All Chapters of ซีรีส์ โลกีย์ลวง NC35+ : Chapter 61 - Chapter 70

“อ่า...ข้าคิดถึงเอ็งเหลือเกินสายใจเมียรักของพี่กล้า อื้ม...”ผ้าซิ่นถูกดึงถอดทิ้งพร้อมกับปากหนาโน้มลงไปหายอดอกสีระเรื่อขบเม้มหยอกเย้า สองมือใหญ่กอบกุมประคองเต้านุ่มนิ่มพร้อมเคล้นคลึงหนักหน่วงดุนดันปลายยอดที่แข็งตึงเข้าไปในปากตัวเองสลับกับอีกข้าง            “อ่า...พี่กล้า อ่า...พี่กล้า ไม่ไหวแล้ว สายใจอยากได้พี่กล้า”            “อ่า...เอ็งร้อนไวเหลือเกิน แสดงว่าคิดถึงผัวมากใช่ไหม”            “อือ...ข้าคิดถึงพี่กล้ามาก อยากให้ความใหญ่โตพี่กล้ามาเบียดสีกระแทกแรงๆ ในตัวข้าให้หายอยากตอนนี้”สาวน้อยถูกกามราคะครอบงำแอ่นเด้งยกร่างเปลือยเปล่าที่นอนราบกับโคนของต้นไม้ใหญ่ขึ้นหาร่างใหญ่ที่ใส่เพียงกางเกงผ้าฝ้ายผูกเอวเหมือนที่ใส่ประจำ            “อือ...แน่นอน ข้าเองก็อยากกระแทกเอ็งแ

สาวน้อยผิวขาวนวลเนียนสองแก้มแดงปลั่งเมื่อได้เห็นพ่อหมอหนุ่มประจำหมู่บ้านดงมะเฟือง ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าของพ่อหมอโชคชัดๆ เธอเห็นหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ชัดและใกล้จนแทบจะหยุดหายใจ หัวใจของสาวน้อยวัยแรกแย้มอย่างบัวบานสั่นไหว ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร            “เอ็งเป็นอะไรของเอ็งบัวบาน”เสียงเข้มห้าวของพ่อหมอโชคถามสาวน้อยที่นำน้ำมาเสิร์ฟให้ตัวเอง แต่ก็ไม่ยอมไปไหนนั่งจ้องมองหน้าของเขาและสองแก้มนวลเนียนของสาวน้อยวัยกระเตาะก็แดงระเรื่อ เห็นแล้วทำให้พ่อหมอหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ พ่อหมอโชคเป็นลูกศิษย์ของพ่อหมอทองเอก ตอนนี้พ่อหมอทองเอกอายุมากจึงเกษียณตัวเองอยู่เรือนแล้วให้โชครับหน้าที่ดูแลรักษาผู้ป่วยในหมู่บ้านแทนตนเอง โชคเป็นศิษย์เอก จะว่าไปก็เป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของพ่อหมอทองเอก ไม่ว่าจะรักษาอาการป่วยหรือผีเข้าผีออก เขาก็สามารถจัดการได้หมด เพราะหมู่บ้านแห่งนี้ยังคงดำเนินชีวิตเหมือนคนยุคเก่า นับถือพ่อหมอที่เก่งวิชาอาคม

