Semua Bab รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่: Bab 41 - Bab 50

มินนี่วิ่งขึ้นมาบนห้องนอน ด้วยหัวใจที่บีบคั้น เธอทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความรู้สึกมันสับสนไปหมด ทั้งเสียใจที่พ่อไม่เคยเชื่อใจ ทั้งผิดหวังที่คนในบ้านคอยแต่จะจ้องทำลายเธอ และความกดดันจากเหตุการณ์เลวร้ายที่เพิ่งผ่านมา“มินนี่...” เสียงทุ้มคุ้นหูมาพร้อมกับแรงยุบตัวของเตียงข้าง ๆ ทำให้รู้ว่าเธียรตามเข้ามาติด ๆ เขาไม่ได้รีบพูดอะไร แต่คว้าตัวคนรักเข้ามากอดปลอบอย่างอ่อนโยน“ฮึก... เธียร ฉันยังไม่พร้อมจะเจอพ่อ ฉันยังลืมไม่ได้เลยว่าเขาทำหน้ายังไงตอนที่ไม่เชื่อฉัน แล้วตอนที่สั่งให้ตำรวจจับนาย ฮือ ๆ” มินนี่ซบหน้าลงกับอกแกร่ง บอกความในใจออกมาทั้งน้ำตา“ไม่เป็นไร...ไม่ต้องไปคิดถึงพวกเรื่องนั้นแล้ว” เธียรลูบกลุ่มผมของเธอเบา ๆ“ฉันเสียใจ ฮึก ๆ”“ถ้าเธอสบาย ก็อยู่ที่นี่นะมินนี่ อยู่บ้านของฉัน พ่อกับแม่ฉันท่านรักและเอ็นดูเธอมาก ท่านเตรียมทุกอย่างไว้ตอนรับเธอ เหมือนเธอเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่งเลยนะ ส่วนเรื่องพ่อเธอเอาไว้ค่อยคุยดีกว่า ยังไงตอนนี้พ่อเธอก็ตาสว่างแล้ว”มินนี่เงยหน้าขึ้นมองคนรัก แววตาของเธียรเต็มไปด้วยความจริงใจ จนเธอสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่น“ฉัน...ฉันแค่ไม่

หลายเดือนผ่านไปความวุ่นวายของมินนี่จบลง แต่ความบาดหมางระหว่าง เธียรกับพอร์ช ดูเหมือนจะยังไม่จบลงง่าย ๆ แม้ตอนนี้พอร์ชจะทำตัวเป็นป๋า อัปเกรดโซน VIP ให้เป็นของขวัญวันเกิดมินนี่ แต่ท่าทางปั้นปึ่งที่มันทำใส่วันใหม่ เพื่อนของแฟนเขานั้น ทำให้เธียรรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะแกล้ง สะกิดต่อมหึงให้มันรู้ใจตัวเองดูสักที เพราะรู้ดีว่าคนอย่างมัน กำลังจะทำอะไรบางอย่างอยู่เมื่อเห็นความตึงเครียดนั้น เธียรกระตุกยิ้มมุมปาก พลางกระชับอ้อมกอดที่โอบเอวมินนี่เดินตรงเข้าไปที่โต๊ะ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่พอร์ชซึ่งกำลังยืนค้ำหัววันใหม่อยู่ ท่าทางง้อสาวไม่เป็นจนหน้ายักษ์ของมันทำให้เธียรนึกสนุกขึ้นมา“หึ พลอดรักอะไรกันตรงนี้ว่ะ” เธียรแกล้งโพล่งขึ้นมาทำลายจังหวะที่พอร์ชกำลังขยับเข้าหาวันใหม่“เธียร!” มินนี่ตีแขนคนรักเบา ๆ เป็นเชิงห้าม แต่คนตัวโตกลับไม่สน เขาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะมากขึ้น กวาดสายตามองพอร์ชตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยท่าทางยียวนที่สุดเท่าที่จะทำได้“กูว่ากูแบนมึงแล้วนะ” พอร์ชถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นหน้าคู่อริ“มึงอย่าลืมนะว่ากูเป็นตัวทำเงินให้คลับมึง” เธียรยักคิ้วให้ทีหนึ่ง ก่อนจะแกล้งขยับตัวไปฝ

