงามรังเกียจทุกอย่างคนนั้

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาปิดเทอมสุดหวานชื่น ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นคู่รักที่น่ารัก และคอยดูแลกันและกันเป็นอย่างดีในทุก ๆ วันเช้าวันนี้ มินนี่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ที่โซฟาในบ้านตามปกติ หลังจากเธียรโทรมานัดว่าวันนี้จะมารับเธอเข้าไปที่บริษัทของครอบครัวเขาด้วยกัน แต่แล้วเมื่อเสียงเครื่องยนต์รถคุ้นหูจอดสนิทที่หน้าบ้าน และประตูด้านคนขับเปิดออก มินนี่ถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้างเธียรลงมาจากรถด้วยลุคชุดสูทสากลเต็มยศ คัตติ้งเนี้ยบกริบ สีหน้าและท่าทางดูภูมิฐาน และเป็นผู้ใหญ่จนแทบไม่เหลือคราบ ไอ้หนุ่มวิศวะคนเถื่อนคนเดิม“มองอะไรขนาดนั้น ตาโตปากค้างแล้วรู้ตัวไหม” เธียรเอ่ยทักพลางเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ รอยยิ้มมุมปากแฝงความเอ็นดู“เธียร... นี่เธียรจริง ๆ เหรอ แอบไปสลับตัวกับใครมาหรือเปล่าเนี่ย” มินนี่ก้าวขาออกไปหาเขา สายตายังคงจับจ้องชุดสูทไม่วางตา“หึม” เธียรก็ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม เพราะเขาคิดไว้แล้วว่าเธอต้องแปลกใจ“ปกติเห็นแต่กางเกงยีนส์กับเสื้อมอมแมมอยู่ที่อู่ พอแต่งตัวแบบนี้แล้ว... ดูดีจนน่าหมั่นไส้เลยนะเนี่ย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเป็นกองเลย” มินนี่ยังคงมองเขาตาไม่กระพริบ เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าเ

หนึ่งปีผ่านไปด้วยความรักที่มีให้กันอย่างมากมาย ทันทีที่ใบปริญญาอยู่ในมือ ทั้งเธียรและมินนี่ก็ไม่รอช้า ต่างฝ่ายต่างเดินหน้าเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของตัวเองอย่างจริงจังเรื่องแพลนแต่งงานทันทีณ บ้านวาธาณรัตน์“มินนี่แน่ใจแล้วใช่ไหมลูก?” ท่านสุนทรถามลูกสาวจริงจัง ขณะนั่งอยู่ในห้องรับแขก“ค่ะคุณพ่อ มินนี่อยากแต่งงาน มินนี่มั่นใจแล้ว และผู้ชายคนนั้นต้องเป็นเธียรคนเดียวเท่านั้นด้วย” มินนี่ตอบเสียงหนักแน่น ด้วยท่าทางที่เอาแต่ใจเหมือนเดิม“พ่อเห็นด้วยนะสุนทร ตลอดปีที่ผ่านมา เจ้าเธียรมันพิสูจน์ตัวเองให้เห็นแล้วว่ามันดีขนาดไหน” เจ้าสัววีระที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มกว้างออกมาอย่างเห็นด้วยสุนพรถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“พ่อไม่ได้จะคัดค้านอะไรหรอก... พ่อแค่คิดว่าถ้าแม่ของหนูยังอยู่ เขาก็คงจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหนูแน่ ๆ แต่ในฐานะพ่อ พ่อแค่อยากถามให้ชัวร์ แต่งงานตอนนี้ อิสระหลายอย่างของหนูจะหมดไปเลยนะมินนี่ มันไม่เหมือนตอนเป็นแฟนกัน ลูกรู้ใช่ไหม”“มินนี่ทราบค่ะคุณพ่อ แต่เราสองคนรักกัน อยากอยู่ด้วยกันจะแย่แล้ว ทุกวันนี้ต้องแอบพากันเข้าโรงแรมบ่อย ๆ อย่างกับพวกลักลอบคบกันแน่ะ...” มินนี่พูดรัวเ