جميع فصول : الفصل -الفصل 30

แสงแดดยามย่ายสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของอาคารสำนักงานสาขาชลบุรี บรรยากาศภายในแผนกบัญชีชั้นบนเต็มไปด้วยความเงียบสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย เอกสารตัวเลขและรายงานงบการเงินถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระบบบนโต๊ะทำงานยาวร่างระหงของ ‘ภารินทร์’ ในชุดเดรสผ้าทอลายสวยหวาน สีครีมสะอาดตา สวมทับด้วยสูทลำลองสีเบจทรงสวย กำลังยืนตรวจเช็กเอกสารงบประมาณการสั่งซื้อเครื่องจักรและอุปกรณ์การตลาดร่วมกับหัวหน้าฝ่ายบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าสวยหวานล้ำสมวัยยี่สิบแปดปีเต็มไปด้วยความงดงามและกิริยาที่นุ่มนวลอ่อนหวาน ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายแววเฉียบแหลมและรอบคอบในการทำงาน“ขอบคุณมากนะคะคุณมีนา เอกสารเรียบร้อยดีมากค่ะ รินทร์รบกวนเวลาแค่นี้แหละค่ะ”ภารินทร์แย้มรอยยิ้มหวาน พลางก้มหัวให้อย่างสุภาพ“ด้วยความยินดีค่ะคุณรินทร์”ภารินทร์เดินถือแฟ้มเอกสารออกมาจากห้องบัญชี หญิงสาวมุ่งหน้าไปยังโซนพักผ่อนริมกระจกบานโตซึ่งจัดไว้เป็นมุมกาแฟสำหรับพนักงานและผู้บริหารที่เข้ามาติดต่องาน ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้าอ่อนหวาน เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและตรวจงานตลอดครึ่งเช้า“คุณครับ! / คุณ!”เสียงทุ้

“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธรินรดา…เพราะฉันบอกแม่ฉันไปแล้วว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของฉันอยู่ ถ้าเธอไม่ยอมไปเล่นละครตบตากับแม่ฉัน หรือเดินไปบอกแม่ฉันว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก…คอยดูแล้วกันว่าโครงการฝ่ายขายของเธอ และตำแหน่งของเพื่อนๆ เธออย่างไทเกอร์กับปอร์เช่ จะเป็นยังไงต่อไปในบริษัทนี้!”“คุณมันเลว!” รินรดากำมือแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ“คุณใช้ตำแหน่งและงานของคนอื่นมาบีบบังคับฉันแบบนี้ได้ยังไง! แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?! คุณก็นัดเดทกับลูกสาวท่านทูตไปสิ! เธอคู่ควรกับคุณ เหมาะสมกับตระกูลของคุณไม่ใช่หรือไง?!”คำพูดประชดประชันที่แฝงไปด้วยความรวดร้าวลึกๆ ของรินรดา ทำให้ภวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ“สะใจดีใช่ไหมล่ะที่พูดคำนั้นออกมา?”ภวินท์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินข้ามโต๊ะเข้ามาหาเธอช้าๆ จนรินรดาต้องถอยหลังไปติดกับขอบโต๊ะอีกฝั่ง“แต่โทษทีนะ…ฉันไม่ชอบให้ใครมาขีดเส้นชีวิต และในเมื่อเธอพยายามทำตัว 'โนสนโนแคร์' ใส่ฉันนัก…ฉันก็เลยจัดบทบาทใหม่ให้เธอไง รินรดา”ภวินท์ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ริมฝีปากหยักของเขาก็เอ่ยคำสั่งออกมาอย่างร้ายกาจ“ฟังบท

รถสปอร์ตคันหรูของภวินท์เคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดลายคลาสสิกขนาดยักษ์ เข้าสู่อนาเขตของคฤหาสน์ตระกูลเดชะอัครโภคิน สองข้างทางเป็นสวนสไตล์อังกฤษตัดแต่งเรียบกริบ ถนนหินอ่อนทอดยาวไปสู่ตัวอาคารทรงยุโรปสีครีมตระหง่านตา รินรดานั่งเกร็งอยู่บนเบาะหน้าข้างคนขับ มือบางกำเข้าหากันแน่น“...”แม้เธอจะพยายามสูดลมหายใจและเชิดหน้าตั้งสติ แต่ความโอ่อ่าอลังการที่แผ่ออกมาจากสถานที่แห่งนี้ กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกังวลอย่างห้ามไม่ได้“ทำหน้าให้มันเนียนๆ หน่อยรินรดา”เสียงทุ้มเรียบของภวินท์ดังขึ้นขณะหักพวงมาลัยเข้าจอดเบื้องหน้าหน้าคฤหาสน์“จำไว้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รักฉันมาก และตอนนี้กำลังอุ้มท้องลูกของฉันอยู่ อย่าโชว์โง่ให้แม่ฉันจับได้เด็ดขาด ไม่งั้นละครฉากนี้พัง…อนาคตของเพื่อนๆ เธอพังตามแน่”รินรดาหันไปมองใบหน้าคมคายที่กำลังเหยียดยิ้มยียวน นัยน์ตาสุกใสวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง“ดิฉันรู้หน้าที่ค่ะท่านประธาน คุณห่วงตัวคุณเองเถอะ ว่าจะแสดงได้แนบเนียนพอให้คุณหญิงแม่ของคุณเชื่อหรือเปล่า!”“งั้นก็ดูแล้วกัน…”ภวินท์ยักไหล่ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ แล้วก้าวลงจากรถเดินวนมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้อย่างว่อง

