All Chapters of ซีรีส์ โลกีย์ลวง NC35+ : Chapter 1 - Chapter 10

นานนับหนึ่งพันห้าร้อยปีที่ต้องเฝ้ามองคนรัก คนสนิทตายจากไปคนแล้วคนเล่า พันภพ เทพสิงห์ขร หรือนายท่านของคฤหาสน์แดงนอกเมืองห่างไกลความเจริญ คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่นอกเมือง และน้อยคนจะกล้าเฉียดใกล้คฤหาสน์แดงลึกลับหลังนี้ และเจ้าของที่แห่งนี้ก็ต่างจากผู้คน และไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นเขาและไม่มีคนข้างนอกย่างกายเข้ามาเช่นกัน “คงถึงเวลาแล้วสินะชม” เสียงทุ่มห้าวเอ่ยขึ้นมองไปนอกหน้าต่างของค่ำคืนวันพระใหญ่ที่ต่างไปจากทุกครั้งเวลาถึงวันพระใหญ่เขาจะกลายร่างเป็นร่างที่ต้องคำสาป ซึ่งมีแค่ชมผู้ดูแลของเขาที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นสู่รุ่น “ขอรับนายท่าน” ชายวัยหกสิบเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า “เด็กคนนั้นคงจะอายุครบสิบแปดแล้วสินะ ถึงเวลาที่เด็กนั่นจะได้แก้คำสาปให้ฉันแล้ว ฉันเบื่อเต็มทนกับชีวิตอมตะ”พันภพหันมาทางคนสนิทของตัวเอง แต่ช้านานบรรพบุรุษของเขาได้ก่อปัญหาครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นจึงโดยพญานาคสาปให้เป็นงูที่ไม่มีวันตาย และจะแก้คำสาปของตระกูลได้ก็คือสาวพรหมจรรย์ ที่เกิดวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบเอ็ด และตอนนี้เขาก็ได้เจอเด็กนั่นแล้ว เขาต้องสมสู่กับหล่อนเพื่อให้มีทายาทถึงจะแก้คำสาปให้เขากลับมาเ

“อ่า แน่นดีเหลือเกินเด็กน้อยของฉัน อ่า เดือนดารา อ่า ไม่ไหวแล้ว หล่อนตอดรัดฉันแรงเหลือเกิน อื้ม โอว์ เสียว”พั่บ!พั่บ!พั่บ! เสียงกระแทกกายของทั้งสองดังหนักหน่วงสลับกับเสียงครวญครางกระเส่าของเดือนดาราและพันภพก็ดังขั้นสลับกันเช่นกันกับเสียงกระทบกระทั่งของร่างกายที่กระแทกกระทันตอบสนองกัน เดือนดาราสาวน้อยไร้เดียงสาแอ่นเด้งบิดพลิ้วขึ้นรับจังหวะเร่าร้อนอย่างเงอะงะ และความเงอะงะนี้เองทำให้พันภพรู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติ ทั้งๆ ปกติแล้วเขาไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนกับสตรีนางใด “อ่า ได้โปรดนายท่าน...อ่า ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้ว อ่า ซี๊ด” พั่บ!พั่บ!พั่บ! “ฉันรู้เด็กน้อย ฉันรู้ว่าเธอไม่ไหวเดือนดารา อ่า ฉันเองก็ไม่ต่างจากเธอตอนนี้ อ่า อยากจะบ้าตาย อ่า เสียวไปทั้งเอ็นเนื้อ โอว์ ดีมาก ฉลาดมากเดือนดารา” เอยชื่นชมเมื่อเดือนดาราหัวไวเริ่มขยับตอบสนองเด้งรับเป็นต่างจากจังหวะก่อนหน้าที่เงอะงะไร้ประสบการณ์ แต่ตอนนี้หล่อนกำลังทรมานเขาด้วยการเด้งเอวเล็กคอดขึ้นรับแรงกระแทกหนักหน่วงของเขา “อ่า นายท่านหนูไม่ไหวแล้ว อ่า เดือนดารา อ่า ร้อน อื้อ” หล่อน