แม้ศึกหนักทั้งในห้องนอนและห้องน้ำ จะทำให้มินนี่เกือบจะก้าวขาออกจากคอนโดไม่ไหว แต่รอยยิ้มอิ่มเอมใจกลับอยู่บนหน้าสวยตลอดทั้งวัน เธอมาเรียนด้วยท่าทางอารมณ์ดี จนเพื่อนต่างพากันแซว“วันเกิดปีนี้สงสัยจะได้ของขวัญดีเกินคาด” มิเกลเอยแซว“ก็ดี” ซึ่งมินนี่ก็ได้แต่เขินอายไม่กล้าบอกว่าของขวัญ ที่ว่านั้นดุดันขนาดไหนโชคดีที่วันนี้อาจารย์เลิกคลาสเร็วกว่าปกติ แถมช่วงบ่ายก็ไม่มีเรียนต่อ มินนี่ที่ตั้งใจจะไปหาเธียรอยู่แล้วจึงรีบบอกเพื่อนรักทันที“วันใหม่ แกช่วยไปส่งฉันที่มหาลัยเธียรหน่อยสิ อยากไปหาเขาอ่ะ”“แหม ตั้งแต่เปิดตัวว่าเป็นแฟนเนี่ย ติดหนึบเลยนะแก” วันใหม่แขวะเพื่อนขำ ๆ แต่ก็ยอมขับรถพามาส่งที่มหาวิทยาลัยของเธียรอย่างว่าง่ายเมื่อมาถึงใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาชาย ที่ดูเถื่อนและดิบตามสไตล์ แต่มินนี่ก็กวาดสายตาหาคนรักได้ไม่ยาก เธียรกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาว กับเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ดูเฮฮากันเป็นพิเศษ“จอดตรงนี้แหละ”“อือ”“วันใหม่ แกโอเคใช่ไหม”“อือ โอเคสิ ไม่มีอะไรหรอก”“งั้นก็ดี ฉันไปก่อนนะ เจอกันเสาร์นี้”“อือ ขอบใจแกมาก”หลังจากลงรถ มินนี่ที่ตั้งใจจะเดินเข

วันใหม่ยืนหน้าชา อับอายจนพูดไม่ออก เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกผู้ชายที่เธอรัก ผลักไสเหมือนสิ่งของ เธียรมองตามหลังพอร์ชที่เดินจากไปอย่างไม่ใยดีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป...แผนลองใจของเขาอาจจะสำเร็จ ที่ทำให้เห็นว่าพอร์ชเป็นพวกปากแข็งใจดำขนาดไหน แต่มันกลับล้มเหลวที่ดันไปทำให้ผู้หญิงที่มันรักมากคนหนึ่ง ต้องมาเสียน้ำตาเพราะความอยากแก้แค้นเธียรเหลือบมองวันใหม่ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ แววตาขี้เล่นของเขาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกวันใหม่รีบเดินร้องไห้ตามพอร์ชไป เพื่อหวังคำอธิบาย แต่มันกลับยิ่งแย่ลงเมื่อพอร์ชยังคงแสดงท่าทีเย็นชาใส่ มินนี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธียรทันที โดยมีมิเกลเดินตามมาด้วยสีหน้าไม่ดีเท่ากัน“เธียร! ทำไมเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ล่ะ” มินนี่รีบถามทั้งมองไปทางที่เพื่อนรักเดินหายไป “ทำไมพอร์ชถึงใจดำขนาดนั้น เขากล้าดียังไงเอาวันใหม่มาเป็นเดิมพัน แล้วยกให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้!” มิเกลก็มีอารมณ์โมโหไม่ต่างกัน ก่อนจะตวัดสายตาไปมองคอปเปอร์ที่ยืนงงอยู่เหมือนกันเธียรคว้ามินนี่เข้ามาโอบไหล่ไว้เบา ๆ แววตาที

น้ำหวานหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอพยายามหันไปหาคนอื่น ๆ ในกลุ่ม แต่ละคนกลับให้คำตอบที่เหมือนกันคือไม่รู้ บางคนถึงกับแกล้งทำเป็นก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่สนใจจะคุยกับเธอด้วยซ้ำ“อะไรกันคะ! พี่เธียรเป็นเฮดว้ากนะ จะหายไปเฉย ๆ แบบนี้ได้ยังไง” น้ำหวานเริ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความนิ่งเฉย ที่ดูเหมือนการกันท่าจากคนรอบข้าง“มันหายไปไหนก็เรื่องของมันไหม มันก็ต้องพักผ่อนบ้าง” แทนพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วอีกอย่าง งานพรุ่งนี้กำหนดการมันก็อยู่ในกลุ่มไลน์น้องปี 1 อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถามไอ้เธียรคนเดียวหรอก” เครปพูดต่อคำพูดนั้นทำให้น้ำหวานกำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ เธอเกือบจะหลุดกิริยาเหวี่ยงวีนออกมาใส่พวกรุ่นพี่ แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะรู้ดีว่าถ้าเธออาละวาดตอนนี้ คะแนนนิยมที่เธอพยายามสร้างมาจะติดลบทันที“งั้น...น้ำหวานขอตัวนะคะ” ด้วยความไม่พอใจ ก็สะบัดหน้าแล้วเดินกระแทกส้นเท้า กลับไปยังห้องพักของตัวเองด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มน้ำหวานไม่มีทางรู้เลยว่า ในขณะที่เธอเดินตามหาเธียรจนทั่ว เขาได้เดินออกไปยังรีสอร์ตสุดหรู ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเรียบร้อยแล้ว ที่นั่นมีของขวัญชิ