Todos los capítulos de พันธะวิศวะร้ายพ่ายรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“พี่มาคัส” เรนิสหลุดเสียงครางในลำคอ อย่าไม่เชื่อสายตา มาคัสร่างสูงเสื้อยืดสีดำ ทับด้วยเสื้อช็อปสีน้ำเงินกางเกงยีนส์สีเข้ม ตัดกับผิวขาวสว่าง ออร่อพุ่งมาในระยะ 380 องศา แผ่นหลังพิงกับรถสปอร์ตเปิดประทุนสีขาว มือกอดอก สวมแว่นกันแดดสีชาปิดบังใบหน้าอันหล่อเหลา แต่นั้นใช่ว่า ดีกรีความหล่อเหลาของหนุ่มวิศวะ จะลดน้อยลง‘อย่าว่าแต่ยัยมาเบลและสาวๆ คนอื่นที่ตกตะลึงในความหล่อ ความเท่ของเขา ฉันในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้นนักหรอก’ มันเกิดคำถามมากมายในใจของฉัน‘เขามาที่นี่ทำไม หรือจะมารับเด็กเขากันน๊า’ เรนิส ใบหน้าสวยขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย พอคิดเช่นนั้น ทว่าในใจกับจุกแน่นไปหมด ร่างบางที่กำลังจะหันหลังกลับเข้าโรงเรียนนั้น“เรนิส เรนิส” เสียงเรียกของมาคัส ทำเอาเรนิสหันกลับไปมอง ฉันสบตากับเขาในระยะไกล“ว้าว...ใครอะแก”“หนุ่มมอ Bxmax หล่อมากขนาดนี้เลยเหรอ”“ตอนแรกไม่อยากเข้ามอบี แต่ตอนนี้เริ่มคิดแล้ว”“เท่ห์มากหล่อจึ้ง ความหล่อกระแทกตาฉันไม่ไหว จึ้งๆงานดี ใช่เจ้าของผับที่เป็นไวรัลในโซเชียลปะ” สาวๆ ถามกัน“น่าจะใช่นะแก ตัวจริงคือหล่อ ออร่าพุ่งมาก”‘เรนิส เหรอ เมื่อกี้หูไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม พี่มาคัสเรียกฉัน’

“ถึงว่าหาไม่เจอ ที่แท้อยู่นี่เอง” มือเรียวก้มหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นที่วางอยู่บนโซฟาตัวเดียวกับที่มาคัสนั่งทำงาน เขาสบตาเธอ มาคัสไม่อาจละสายตาจากหน้าอบอวบอึ๋ม ที่มีเพียงผ้าขนหนูปิดกั้นเอาไว้ อีกนิดมันจะเตะลูกกระตาเขาแล้ว“เรย์ขอเสื้อหน่อยค่ะ พี่นั่งทับมันอยู่น่ะ” เสียงเรนิส ทำให้มาคัสนั้นได้สติเขาขยับก้นเพื่อให้เธอหยิบเสื้อได้ถนัดขึ้นเรนิสเดินมานั่งบนหน้ากระจก ทว่าเธอกับนั่งหันหน้าไปทางเขา ร่างบางยกเรียวขาสวย นั่งชโลมครีมบำรุงผิวไปตามเรือนร่างสวย ทุกซอกหลืบของเธอ อย่างอ้อยอิ่ง ทุกการกระทำของเรนิส ตกอยู่ในสายตาของมาคัสอย่างเลี่ยงไม่ได้ เรนิสลูบไล้ครีมลงเรียวขาสวย ขณะที่ร่างบางยกขาอย่างไม่สนใจคนร่วมห้อง ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน“หึ...” มาคัสจากที่สายตาจับจ้องหน้าจอ ทว่าเรนิสอ่อยเขาหนัก เล่นนุ่งผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำ ชโลมครีมต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้ จะให้ทนมองได้ไง มาคัสพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ปฏิเสธไม่ได้ว่า เด็กที่พึ่ง 19 มาหมาดๆ กำลังทำเขาเสียอาการอย่างหนัก‘เปลี่ยนชุด อาบน้ำ มันคงเป็นแค่แผนของเธอสินะ’ มาคัสที่ไม่อาจฝืนต้านอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นภายใต้กางเกงยีนส์ได้นั้น!! พรึ่บ !! มื

ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของเขาเสียดสีเข้าๆ ออกๆ ขณะที่ริมฝีปากอุ่นนุ่ม พรมจูบที่ริมฝีปากของฉัน มือเรียวของเรนิสจากที่โอบเข้าต้นคอคนตัวสูง ทว่ากับย้ายไปลูบไล้สัมผัสที่หัวนมของมาคัส อย่างบางเบาซาบซ่าน แต่นั้นกับเร้าอารมณ์ปลุกไฟพิศวาสในร่างกายคนตัวโตเป็นไฟเชื้อเพลิงชั้นดี“อ่าส์...อืม” มาคัส หลุดเสียงครางด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ซาบซ่าน เมื่อถูกนิ้วมือเล็กๆ ของเรนิส ขยี้หัวนมเขาอย่างหนักหน่วง“อะ...อะ” ยิ่งเขาถาโถมแรงกายกำลังทั้งหมดที่มีดันเข้าๆออกๆ ดูเหมือนยัยตัวเล็กจะชอบมาก ใบหน้าสวยจือปากด้วยความเสียวทรมาน จนเขาอดใจไม่ไหว มาคัสยื่นริมฝีปากหนาอุ่นประกบจูบริมฝีปากอมชมพู ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพิ่มอารมณ์ให้กับคนของตนมือหนาก็ตวัดร่างบางเปลือยเปล่าตรงหน้าช้อนขึ้นในท่าหันหลัง ขณะที่ท่อนเอ็นของเขายังสัมผัสกับร่องคับแน่นสยิวของเรนิส“อ่าส์...เรย์ นิส”“ผับ ผับ” เรนิสก้มตัวลงเล็กน้อย ขณะที่แท่งร้อนขนาดใหญ่ของพี่มาคัส รุกรานเข้าๆออกๆ เสียวมากมือของเขาล็อกสะโพกฉันไว้ติดกับตัวเขา“อ่าส์...อืม” มันเสียวและรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนตัวโยนโยกไปข้างหน้าอย่างต้านไม่อยู่มือหนาอีกข้างลูบไล้ขย้ำหน้าอกอวบอึ๋มไปตามแรงอารมณ์ของพ

