All Chapters of The Forbidden Touch of My Father-in-Law: Chapter 31 - Chapter 40

Tiningnan ni Damian ang kanyang relo. Thirty minutes na ang lumipas mula nang magpaalam si Eliana para sagutin ang tawag ni Dylan. Gusto na sana niya itong sundan kanina pa, pero nais muna niyang bigyan ng oras sina Eliana at Dylan.“Bakit hindi pa rin siya bumabalik?” mahinang tanong niya habang nakatingin sa table ni Eliana.Tokk… tokk… tokk…Agad namang napalingon si Damian sa pintuan ng kanyang opisina nang marinig ang katok. “Come in!”Bumukas ang pinto at pumasok si Lucas. Lumapit ito sa kanya.“Sir, dumating na po ang mga kliyente mula sa New York. Nasa meeting room na po sila.” Tumango si Damian.“Let’s go.” Napatingin si Lucas sa table ni Eliana.“Pero hindi pa po bumabalik si Miss Eliana. Nakita ko siyang tumakbo papunta sa elevator kanina.”“Tayo na lang muna ang makipag-meet sa mga kliyente. Kumpleto na ba lahat ng documents?” tanong ni Damian. Matatag na tumango si Lucas.“Yes, Sir.” Sa huli, agad na lumabas ng opisina sina Damian at Lucas upang salubungin ang kanilang mg

Matagal na nanatiling nakatayo si Eliana sa hagdan matapos umalis si Damian. Mahina niyang naririnig ang papalayong mga yabag nito hanggang sa tuluyan nang mawala sa likod ng hagdan patungo sa ikalawang palapag. Malalim siyang bumuntong-hininga, at tila sumikip ang kanyang dibdib. Sa tuwing tinitingnan siya ng lalaking iyon nang may lambing at pag-aalala, lalo lamang naiipon sa puso niya ang mga damdaming hindi niya maipaliwanag.“Hindi ko deserve ang lahat ng ito,” mahinang bulong ni Eliana habang nakatingin sa makintab na marmol na sahig, na tila salamin sa liwanag ng sala. Tuluyan nang tumigil ang ulan sa labas. Tanging mga patak ng tubig mula sa bubong ang maririnig, parang banayad na pagtunog sa gitna ng gabi. Dahan-dahang umakyat si Eliana sa ikalawang palapag patungo sa kanyang silid. Binuksan niya ang maliit na ilaw sa kanyang vanity at tiningnan ang repleksyon niya sa salamin.Hindi niya maitatanggi ang pagod, ngunit may kakaibang init pa rin sa kanyang mga mata—isang init na

“Eliana…” Binasag ng malalim na tinig ni Damian ang katahimikan ng gabi. Agad napalingon si Eliana. Namumugto pa ang mga mata niya at mapupula ang talukap na tila kagagaling lamang niya sa pag-iyak. “Papa?” paos niyang sambit, halos isang bulong niya. Dahan-dahang lumapit si Damian kay Eliana hanggang sa tuluyan na siyang makatayo sa tabi nito. Habang lumalapit siya, mas lalo niyang nakikita kung gaano kalungkot ang mukha ni Eliana. Napakaraming tanong ang naglalaro sa isip ni Damian tungkol sa nangyari kay Eliana ng gabing iyon. Isang araw lamang siyang hindi nakasama nito, pero tila may nagbago rito simula pa kaninang tanghali. Imposibleng magkakaganito si Eliana kung walang nangyari. “Stop punishing yourself like this, alright? ‘Wag kang mag-isip ng mga bagay na hindi pa naman napapatunayan kung totoo.” Pumikit si Eliana at muling tumulo ang mga luha niya na hindi na niya kayang pigilan. “Papa, pagod na pagod na ako. Bakit kailangan kong makaranas ng ganito? Hindi ba ako ka

Hindi niya namamalayan na muli siyang lumapit at hinalikan si Damian. Sa pagkakataong ito ay banayad at puno ng pagmamahal ang kaniyang mga halik sa biyenan. Gumanti naman si Damian sa mga halik nito, habang pumulupot ang kanyang mga braso sa baywang ni Eliana at inilapit siya hanggang sa halos magdikit ang kanilang mga katawan. Ramdam nila ang init ng isa’t isa sa kabila ng malamig na gabi dahil sa kakatapos lang na pag-ulan. Ang mga patak ng ulan na naiwan sa bubong ng balcony ay unti-unting tumulo sa sahig, ngunit wala ni isa sa kanila ang nagbigay-pansin sa mga ito. Para bang naglaho ang mundo sa paligid nila. Lalong lumalim ang mga halik, ngunit sa halip na pagnanasa lamang ay mas nangingibabaw ngayon ang kanilang tunay na damdamin sa isa’t isa. Wala nang ibang nangibabaw kundi ang kakaibang damdamin ng dalawang taong nagtagpo sa maling pagkakataon. Marahang hinaplos ni Eliana ang mukha ni Damian. Sinundan ng kanyang mga daliri ang linya ng panga nito bago huminto sa mga lab

Malapit nang dumating ang umaga, pero tila napakahaba pa rin ng gabing iyon. Gising pa rin si Eliana at nakatingin sa kisame habang hindi nawawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Gising din si Damian, nakatanaw sa madilim na kalangitan mula sa bintana ng kanyang kuwarto habang marahang nanginginig dahil sa saya na nararamdaman. Dalawang pusong palihim na nagmamahal. Dalawang kaluluwang alam na naglalaro sila sa apoy, ngunit sa kung anong dahilan, ayaw nilang tumigil. At sa ilalim ng madilim na kalangitan, may bagong bagay na unti-unting umuusbong—hindi lamang isang damdamin, kundi ang tapang na magmahal, kahit maaaring hindi iyon payagan ng mundo. Sa simula, gusto lamang ni Eliana na mamasyal sa garden o gumawa ng mainit na tea sa kusina. Pero may kung anong bumulong sa kanyang puso na tila hinihikayat siyang umakyat. “Ah… saglit ko lang naman siyang titingnan. Ayos lang naman siguro ‘yon,” sabi niya habang kinakagat ang labi, pilit pinapakalma ang pusong mabilis na kumakabog