All Chapters of สวมร่าง แปรจิต: Chapter 31 - Chapter 39

ตอนที่ 13-1 : ฉากจบที่ 2-1 จุดสิ้นสุดของคำสัญญาฉากจบที่ 2-1 เป็นจักรวาลคู่ขนานกับฉากจบที่ 1-1 มะลิเดินไปยังลูกบอลแสงสีทองอย่างช้า ๆ แสงนั้นยังส่องประกายอย่างเข้มแข็ง ราวกับไม่คิดจะยอมจำนนต่อสิ่งใด มะลิหัวเราะในลำคอเบา ๆ “หึ… พิกุล... เธอนี่ดื้อจริง ๆ” หลังการผสาน มะลิได้รับความทรงจำของพิกุลมามากมาย ภาพหญิงสาวที่นั่งอ่านหนังสือจนดึกดื่นภาพการฝึกวาดรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าภาพการซ้อมนำเสนองานอยู่เพียงลำพัง จนเผลอหลับคากองเอกสาร หลายครั้งพิกุลกดดันตัวเองจนร้องไห้หลายครั้งเธอเหนื่อยจนแทบอยากยอมแพ้ แต่สุดท้าย... พิกุลก็ลุกขึ้นมาได้เสมอ มะลิเจ็บใจ ที่เธอไม่เคยตามพิกุลทัน ไม่ใช่เพราะพิกุลเป็นอัจฉริยะ แต่เพราะพิกุลพยายามมากกว่าคนอื่นหลายเท่า ความจริงข้อนี้เป็นสิ่งที่มะลิไม่อยากยอมรับที่สุด และสิ่งที่ทำให้มะลิเจ็บที่สุดก็คือ... พิกุลไม่เคยแข่งกับเธอเลย ตลอดเวลาที่มะลิพยายามไล่ตามพิกุล พิกุลกลับเอาแต่วิ่งแข่งกับตัวเอง หากครั้งนี้เธอทำได้เพียงอันดับสาม ครั้งต่อไปเธอก็จะพยายามขึ้นไปเป็นอันดับสอง ไม่จำเป็นต้องเอาชนะใคร ขอเพียงเอาชนะตัวเองในวันก่อนก็เพียงพอ มะลิหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เสียงหั

ตอนที่ 13-3 : ฉากจบที่ 2-1 จุดสิ้นสุดของคำสัญญามะลิลืมตาตื่นขึ้นหลังจากกลับออกมาจากโลกแห่งจิต เธอเหลือบมองนาฬิกา ก่อนพบว่าเวลาภายนอกผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นมะลิค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนเดินไปยังเตียงที่พิมมาลานอนพักอยู่ เธอมองหญิงสาวที่ยังคงหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามพิกุลผ่านกระแสจิต“พิกุล… เธอคิดจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้”เสียงของพิกุลตอบกลับมาอย่างสงบนิ่ง“พิกุลเห็นว่าเราควรรีบทำให้พิมมาลาถูกควบคุมโดยเร็วที่สุดค่ะ”มะลิพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนถามต่อ“ถ้าฉันคืนร่างให้เธอชั่วคราว เธอจะจัดการพิมมาลาให้ฉันได้ไหม”พิกุลตอบทันที“ได้สิคะ…”“พิกุลขอเวลา 3 วันค่ะ”“งั้น… ตกลง” มะลิตอบทันทีมะลิหลับตาลงเพียงแค่เสี้ยววินาที ทันใดนั้น กระแสจิตของพิกุลก็เข้าควบคุมร่างกายต่อจากมะลิทันทีพิกุลค่อย ๆ ขยับแขนและมือ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยที่ได้กลับมาใช้ร่างกายของตัวเองอีกครั้ง ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกแต่เธอก็รู้ดีว่า... ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป แต่เป็นร่างของมะลิ และมะลิคือคนที่เธอเลือกจะรับใช้พิกุลยกมือขึ้นดันแว่นเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียง

ตอนที่ 14-2 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้นหลังจากพิกุลคุยกับพิมมาลาเสร็จแล้ว เธอก็ทำการอ่านอีเมลอย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก ตรู้ดดด… แกร๊ก เสียงปลายทางรับสาย “หมิวจัดการได้เลย… เก็บคนลูกไว้” พิกุลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งงานทั่วไป ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น “รับทราบค่ะ… ให้ใครผสานดีคะ” น้ำเสียงของหมิวฟังดูร่าเริงราวกับได้รับมอบหมายงานที่เธอรอคอยมานาน พิกุลเงียบไปครู่หนึ่ง “เป็นคนในบริษัท… เดี๋ยวส่งข้อมูลไปให้” “ให้เวลา… สามวัน” ปลายสายหัวเราะคิกคัก “รับทราบค่ะ” หมิวตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับเด็กที่กำลังวางแผนทำเรื่องสนุก จากนั้นสายถูกตัดไปทันที…สามวันต่อมา เช้าวันนั้นพิกุลมาทำงานตามปกติ บนโต๊ะทำงานมีกล่องพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าทึบสีน้ำตาลวางอยู่หนึ่งใบ บนกล่องไม่มีข้อความหรือเครื่องหมายใด ๆ แต่พิกุลรู้ดีว่ามันมาจากใคร เธอดันแว่นเล็กน้อยแล้วชายตาไปยังกล่องนั้น ก่อนที่จะเปิดอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มจางปรากฏขึ้นบนใบหน้า ในกล่องนั้นมีวัสดุสีเนื้อถูกพับไว้อย่างประณีต ลักษณะคล้ายผิวหนังมนุษย์ พ