สัปดาห์ต่อมา@มหาลัย Bxmaxด้านฟรอสต์หลังจากที่ผมและไอ้มาคัส ช่วงนี้เรามีเรียนกันคนละวิชา ซึ่งไอ้มาคัสมันตามเก็บงานให้ทันพวกผม“หมอ ช่วงนี้กูว่าพี่มึง มันแปลกๆวะ” ฟรอสต์เอ่ยกับภีมภพ ขณะที่สองหนุ่มนั่งเล่นเกมภายในห้องพักของลูกชายผู้บริหารมหาลัย“แปลกยังไง มันก็ดูเป็นปกติดีนะ” ภีมภพละใบหน้าขึ้นจากหน้าจอ เหลือบมองหน้าเพื่อน“ไม่รู้มัน กูว่าพี่มึงมันหลบหน้ากู”“เหอะ...มาคัสนี้นะหลบหน้ามึง มึงว่ามันติดเมียเปล่า ที่ไม่เจอหน้ามันช่วงนี้มันยุ่งงานที่ผับเปล่า ได้ข่าวว่าเฮียคาร์เรน ติดงานที่จีน” ภีมภพเอ่ยอย่างที่คิด เพราะช่วงนี้ได้ข่าวจากป้ามิวา ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหายหน้าจากบ้านไม่เข้าไปหาคุณปู่คุณย่าสุดที่รัก“หึ...ถ้ามึงคิดถึงพี่กูมากขนาดนั้น ไมมึงไม่ไปหามันที่ผับละ ไอ้มาคัสมันจะสิงที่ไหนได้นอกจากผับและคอนโดมัน” ภีมภพเอ่ย เลิกสนใจมาคัส แต่นั้นฟรอสต์ก็ยังคิดไม่ตก เขาอยากรู้นัก วันนั้นไอ้เพื่อนตัวดีเขามันไปทำอะไรที่บ้านลุงริก“แต่กูเห็นมันไปจอดรถที่ข้างบ้านยัยเรนิส จริงนะโว้ย”“เหอะ...นี้มึงยังคิดว่า น้องเรนิสยังจะชอบมาคัสอยู่อีกเหรอ เรื่องมันนานมาแล้วนะโว้ย และอีกอย่างสองคนนั้นพึ่งเปิดศึกกันเ

“ทำไม หน้าฉันมันบอกว่าหึงเธองั้นเหรอ” มาคัส ร่างสูงที่หลุด เสียอาการอย่างหนัก จนถูกเด็กแสบจับได้นั่น ถึงกับลุกพรวดพราดขึ้นมา เขาตัดบทไปเสียดื้อๆ“ฉันจะกลับแล้ว เธอจะกลับหรือยัง”“อ่า...” เรนิสที่ไม่ได้คำตอบ ร่างบางถึงกับหน้ามุ้ย“กลับก็ได้ แต่พี่มาคัสต้องไปส่งฉันที่บ้านนะคะ” เรนิสวิ่งตามร่างสูงที่เดินดุ่มๆ แก้เขินคนตัวเล็ก จนกระทั่งมาถึงรถ“ทำไมฉันต้องไปส่ง ก็บอกแล้วไงแค่ไปรับที่โรงเรียน หน้าที่ฉันต้องไปส่งเธอที่บ้านหรือไง”“นี้ก็จะ 6 โมงแล้ว ฉันกลับแท็กซี่คนเดียว มันอันตรายมากนะ ไหนบอกพี่ชอบฉันไง ไม่สงสารกันจริงเหรอ” เรนิส เอ่ยเสียงอ้อน“เฮ้ย...ชอบเหรอ ฉันพูดตอนไหนไม่เห็นจะจำได้”“ถึงพี่ไม่พูดแต่ฉันก็ดูออก ชอบก็บอกว่าชอบสิค่ะ ไม่เห็นต้องเก๊ก กลบเกลื่อนเลย” เรนิสพูดไปเรื่อย ทว่ากับกระแทกใจเขาชิบหาย“ฉันบอกแล้ว แค่ไปรับที่โรงเรียนไม่ได้มีหน้าที่ไปส่งที่บ้าน โทรบอกคนขับรถที่บ้านมารับสิ” มาคัสเอ่ยมาเช่นนั้น เรนิสถึงกับหน้าเหวอ“หึ...พี่จะปล่อยฉันไว้ที่นี่จริงเหรอ” สวนสาธารณะใจกลางเมือง ที่ตอนนี้ผู้คนที่มาพักผ่อน ออกกำลังกายก็เริ่มทยอยกันกลับแล้วนั้น“อืม เรย์กลับเองก็ได้ค่ะ” มือเรียวเปิด