All Chapters of สวมร่าง แปรจิต: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 9-3 : วันแรกในร่างใหม่12.00 น. หลังประชุมเสร็จ พิมมาลาชวนพิกุลมากินส้มตำไก่ย่างร้านประจำใกล้บริษัท พิมมาลาตักไก่ย่างให้พิกุล “น่องไก่ของโปรดของพิกุลค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” มะลิมองอาหารตรงหน้าเงียบ ๆ ปกติเธอเป็นคนชอบทานอะไรที่อิ่มท้องอย่างข้าวหรือก๋วยเตี๋ยวมากกว่า โดยเฉพาะหมูกรอบคือสิ่งที่เธอโปรดปราน แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกอยากกินส้มตำไก่ย่างอย่างประหลาด‘พิกุลชอบกินแบบนี้สินะ…’ มะลิยิ้มในใจ ตอนนี้ทั้งจังหวะการพูด การเดิน ไปจนถึงวิธีจับช้อนส้อม มะลิเริ่มตอบสนองตามร่างกายได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ — จนบางครั้งมะลิก็เผลอลืมไปเสียด้วยซ้ำ ว่านี่ไม่ใช่ร่างเดิมของตัวเอง หลังสองสาวเสร็จจากช่วงเวลาพักเที่ยงได้ไม่นาน พิมมาลาก็พาพิกุลลงมายังฝ่ายตัดเย็บและออกแบบเสื้อผ้า บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงจักรเย็บผ้า เสียงสนทนา และกองผ้าจำนวนมหาศาลที่วางเรียงรายอยู่ทุกมุม พนักงานแต่ละคนต่างเดินกันอย่างเร่งรีบจนแทบไม่มีใครหยุดพัก คุณอัญชัน หรือคุณอัญ หญิงสาววัยกลางคน หัวหน้าฝ่ายตัดเย็บรีบเดินเข้ามาหาพิมมาลาทันที“คุณพิมคะ… ขอบคุณที่มาค่ะ… ตอนนี้มีปัญหาใหญ่ค่ะ” พิมมาลายิ้มให้กำลังใจอัญชันก่อนจะกล่าวว่า

ตอนที่ 10-2 : ค่ำคืนแห่งคำสัญญาธาดามองไปยังผิวหนังของพิมมาลา ก่อนจะหยิบขึ้นมาเขาลูบปลายนิ้วผ่านรอยผ่าตามแนวกระดูกสันหลังเบา ๆ ธาดานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มสอดขาของเขาเข้าไปในขาของหญิงสาว “ถ้าเป็นไปได้พ่อไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก” มาวินที่มองดูธาดากล่าวด้วยท่าทีตื่นตระหนก “พ่อจะทำอะไร” ธาดากล่าวเสียงเรียบ “ฉันจะทำในสิ่งที่ต้องทำ…” “เพื่อบริษัท เพื่อแก… ” “ฉันจะสวมพิมมาลาเพื่อควบคุมเธอจากข้างใน” มาวินขมวดคิ้ว “หมายถึงพ่อจะกลายเป็นพิมมาลา แบบมะลิเหรอ” “ไม่ฉันไม่ได้ ‘ผสาน’ แบบมะลิ สิ่งที่ฉันทำมันต่างกัน” ธาดาตอบเสียงเรียบ พร้อมหันไปพยักหน้าให้โจ โจมองไปยังมาวินก่อนที่จะอธิบาย “กรณีของมะลิเรียกว่า ‘การผสาน’ เป็นการรวมร่างกายและวิญญาณของมะลิและพิกุลเข้าด้วยกันโดยแยกจากกันไม่ได้อีก ทำให้มะลิสามารถใช้งานร่างกาย นิสัย และความสามารถของพิกุลได้สมบูรณ์แบบ โดยพิกุลเป็นรถที่มีมะลิเป็นคนควบคุมทุกอย่างอยู่ข้างใน” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “แต่กรณีของธาดาเรียกว่า ‘การแทรกซึม’ เป็นการเข้าไปอาศัยอยู่ในร่างของพิมมาลาเพื่อคอยชี้นำและเปลี่ยนจิตใต้สำนึกขอ

