All Chapters of สวมร่าง แปรจิต: Chapter 11 - Chapter 20

ตอน 5-2 : มะลิ“พิมวันนี้พิกุลขอไปทำธุระนะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัททีเดียวเลย” เลขานุการสาวยิ้มให้เจ้านายขณะแจ้งความประสงค์“ได้สิพิกุล พรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะ”“จ้า..พิกุลไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”พิกุลโบกมือลาก่อนเดินออกจากบริษัทแม้ว่าปกติพิกุลจะพักที่บ้านพิมมาลา แต่ก็จะมีบางครั้งที่พิกุลกลับไปพักที่บ้านของตัวเองก่อนกลับบ้านพิกุลไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อซื้อของ ทำธุระ และรับประทานอาหารเย็น ก่อนจะกลับบ้านพิกุลจึงขับรถกลับบ้านของเธอที่เป็นบ้านเดี่ยวในหมู่บ้านเงียบสงบย่านชานเมืองที่ติดริมแม่น้ำพิกุลขับรถเข้าบ้าน จอดตรงที่จอดประจำเสียงเครื่องยนต์ดับลง พิกุลหยิบกระเป๋าเดินลงจากรถทันใดนั้นเอง…โลหะเย็นแข็งจี้แนบชิดกับแผ่นหลังพิกุลชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอสามารถตั้งสติได้แทบจะทันที“คุณเป็นใคร… ต้องการอะไร” พิกุลพูดเสียงเรียบเฉย โดยไม่หันกลับไปมอง“เข้าบ้าน… ถ้าเธอไม่อยากมีปัญหา” เสียงผู้ชายแหบต่ำดังขึ้นมาจากด้านหลังพิกุลไม่ตอบ…เธอค่อย ๆ เดินเข้าบ้านด้วยความสงบแต่ในใจเธอกำลังนึกแผนผังบ้าน จำนวนหน้าต่าง จำนวนก้าวเดิน จุดที่ใช้ในการหลบ เธอจำทุกมุมของบ้านหลังนี้ได้อย่างแม่นยำในขณะที่ปลายก

ตอน 6-2 : เส้นทางที่ไม่อาจย้อนกลับมะลิกำลังครุ่นคิดเรื่องการ “ผสาน” เพื่อทำให้แผนการสำเร็จ เธอพร้อมจะช่วยธาดา แต่การที่เธอต้องสละร่างกายของตัวเองเพื่อกลายเป็นพิกุล มันเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของเธอมากนัก มะลิครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายเธอตัดสินใจเดินไปหาธาดา เพื่อขอคำปรึกษา เธอเดินไปยังโซฟาที่ธาดานั่งอยู่ มะลิก้มตัวลงเล็กน้อย “คุณธาดาคะ มะลิมีเรื่องปรึกษาค่ะ” “นี่ไงล่ะโอกาส” พิกุลแทบจะตะโกนกู่ร้องด้วยความดีใจ ยังไม่ทันมีใครจะตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น โป้กกกกก !!! เสียงศีรษะของมะลิกระแทกหน้าผากของธาดาดังสนั่นไปทั่วห้อง ทุกคนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมมะลิถึงโขกศีรษะใส่ธาดา เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าร่างนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของมะลิ แต่ความจริงแล้ว ผู้ที่เป็นคนลงมือกลับเป็นพิกุล “โอ้ย!” ธาดาเอามือกุมหน้าผากด้วยความเจ็บปวด มาวินลุกพรวดขึ้นจากโซฟาด้วยความตกใจ ทางด้านโจหันมามองทางมะลิด้วยหน้าตาเรียบเฉย มะลิที่ควบคุมร่างกายอยู่ภายในได้รับแรงกระแทกไปโดยไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกนั้นรุนแรงมากพอที่จะทำให้สมองของมะลิได้รับการกระทบกระเทือนจนหมดสติในทันที ทำให้ม

ตอนที่ 7-2 : การผสานเมื่อมะลิเดินพ้นจากทุ่งดอกไม้มาถึงชายป่า เธอพบว่าในป่าแห่งนี้มีต้นไม้มากมายหลายชนิด หลายขนาด เรียงรายทั่วป่า เล็กบ้าง ใหญ่บ้าง แตกต่างกันไป เมื่อมะลิเหยียบย่างเข้าไป… ต้นไม้ทั้งผืนป่าพร้อมกันสั่นไหวอย่างรุนแรง ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมีเมฆครึ้มปกคลุม ลมพัดกรรโชกผ่านยอดไม้ราวกับมีพายุ เสียงหวีดหวิวดังไปทั่วผืนป่า ราวกับว่าป่านี้ไม่ต้อนรับเธอ มะลิถอนหายใจยาว “คิดว่าจะหยุดฉันได้รึ…” ทันใดนั้นพลังจากการผสานทำให้ร่างกายมะลิเรืองแสงสว่างจ้าไปทั้งป่า ท้องฟ้ากลับมาสว่างอีกครั้ง สายลมพัดเย็นสบาย ต้นไม้นิ่งสงบ ทุกสิ่งที่ผิดปกติก็หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มะลิยังรู้สึกได้ว่ามีการต่อต้านหลงเหลืออยู่เล็กน้อย แต่พลังจากการผสานได้บังคับให้ผืนป่าต้องยอมรับมะลิ… แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม มะลิลองเดินเข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ร่างกายของเธอก็เปล่งแสงอีกครั้งต้นไม้เกิดการสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไป ราวกับว่ากำลังฝ่าฝืนพลังจากการผสาน มะลิได้ยินเสียงอันแผ่วเบาจากต้นไม้ว่า “เราไม่ได้เติบโตจากความพยายามของเธอ… อย่ามาขโมยสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอไป” มะลิไม่เข้าใจความหมาย เธอขมวดคิ้ว ก