แสงแดดยามเช้าทอแสงผ่านบานกระจกทรงสูงของคฤหาสน์เดชะอัครโภคิน สวนสไตล์อังกฤษด้านนอกสดชื่นด้วยหยาดน้ำค้าง ทว่าบรรยากาศภายในอาคารกลับตรงกันข้าม...คุณหญิงผกามาศตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เธอกำลังเดินคุมแม่บ้านตระเตรียมโต๊ะอาหารเช้าด้วยตัวเอง นัยน์ตาคู่คมกริบกลับคอยกวาดมองขึ้นไปทางบันไดวนชั้นสองเป็นระยะ คุณหญิงส่งสายตาสังเกตการณ์หน้าห้องนอนของลูกชายตลอดครึ่งเช้า คอยสอบถามแม่บ้านที่ขึ้นไปทำความสะอาดโถงทางเดินว่าได้ยินเสียงผิดปกติหรือไม่ จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเช้าเจ็ดโมงครึ่ง คุณหญิงจึงเอ่ยปากสั่งให้แม่บ้านขึ้นไปเรียนเชิญลูกชายพร้อมเมียปลอมๆ ลงมารับประทานอาหารภายในห้องอาหารใหญ่ โต๊ะอาหารไม้สักยาวสิบสองที่นั่งถูกจัดวางด้วยจานชามกระเบื้องเคลือบราคาแพงและชุดเงินขัดเงา‘เกริกเกียรติ’ ประธานใหญ่แห่งเดชะอัครโภคินกลุ่มในชุดสูทสากลเนียนกริบ นั่งอยู่ ณ หัวโต๊ะ ใบหน้าทรงอำนาจและเย็นชาจดจ้องอยู่กับหนังสือพิมพ์ธุรกิจในมือ บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนเหล่าแม่บ้านแทบไม่กล้าส่งเสียงหายใจคุณหญิงผกามาศทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างสามี ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้และเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีฟังด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซา

เข็มนาฬิกาบนคอนโซลรถสปอร์ตซีดานของภัทรพลบอกเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืน ไฟหน้าส่องสว่างแหวกความมืดบนถนนสายบูรพาพายัพมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวง ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งเกือบทะลุไมล์ หัวใจดวงโตสูบฉีดเลือดแรงด้วยความห่วงใยเมื่อนึกถึงข้อความขอความช่วยเหลือจากหญิงสาวในดวงใจ ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง รถยนต์ของเขาก็มาจอดเทียบอยู่ริมฟุตบาทใกล้ประตูทางเข้าด้านหลังของคฤหาสน์ตระกูลเดชะอัครโภคินตามโลเคชั่นที่ภารินทร์ส่งมาร่างเพรียวระหงในชุดเดรสลำลองสีเข้มสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาว ก้าวออกมาจากมุมมืดริมกำแพงอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางแต่ทว่าเปรอะเปื้อนร่องรอยคราบน้ำตาอย่างเห็นได้ชัด“คุณรินทร์! เป็นอะไรมากไหมครับ?!” ภัทรพลรีบถาม นัยน์ตาฉายแววตระหนกตกใจอย่างจริงจัง“รินทร์ไม่เป็นไรค่ะ...”เสียงหวานเอ่ยแหบพร่า ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอน“ขอบคุณคุณไทเกอร์มากนะคะที่มารับ...ช่วยพารินทร์ไปที่ไหนก็ได้ค่ะ ที่ที่มีเหล้า...รินทร์อยากดื่ม”ภัทรพลมองหน้าหญิงสาวด้วยความลังเล แม้จะห่วงใยแต่เขาก็ไม่ขัดใจ เขาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ก่อนจะหักพวงมาลัยพา