ตอนที่ 15-1 ฉากจบที่ 1-2 วันเบา ๆ ของเหล่าผู้มีบาดแผลฉากจบที่ 1-2 เป็นเรื่องราวต่อจากตอน : การโต้กลับของเลขาสาว—----------------หลายวันผ่านไป หลังจากที่ทั้งสองคนนำปืนไปทิ้งลงทะเล ยามเช้าอันสดใส หญิงสาวคนหนึ่งตื่นขึ้นมา เช้านี้เธอตั้งใจทำภารกิจลับบางอย่าง เธอค่อย ๆ ย่องไปหน้าประตูห้องนอนของตนเองอย่างเงียบเชียบ พร้อมเอาหูแนบบานประตูเหมือนดักฟังอะไรบางอย่าง ตึก… ตึก… ตึก… “มาแล้ว… มาแล้ว” หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนเริ่มนับถอยหลัง “5.. 4.. 3..” ตึก… ตึก… ตึก… เสียงนั้นค่อย ๆ ดังขึ้น “ 2..” ตึก… เสียงนั้นหยุดลงหน้าประตู “1.. เอาล่ะ” หญิงสาวเลิกแนบหูแล้วเปิดประตูอย่างแรง ปังงงงง!! ภาพหน้าประตูคือหญิงสาวสวมแว่น ในชุดนอนสวมผ้ากันเปื้อน ทำหน้าตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ตื่นแล้วค่ะคุณแม่นมขาาาา” หญิงสาวคนนั้นตะโกนลั่นบ้าน พิกุลกะพริบตาปริบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู “แปลกนะวันนี้พิมตื่นเช้า” ที่จริงแล้วพิกุลตั้งใจมาปลุกพิมมาลาเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่เธอกลับต้องแปลกใจเมื่อสาวน้อยขี้เซาตื่นขึ้นมาเองโดยไม่ต้องปลุก แถมยังแอบมาดักรอเปิดประตูแกล้งเธอเสียอีก “แหะ.. แหะ…

คุยกันท้ายเล่ม ก่อนอื่นขอขอบคุณผู่อ่านทุกท่านที่อ่านมาถึงตอนจบของเรื่องนี้ นิยายเรื่องนี้ผมเขียนด้วยความตั้งใจอย่างมากเพื่อให้ทุกท่านได้สนุกกับการเดินทางของพิมและพิกุล ซึ่งเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนจบ ในเรื่องสำนวนจึงอาจจะไม่นิ่งเท่าไรในจุดนี้ผู้เขียนต้องขออภัยครับ ส่วนที่อยากจะคุยจริง ๆ คอที่มาของชื่อตัวละครในเรื่อง ทุกคนมีที่มาที่ไปของชื่อ จึงอยากแชร์ในจุดนี้ให้ผู้อ่านได้ทราบจะได้เข้าใจตัวละครได้มากขึ้นครับที่มาของชื่อ ผู้อ่านคงสังเกตเห็นว่าแกนเรื่องหลักจะเกิดขึ้นใน 2 บริษัท คือ บริษัท ศิลา เทกซ์ไทล์ เอ็กซ์พอร์ต บริษัท บุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ซึ่งเป็นเรื่องราวการต่อสู้ของดอกไม้(บุปผา) และก้อนหิน(ศิลา) หรือความนุ่มนวลสู้กับความแข็งกร้าว ชื่อตัวละครฝ่ายหญิงมาจากชื่อตำรับยาสมุนไพรไทย เกสรทั้งห้า ซึ่งเป็นตำรับยาที่ประกอบด้วยดอกไม้ห้าชนิด ซึ่งประกอบด้วย มะลิ พิกุล บุนนาค สารภี เกสรบัวหลวง พิมมาลา อุบลสาภี ชื่อ พิมมาลาเป็นชื่อที่เหมาะกับบริษัทบุปผา คำว่ามาลา ในที่นี้หมายถึงพวงมาลัยดอกไม้นั่นเอง ส่วนนามสกุล อุบลสารภี จะเป็น ชื่อดอกไม้ 2 ชนิด คือ อุบล แปลว่าบัว ในที่นี้