ตอนที่ 11-2 : ความสับสนห้องผู้บริหารในบรรยากาศเงียบสงบแสนสบาย ผสมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำหอมปรับอากาศ ทำให้เหมาะกับการทำงานในเช้าวันใหม่อย่างยิ่ง ทันทีที่มาถึง พิมมาลาก็นั่งประจำโต๊ะทำงาน ส่วนพิกุลเดินไปโต๊ะชงชาอย่างคุ้นชิน ไม่นานนักชากลิ่นส้มอุ่น ๆ หอมกรุ่นก็ถูกวางตรงหน้าผู้บริหารสาว “ชาค่ะคุณพิม” “ขอบคุณค่ะ คุณแม่นม ชาของแม่นมอร่อยที่สุด” เจ้านายสาวยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี พิกุลชะงักเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ หรี่ตาเตรียมทำหน้ายักษ์ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากบ่น พิมมาลาก็รีบทำหน้าสำนึกผิด “โอ๊ะ… ลืมไปค่ะ ตอนนี้เวลางาน” พิกุลนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าพิมมาลาจะมาไม้นี้ เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะยิ้มมุมปาก พร้อมจิบชาอู่หลงอึกใหญ่ “เอาล่ะ… เริ่มงานกันดีกว่า” พิมมาลายืดตัวตรงในสภาพพร้อมทำงาน สลัดภาพเจ้านายสาวขี้เล่นอย่างหมดจด “ฝ่ายออกแบบส่งงานมาให้คุณพิมช่วยตัดสินใจค่ะ” พิกุลส่งไฟล์งานออกแบบให้พิมมาลาผ่านทางอีเมล ดีไซน์เนอร์สาวดูทีละแบบอย่างรวดเร็ว ฝ่ายออกแบบทยอยส่งแบบคอลเลกชันใหม่เข้ามาให้พิจารณา พิมมาลาไล่เปิดดูทีละแบบ พร้อมให้ความเห็นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการปรับสัดส่วนของชุ

สวัสดีครับนักอ่านทุกท่าน หากท่านอ่านมาถึงตรงนี้หมายความว่าท่านนักอ่านกำลังเข้าสู่บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด ดังนั้นผู้เขียนขออธิบายเกี่ยวกับฉากจบของเรื่องก่อนนะครับ เมื่อทุกท่านอ่านมาจนถึงตอนที่ 11 ความสับสน ในตอนจบมะลิได้เข้าไปในโลกแห่งจิตอีกครั้ง ซึ่งจากตรงนี้จะเกิดฉากจบสองเส้นทาง ตามการตัดสินใจของมะลิ ได้แก่ ตอนที่ 12 เส้นทางที่ 1-1 “การโต้กลับของเลขาสาว”ตอนที่ 13 เส้นทางที่ 2-1 “จุดจบของคำสัญญา” ฉากจบทั้งสองเป็น ฉากจบคู่ขนาน หมายความว่า เหตุการณ์ของทั้งสองเส้นทางเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน เหตุการณ์เดียวกัน → จุดตัดสินใจเดียวกัน → เลือกคนละทาง → ได้ฉากจบคนละแบบ ดังนั้น หากนักอ่านได้อ่านตอน “การโต้กลับของเลขาสาว” จบแล้ว สามารถอ่าน “จุดจบของคำสัญญา” ต่อได้ทันที เพราะจะได้เห็นเหตุการณ์ในช่วงเวลาเดียวกันจากอีกเส้นทางหนึ่ง และจะพบว่าการตัดสินใจที่แตกต่างกันเพียงเล็กน้อย สามารถนำไปสู่บทสรุปที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทั้งสองเส้นทางจึงถือเป็น ฉากจบของเรื่องอย่างสมบูรณ์ในตัวเอง ไม่มีเส้นทางใดเป็นตอนต่อของอีกเส้นทางหนึ่ง และไม่มีเส้นทางใดจำเป็นต้อง

ตอนที่ 12-2 : ฉากจบที่ 1-1 การโต้กลับของเลขาสาว3 วันต่อมา “อาการเป็นปกติแล้ว สามารถกลับบ้านได้เลยครับ” “ขอบคุณค่ะคุณหมอ” พิกุลตอบคุณหมออย่างสุภาพ พิกุลมองคุณหมอออกไปจากห้องแล้วจึงหันกลับมาหาพิมมาลา “เรากลับกันเลยไหมพิม” “ไปสิ… พิมอยากกลับบ้านแล้ว” พิมมาลาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แม้คุณหมอจะบอกว่าอาการของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่พิมมาลายังคงมีอาการอ่อนเพลียและเหม่อลอยอยู่เป็นระยะ ราวกับภายในจิตใจยังมีบางสิ่งที่ไม่ยอมสงบลง พิกุลรู้ดีว่าที่พิมมาลาเป็นอยู่ตอนนี้เป็นอาการที่การแทรกซึมของธาดาใกล้สัมฤทธิ์ผลแล้ว ‘เวลาเหลือไม่มากแล้วสินะ’ พิกุลขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกำมือแน่นอยู่บนตัก แต่สีหน้าภายนอกยังคงสงบนิ่ง 'ตอนนี้ยังบอกความจริงไม่ได้ ต้องให้ทุกคนคิดว่ามะลิยังควบคุมร่างนี้อยู่ อย่างน้อยก็จนกว่าจะช่วยพิมได้' ระหว่างที่พิมมาลาและพิกุลเดินไปยังรถทั้งสองคนได้คุยเรื่องต่าง ๆ ตามปกติ “พิกุล…” พิมมาลาเรียกอย่างอ่อนแรง “คะ” พิกุลตอบรับ “พิกุลว่า ถ้าพิมยอมควบรวมบริษัทกับบริษัทศิลา แล้วให้มาวินเป็นคนบริหาร พิกุลเห็นด้วยไหม” พิมมาลาเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยท่าทีเขินอาย “แล้วก็…