ตอนที่ 8-2 : พิกุล“ครูเสียใจด้วย…” “ถ้าเธอยังพัฒนาฝีมือไม่ได้ ครูคงต้องให้เกรดศูนย์นะ” ครูศิลปะวัยสูงอายุพูดด้วยน้ำเสียงหนักใจ “ค่ะ… งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะครู” พิกุลค้อมศีรษะ ก่อนเดินออกจากห้องศิลปะอย่างเงียบเชียบ แม้พิกุลเป็นคนที่ทำคะแนนได้ดีแทบทุกวิชา แต่วิชาศิลปะกลับเป็นวิชาที่เธออ่อนด้อยอย่างน่าแปลกใจ งานที่เธอทำส่งอาจารย์เกือบทุกชิ้น ได้คะแนนไม่ถึงครึ่ง ซึ่งหากเป็นแบบนี้ต่อไปพิกุลจะได้เกรดศูนย์ วิชาศิลปะ เพราะคะแนนไม่ถึงเกณฑ์ผ่านที่ห้าสิบคะแนน พิกุลเดินคอตก หากเธอได้เกรดศูนย์ จะเป็นประวัติด่างพร้อยในชีวิตการเรียนของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่พิกุลยอมรับไม่ได้ สมองของเด็กสาวกำลังประมวลผลอย่างหนัก หากเธอคนเดียวไม่สามารถผ่านอุปสรรคนี้ไปได้… ก็ต้องหาใครสักคนที่จะมาช่วยเธอได้ “จะให้ใครมาช่วยสอนศิลปะดีล่ะ… พิกุลมีเพื่อนไม่เยอะซะด้วย” เธอพึมพำเบา ๆ ทันใดนั้นความคิดบางอย่างก็เข้ามาในหัวของพิกุล “ศิลปะ”… “นั่นสินะ” พิกุลยิ้มมุมปาก ดันแว่นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือมากดหมายเลขโทรศัพท์ที่พิกุลคุ้นเคยดี… ค่ำวันนั้น ภายในหอพักที่พิกุล เธอจัดเตรียมอุปกรณ์วาดรูปไว้อย่

ตอนที่ 9-1 : วันแรกในร่างใหม่(เนื้อหา : วันรุ่งขึ้นต่อจากตอนที่ 7 )6.00 น. แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้า อากาศยามเช้าที่เย็นสบายกำลังดี มะลิลืมตาตื่นขึ้นอย่างสบายอารมณ์ เธอบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปรอบห้อง แต่ทุกอย่างในสายตาของเธอกลับพร่ามัวมองไม่ชัดราวกับมีม่านหมอกบังสายตา มะลินั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จริงสิ…” “เรายังไม่ได้ใส่แว่นนี่นา” มือของเธอเอื้อมไปยังหัวเตียงตรงจุดที่วางแว่นตาเป็นประจำด้วยความเคยชิน — เธอหยิบแว่นขึ้นมาสวม ทันใดนั้นภาพทุกอย่างชัดเจนขึ้นทันที มะลิชะงักครู่หนึ่ง “เดี๋ยวนะ… ปกติเราไม่ใส่แว่นนี่นา” มะลิรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ทันใดนั้นความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว “อ๊ะ…” อาการปวดศีรษะจากความทรงจำที่ทับซ้อนกันแล่นเข้ามา ทำให้มะลิตกใจจนร้องออกมา “นั่นสินะ… มะลิลืมไป” อาการปวดหายไปเธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา มะลิลงจากเตียง แล้วเดินไปยังกระจกบานใหญ่ข้างเตียงอย่างช้า ๆ ภาพในกระจกกลับไม่ได้สะท้อนภาพของมะลิอีกต่อไป แต่เป็นภาพของคนที่เธอรู้จักดี --- ‘พิกุล ศรีอาภรณ์’ คนที่เธอพยายามเอาชนะมาทั้งชีวิต หญิงสาวผมยาว ใบหน้าคมหวาน สวมแว