เฮ้อ!พ่อหมอโชคแหงนเงยมองดาวบนฟ้าแล้วถอนหายใจเดินกลับเข้าไปในเรือนเพื่อจะหลับพักผ่อน ตั้งแต่กลับมาจากเรือนของน้าคง สติของเขาก็แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ว่าจะสลัดภาพสองอกที่เด้งดึ๋งของบัวบานออกจากหัวเท่าไหร่แล้วก็ตาม แต่มันก็ยังเด่นชัดในโสตประสาท“นับวันเอ็งยิ่งน่าปรารถนาบัวบาน” เขาพึมพำแล้วโน้มหน้าเป่าดับไฟตะเกียงในห้อง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับฟูกนอนขนาดเล็กพอดีตัวของตัวเอง แต่พอล้มตัวลงนอนก็เกิดความคิดพิสดารขึ้น พ่อหมอหนุ่มลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ถอดจิตตัวเองไปหาเด็กสาวที่เรือน แม้จะรู้ว่าใช้อาคมในทางที่ไม่ถูกต้อง แต่ก็อยากรู้ว่าเพลานี้เด็กสาวจะทำอะไรอยู่และจะคิดถึงตนเหมือนที่ตนกำลังคิดถึงเด็กสาวในตอนนี้ไหม และพอถอดจิตมาถึงเรือนของบัวบานขึ้นมายังเรือนมาอยู่ในห้องของสาวน้อยก็เห็นเธอนอนดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่ภายใต้ผ้าห่ม‘ทำไมยังไม่หลับ’ เขาพึมพำในใจด้วยกลัวว่าจะหลุดปากพูดออกมาทำให้บัวบานรู้ว่าตัวเองแอบเข้ามาในห้องส่วนสาวน้อยที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่หน้าพ่อหมอก็ถลกดึงผ้าห่มที่คลุ

“บัวบานตื่นได้แล้ว เอ็งจะมานอนที่นี่ไม่ได้ มันไม่ปลอดภัย” ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่เรียกชื่อ แต่ยื่นมือไปแตะหัวไหล่บัวบานพร้อมเขย่าปลุกให้ตื่น            “อือ...พ่อหมอโชค!” เมื่อลืมตาตื่นเต็มตาเห็นว่าใครปลุกตัวเองก็รีบดีดตัวลุกขึ้นพร้อมรีบเช็ดมุมปากตัวเองที่มีคราบน้ำลายติดอยู่ทันทีด้วยความเขินอาย            “ใช่ ข้าเอง เอ็งมานอนทำไมอยู่ที่นี่ รู้ไหมมันไม่ปลอดภัย” โชคมองท่าทางน่ารักของบัวบานที่พอตื่นก็รีบเช็ดคราบน้ำลายที่เปื้อนมุมปาก เมื่อกี้เขาไม่สังเกตเห็น เพราะมัวแต่มองเนินอกอวบที่บดเบียดกันล้นออกมานอกผ้าแถบที่พันรอบอก            “ฉันก็มานอนที่นี่ประจำ ไม่เห็นจะไม่ปลอดภัยเลยนี่พ่อหมอโชค”            ‘มันไม่ปลอดภัยจากข้าเนี่ยแหละ’ เขาตอบเด็กสาวในใจ

“ชูว์...มันไม่ตอดมือเอ็งเหมือนปลาดุกหรอก ถึงมันจะมีพิษ แต่เป็นพิษที่เอ็งกินได้บัวบาน อ่า...เอ็งสวยและนุ่มมือข้ามาก อืม...และลานบัวบานของเอ็งก็โหนกนูนมากบัวบาน” มือใหญ่ข้างที่ว่างจากการกุมมือเล็กหันมากุมหน้าอกอวบอูม ส่วนสายตาก็เลื่อนต่ำมองเนินสำราญที่กลางหว่างขาของสาวน้อย มันทั้งกว้างขวางและอวบอูมน่าคลอเคลียเด้งเด้ากระแทกดุดัน            “อ่า...ข้าไม่อยากมองและสัมผัสด้วยสายตาแล้วบัวบาน ข้าอยากได้เอ็งเป็น ‘เมีย’ เป็นเมียข้านะบัวบาน”            คำว่า ‘เมีย’ จากปากของคนที่ตนแอบรักแอบเฝ้ามองและเฝ้าคิดฝันมาตลอดดังก้องในหัวจนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ พยักหน้าตอบรับพ่อหมอหนุ่มอย่างง่ายๆ ในตอนนี้สาวน้อยแยกไม่ออกว่ามันคือฝันที่ตัวเองมักฝัน เพราะตอนนี้เธอเองก็นอนอยู่บนเรือ หากเป็นฝันก็เป็นฝันที่วิเศษจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ร่างน้อยนอนราบไปกับเรือโดยมีร่างใหญ่เปลือยเปล่า