Lahat ng Kabanata ng The Substitute Bride's Escape: Kabanata 1 - Kabanata 10

Selah Montenegro POV"Miss Montenegro, kapag hindi pa naiprof-of-payment ang dalawang milyong piso bago mag-alas-diyes ngayong gabi, ikakalungkot naming sabihin na kailangan naming itigil ang life support ng kapatid mo."Tumatagaktak ang malamig na pawis sa noo ko habang nakatitig sa puting sahig ng ospital. Amoy ng antiseptiko at tunog ng nagbe-beep na mga aparato ang lumalamon sa buo kong pagkatao. Pakiramdam ko, bawat segundo ay unti-unting pumapatay sa akin."Diyos ko, maawa po kayo..." pabulong kong pakiusap. Napahawak ako sa dibdib ko sa sobrang sikip nito. "Parang awa niyo na. Gagawa ako ng paraan. Maawa kayo kay Sam."Wala pang kalahating oras nang iwan ko ang kapatid kong nakakabit sa napakaraming tubo sa loob ng ICU. Labing-siyam na taong gulang pa lang si Sam. Wala siyang ibang kasama sa buhay kundi ako. Nang maaksidente ang sasakyang sinasakyan niya tatlong araw ang nakalipas, gumuho na ang maliit kong mundo.Nanginginig ang mga daliri ko habang tinitingnan ang cellphone k

Selah Montenegro POVDalawang linggo na ang nakalipas mula nang pirmahan ko ang kontratang iyon. Mabilis na naisagawa ang operasyon ni Sam at dahan-dahan na siyang gumagaling sa ospital, kaya kahit papano ay nabawasan ang tinik sa dibdib ko.Pero sa loob ng Elizalde Tower, ibang impyerno ang kinakaharap ko araw-araw."Miss Montenegro, i-print mo 'to nang limampung kopya para sa board meeting mamayang alas-dos. At siguraduhin mong tama ang pagkaka-arrange ng financials," maautoridad na utos ng senior manager habang ibinabagsak ang makapal na folder sa desk ko."Opo, Ma'am. Aayusin ko po agad," sagot ko nang may ngiti.Sa mata ng buong kumpanya, ako lang si Selah—ang simpleng baguhang Executive Secretary na laging abala sa pag-aayos ng mga papel, pagpapatakbo ng errands, at pagtitimpla ng kape. Walang nakakaalam na ang babaeng pabalik-balik sa printer room ay ang mismong babaeng katabi sa pagtulog ng walang awang CEO nila gabi-gabi.Bumukas ang pinto ng private elevator sa Executive Flo

Selah Montenegro POVHindi na ako nagdalawang-salita pa. Mabilis kong isinuot ang oversized jacket na inabot ng lalaking nakadamit-janitor. Siya si Caleb, ang misteryosong kababata ko na matagal nang nagtatrabaho sa IT security ng gusali."Mabilis ka, Selah. Papunta na ang mga pulis sa main lobby," bulong ni Caleb habang inaakay ako pabalik sa service elevator na walang surveillance camera. "Nakuha ko ang CCTV footage kanina. Hindi ikaw ang nag-leak ng files. Si Katrina at ang Vice President ang gumamit ng credentials mo noong lumabas ka para mag-kape."Napakapit ako sa dibdib ko. Naninikip ang pakiramdam ko habang bumababa ang elevator. Naging biktima lang ako ng maruming laro sa kumpanya. Pero ang mas masakit sa lahat, hindi man lang nag-atubili si Damian na itapon ako sa mga lobo. Para sa kanya, isa lang akong panggagaya sa paborito niyang babae na madaling palitan at itapon kapag naging abala na sa negosyo niya.Nang makalabas kami sa basement parking, naghihintay na roon ang isan

Selah Montenegro POVNakapako ang mga mata ko kay Damian habang nakaluhod siya sa sahig sa harap ko. Ang bawat paghinga ko ay mabigat at nanginginig. Parang kanina lang, pinapanood ko ang mukha niya sa maliit na screen ng phone ko habang nag-aabiso ang buong bansa sa paghahanap niya sa akin, tapos ngayon, nandito na siya sa loob mismo ng tahimik kong mundo. Totoo ba 'to? O gawa-gawa lang ulit ng pagod at takot ang lahat ng 'to?"Huwag kang lumapit, Damian," banta ko habang pilit kong itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa pamamagitan ng paghapit sa sarili kong tiyan. "Paano mo ako nahanap dito? Sabi ko sa'yo, tapos na tayo. May pirma na tayo sa divorce papers. Wala ka nang karapatan sa akin!"Dahan-dahan siyang tumayo mula sa pagkakasalubong ng tuhod niya sa sahig. Mas matangkad siya kaysa dati sa paningin ko, o baka dahil pakiramdam ko ay kinakain ako ng presensya niya ngayon. Wala na ang maayos na suit at sapatos na suot niya noong nasa Elizalde Tower siya. Naka-black t-shirt

Selah Montenegro POVDalawang linggo ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa La Union. Kasalukuyan akong nakaupo sa malawak at pamilyar na sofa sa loob ng pampribadong penthouse sa Elizalde Tower. Sa labas ng malalaking glass window, tanaw na tanaw ang nagliliwanag na skyline ng Maynila tuwing gabi. Ang bilis ng panahon. Parang kahapon lang ay tumatakas ako rito dala ang takot at kawalan ng pag-asa, pero ngayon, bumalik ako hindi bilang isang takas kundi bilang isang asawang may hawak na ng buong atensyon at pagmamahal ng pinakamakapangyarihang CEO sa kumpanyang ito.Hindi na nagkahiwalay si Damian sa tabi ko simula nang ma-ospital ako noon. Kahit ang mga importanteng board meetings niya ay ginagawa na niya online o kaya ay pina-reschedule niya para lang masiguro niyang maayos ang kalagayan ko at ng pinagbubuntis ko. Sobra-sobra ang pagiging overprotective niya—minsan nga ay naiinis na ako dahil hindi niya ako hinahayaang maglakad nang mag-isa o kumuha man lang ng baso ng tubi