บทที่ 4 ขจัดพิษ ณ อุทยานหลวงสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อยเอื่อย พาเสียงใบไม้ไหวแผ่วเบา ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่กลางอุทยานหลวง แสงแดดที่ลอดผ่านช่องใบไม้ทาบเงาอ่อนๆ บนผืนหญ้าหลินหลิน เดินเคียงกับฮ่องเต้หลงเทียนอี้ พระองค์ทรงสวมฉลองพระองค์ลำลองสีคราม ดูสงบเย็นดั่งผืนน้ำยามเช้า ส่วนหลินหลินอยู่ในชุดผ้าแพรบางสีงาช้าง ผมเผ้ารวบหลวม ใบหน้างดงามดั่งภาพวาดแต่มีรอยจางๆ แห่งความเหนื่อยล้าแฝงอยู่ นับวันพิษกำหนัดมีแต่จะยิ่งกำเริบ แม้ใบหน้างดงามจะฉาบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ในอกกลับรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนเผาอยู่ภายในร้อน… แผ่ว… กระสัน… ใคร่อยาก...พิษกำลังไหลเวียนอีกครั้งแม้ว่าหลงเทียนอี้จะบำเรอกามเธอวันละหลายรอบก็พอช่วยได้บ้าง แต่ร่างกายของเธอก็ยังมิได้ฟื้นเต็มที่ พิษกำหนัดซ่อนเร้นในเส้นชีพจรยังซ่อนตัวอย่างดื้อดึงเธอกำมือแน่น ชีพจรเต้นแรงเกินควบคุม ปลายนิ้วเย็นเฉียบทั้งที่เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เธอรีบสูดหายใจ
Last Updated : 2026-10-07 Read more