บททั้งหมดของ ซีรีส์ โลกีย์ลวง NC35+ : บทที่ 51 - บทที่ 60

“อ่ะ...อื้อ พะ...พอแล้ว ปล่อยข้าได้แล้วพี่กล้า ปล่อยได้แล้ว ข้าต้องกลับไปทำกับข้าวให้ตาแม้น” สาวน้อยเอ่ยบอกพร้อมกอดรัดร่างใหญ่แน่นด้วยความกลัวตกลงไปในน้ำเมื่อกล้าพาเดินลงไปในน้ำที่ลึกกว่าที่เธอเคยแหวกว่าย            “อีกสักยกก่อนแล้วข้าจะปล่อยเอ็งกลับเมียข้า ตอนนี้เอ็งเป็นเมียข้าแล้ว ห้ามให้ผู้ใดมาทาบทับรอยข้าเข้าใจไหมสายใจ และคืนนี้ข้าจะไปหาเอ็งที่กระท่อมของเอ็ง” พอเดินมาลึกจนถึงระดับอก เอวหนาก็เริ่มเคลื่อนไหวซอยถี่เข้าหาคนที่อุ้มกอดพามาด้วยทันที            “อ่ะ...อื้อ พี่กล้า เอ็ง อ่า...อื้อ เอ็งมันคนเหลือทน อ่า...เสียว พี่กล้า สายใจเสียวอีกแล้ว โอว์...ซี้ด” สาวน้อยไร้เดียงสาร้องครางเสียวออกมาอย่างไม่กระดากอายเมื่ออารมณ์มาถึงจุดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้            “อ่า...แน่นอน ข้าเหลือทนกับเอ็งคนเดียวสายใจ อ่า...เสียว แน่น อื้อ...เอ็งช่างงดงามเหลือเกินสายใจ

ตลอดระยะเวลาร่วมเดือนที่สายใจมีกล้ามาหลับนอนด้วยที่กระท่อมหลังเล็กของตัวเอง แม้ว่าตาจะอยู่ด้วย แต่กล้าก็ยังกล้าที่จะมาที่นี่และมาอยู่จนถึงเช้ามืดแล้วค่อยกลับ และค่ำคืนนี้เธอไม่รู้ทำไมต้องรอการมาของนายพรานหนุ่มด้วย            “วันนี้เขาคงไม่มาหรอกมั้ง” เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อวันนี้ดึกแล้วเขายังไม่มา ปกติเขาจะมาเร็ว            “คิดถึงข้าเหรอเมียข้า” แล้วเสียงทุ้มพร่าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง            “อุ๊ย! พี่กล้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ และมาได้ยังไง” เธอสะดุ้งเขินอายเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลังพร้อมกับปากหนากัดงับติ่งหูของเธอจนรู้สึกเสียวซ่านกลางหว่างขา            “เอ็งลืมไปแล้วเรอะว่าผัวเองเป็นพรานป่า มีวิชาอาคม ข้าก็ใช้วิชาหายตัวมาสิ”      &nbs

เสียงโคนเนื้อและปากน้อยกระทบกระทั่งกันหนักหน่วงพร้อมกับกล้าเกร็งร่างกระตุกปล่อยสายธารน้ำเสียวอาบล้นออกมานอกปากน้อยที่ดูดความเป็นบุรุษตัวเอง            “โอว์...ดีเหลือเกินสายใจเมียพี่กล้า อ่า...”            “อ่า...สายใจเก่งไหมจ๊ะ”เธอผละปากออกมาแหงนเงยหน้าตามองเขาพร้อมก้มลงไปดูดเลียคราบน้ำเสียวของเขาและเลียตามหน้าขาที่เปรอะเปื้อนมายังหน้าขาที่เปื้อนของหนุ่มใหญ่            “อ่า...แน่นอน เอ็งเก่งที่สุดเมียข้า อ่า...อื้ม อยากให้เอ็งขย่มข้าแรงๆ สายใจ”            “ได้สิจ๊ะ สายใจจะทำให้พี่กล้าเอง พี่กล้าไปนอนที่ฟูกนอนของสายใจสิจ๊ะ แล้วสายใจจะขย่มพี่แรงๆ เอาแรงๆ ลึกๆ เลยจ้ะ” เธอผละออกมาเช็ดริมฝีปากตัวเองกวาดนำคราบสวาทเข้าปากตัวเองแล้วมองไปยังฟูกนอนขนาดเล็กตัวเองที่ใช้ร่วมเสพสวาทกับคนตัวโตท

“หอม เอ็งหอมมากสายใจ รู้ไหมว่าข้าชอบเวลาอยู่ในตัวเอ็งมากแค่ไหน”            “สายใจก็ชอบเวลามีพี่กล้าอยู่ในตัวแบบนี้ มันอุ่นร้อนและสุขมากจ้ะ” สาวน้อยตอบเอียงอาย            หึหึ            กล้าไม่ตอบแต่ขำในลำคอแทน เขามองหน้าชื้นเหงื่อที่กระทบกับแสงตะเกียงในห้องเล็กๆ ของสาวน้อย เวลาเช่นนี้ร่างน้อยเปลือยเปล่ายิ่งน่ามองเมื่อกระทบกับแสงตะเกียง กล้าถอดถอนแก่นกายอุ่นร้อนออกมาจากความฉ่ำแฉะของสาวเจ้าแล้วเปลี่ยนท่านอนใหม่ เขานอนทาบทับสายใจโดยที่หัวอยู่สลับกับสาวน้อย หน้าของเขาซุกซบอยู่กลางหว่างขาเรียวเล็กแทนที่จะสบจ้องตากัน และใบหน้าของสายใจก็อยู่ตรงหว่างขาอุ่นร้อนของบุรุษโดยมีท่อนเนื้ออวบใหญ่เสียดสีถูไถอยู่ตรงใบหน้า สองขาแข็งแรงขนาบข้างหัวของสายใจ เขากางขาออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ตัวเองทิ้งน้ำหนักตัวไปยังคนตัวเล็กเยอะ ส่วนสองแขนก็เท้ายันยกตัวเองอยู่ด้านข้างและหน้าก็ซุกดอมดมกลิ่น

“พะ...พี่กล้าเป็นเสือสมิง”เธอเอ่ยถามเขาเสียงสั่น แล้วกล้าก็หลับตาแหงนมองบนเมื่อรู้แล้วว่าตอนนี้ทำไมคนตัวเล็กสั่นกลัวตัวเอง            “ใช่ พี่เป็นเสือสมิง เพราะเสือตัวที่พี่ฆ่าไปกัดพี่ตอนเด็กทำให้พี่กลายเป็นเสือสมิง”            “พี่กล้าฆ่าพ่อกับแม่ฉัน?”            “อ่า...ให้ตายสิสายใจ ข้าไม่เคยกินเนื้อมนุษย์เลยสักครั้ง เสือที่อาละวาดในหมู่บ้านเราคือลีกอที่ข้าเพิ่งฆ่าตายไปก่อนหน้านี้ และมันก็ฆ่าพ่อกับแม่เอ็งด้วย”เขาบอกสาวน้อยในอ้อมกอดพร้อมผละออกมาเช็ดเหงื่อออกจากดวงหน้าสวยให้คนตัวเล็ก            “ฉันกลัว” เธอบอกเขา            “อย่ากลัวไปเลย ข้าพี่กล้าผัวเอ็งไม่มีวันฆ่าเมียตัวเองและไม่ทำร้ายใครด