“โอว์ แน่นเหลือเกินเดือนดารา อ่า อย่าพยายามจะหนีความเป็นจริงเลยเด็กดีของฉัน อ่า ไม่ไหวแล้ว อ่า” พั่บ!พั่บ!พั่บ! เอวสอบรั่วถี่เข้าออกในความนุ่มฉ่ำของสตรีในอ้อมกอด และร่างกายที่เป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์เลื้อยคลานก็เปลี่ยนกลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิม พันภพเองก็ไม่รู้ไม่เข้าใจ ทำไมถึงเป็นแบบนี้เพราะเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้เช่นกัน ชายหนุ่มสาวเท้าพาร่างเล็กไปยังเตียงนุ่มอีกครั้งแล้วโถมตัวเองและหล่อนลงไปยังเตียง “อ่ะ อื้อ นายท่าน...อ่า อื้ม”ตอนนี้หล่อนมองเห็นการเปลี่ยนแปลงแล้ว นายท่านได้กลับมาเป็นคนเดิม เธอยังรู้สึกตกใจและหวาดกลัวกับภาพก่อนหน้านี้และตอนนี้ร่างกายของเขาก็ยังคงมีเกล็ดสีเหลืองขึ้นตามตัว สองมือเล็กที่โอบกอดลำคอหนาก็เปลี่ยนมาเป็นดันเขาออกห่างแทน “อย่าคิดว่าจะหนีได้เดือนดารา เธอเป็นของฉัน ชีวิตนี้เธอเป็นของฉันเด็กน้อย อ่า” น้ำเสียงเข้มเอ่ยสั่งพร้อมกับซุกหน้าลงไปกับซอกคอระหงขูดไถคางสากไปตามซอกคอเล็กแล้วเคลื่อนมาบดจูบเนินอกสองมือก็กรอบกุมสองเต้าพร้อมเอวสอบแอ่นเด้งกระแทกเสียวให้จังหวะไปด้วย “อ่า อื้อ มะ...ไม่ใช่ อ่า ไม่ใช่นายท่าน

กว่าจะถอดถอนตัวเองจากความฉ่ำของเดือนดาราได้ก็เกือบเช้าของอีกวัน พันภพยืนมองตัวเองในกระจกก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อย พอแต่งตัวเรียบร้อยก็ออกมายืนมองคนที่หลับสนิทบนเตียงของตัวเองแล้วก็เดินออกจากห้องไปยังห้องสมุดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเหมือนเช่นเคย “นายท่าน” ลุงชมที่ตื่นเช้าเป็นปกติเอ่ยทักถามนายท่านที่เข้ามาในห้องหนังสือที่ตัวเองกำลังเก็บจัดเรียงหนังสือเข้าที่เหมือนทุกวัน เมื่อวานตอนเย็นว่าจะปลุกนายท่านเขาก็ไม่ได้ปลุกด้วยไม่อยากรบกวนแม้รู้ดีว่านายท่านให้ปลุกได้ตอนเย็นของเมื่อวานที่ผ่านมา “ชมทำไมฉันถึงเป็นครึ่งงูครึ่งคน” นั่งลงยังเก้าอี้ลายไทยตัวโปรดพร้อมเอ่ยถามชมอย่างสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หากจะเป็นงูก็จะเป็นทั้งตัวไม่เป็นครึ่งตัวแบบวันที่สมสู่กับเดือนดารา “ยังไงครับนายท่าน” มือเหี่ยวย่นของชมหยุดงานแล้วเดินมาหยุดตรงหน้านายท่านของตัวเองพร้อมกับถามอย่างสงสัยและไม่เข้าใจ “ฉันเป็นงู หางของฉันออกตอนอยู่กับเดือนดารา และหล่อนเห็นฉัน และหวาดกลัวฉัน รังเกียจฉันชม”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเมื่อนึกถึงส

“นายท่าน! ” ชมที่วิ่งมาเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องจากห้องของนายท่าน พอมาถึงหน้าห้องก็เห็นว่านายท่านอยู่ในร่างงู ชมรีบตามนายท่านที่เอยไปยังทางบันไดทันที ส่วนเดือนดาราได้แต่กอดตัวเองอยู่บนเตียงเมื่อนายท่านได้ออกไปแล้ว เธออยากจะหนีไปจากคฤหาสน์แดงหลังนี้แต่ก็กลัวเหลือเกิน เพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยรู้จักโลกภายนอกเลยสักครั้งชมวิ่งตามพันภพที่เลื้อยออกมาจากคฤหาสน์มาทางหลังด้านหลังที่เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ แล้วเลื้อยลงไปในน้ำทันที ชมได้แต่มองภาพที่งูตัวใหญ่จมหายลงไปในน้ำ และชมเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น วันนี้ไม่ใช่วันพระใหญ่แล้วทำไมนายท่านถึงกายร่างเป็นงูได้เล่า“นายท่านมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมอยู่ๆ ถึงได้เป็นงูก่อนวันพระใหญ่” ชมยืนนิ่งมองไปยังน้ำในสระที่นิ่งสงบพร้อมกับนายท่านได้หายไปเช่นกัน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ เพื่อไปพูดคุยกับเดือนดาราหนึ่งอาทิตย์ที่นายท่านได้หายไปในสระน้ำจนวันนี้ก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับขึ้นมาจากน้ำ ส่วนเดือนดาราตอนนี้ได้รู้ความจริงของพันภพก็รู้สึกสงสาร จากที่เคยหวาดกลัวในคราแรกก็เปลี่ยนไป เธออยากจะเจอเขาอยากปลอบโยนเขา อยากแบ่งเบาความเจ็บปวดตลอดหนึ่งพันกว่าปีท