KABANATA 4

Selah Montenegro POV

Hindi na muling binanggit ni Damian ang nangyari sa kwarto niya noong gabing iyon. Pero mula noon, mas lalong lumamig ang pader sa pagitan naming dalawa. Sa tuwing titingnan niya ako, nararamdaman kong hindi ako ang nakikita niya—kundi ang multo ng babaeng nawala sa kanya.

Gusto kong magtanong, gusto kong magreklamo, pero pilit kong ipinaalala sa sarili ko: negosyo lang ito. Binayaran niya ako ng sampung milyon para gumanap na palaman sa buhay niya. Wala akong karapatang masaktan.

Isang linggo pagkatapos ng insidenteng iyon, nagbago ang ikot ng mundo ko sa loob lamang ng limang minuto.

Biyernes ng umaga. Pagpasok ko pa lang sa Executive Floor, napansin ko na ang kakaibang katahimikan sa paligid. Ang mga empleyadong karaniwang bumabati sa akin ay umiiwas ng tingin. May mga nagbubulungan sa gilid habang pabalik-balik ang tingin sa akin at sa p***o ng malaking Board Room.

"Miss Montenegro, pinatatawag ka agad sa Board Room. Ngayon na," seryosong sabi ng Chief Security Officer na biglang humarang sa tapat ng desk ko. May kasama siyang dalawang armed guards.

Kumunot ang noo ko. "Bakit po? May emergency meeting ba—"

"Sumunod ka na lang, Miss Montenegro."

Mabilis na pabilis ang kabog ng dibdib ko habang naglalakad ako papunta sa Board Room. Nang itulak ng guwardiya ang malaking double doors, nadatnan ko ang buong Board of Directors na nakaupo sa paligid ng mahabang mesa.

Sa gitna nila, nakatayo si Damian. Nakakrus ang mga braso nito at madilim ang mukha, parang bagyong nakatakdang sumabog anumang sandali.

Sa tabi niya ay ang Vice President ng kumpanya at ang anak nitong si Katrina—ang babaeng dapat ay nakatakdang ipakasal kay Damian kung hindi ako pumasok sa eksena. May nakakalokong ngiti sa mga labi ni Katrina habang nakatitig sa akin.

"Nandito na ang salarin," maangas na panimula ng Vice President habang ipinapakita ang isang makapal na document folder sa screen ng projector. "Mr. Elizalde, kinukumpirma ng IT Forensics Department na ang multi-billion peso Project Vanguard trade secret ay pormal na na-leak sa ating pangunahing kalaban—ang VexCorp—kaninang 3:00 AM."

Napaatras ako ng isang hakbang. Ang Project Vanguard ang pinakamalaking flagship project ng Elizalde Group ngayong taon. Kapag nawala ito, bilyon-bilyong piso ang malulugi sa kumpanya.

"Anong... anong ibig sabihin nito?" nauutal kong tanong.

Lumingon sa akin si Katrina at ibinagsak ang ilang printed papers sa mesa. "Huwag ka nang magpanggap, Selah! Ang credentials at IP address mo ang ginamit para ma-access ang encrypted database kaninang madaling araw. At hindi lang 'yan! May digital signatures mo ang huling transfer protocol!"

"Hindi 'yan totoo!" mabilis kong giit. Nanlamig ang buo kong katawan habang tumitingin ako sa mga direktor. "Hindi ko alam kung paano napunta roon ang pangalan ko! Wala akong alam sa Project Vanguard! Secretary lang ako, wala akong access sa mga secret files na 'yan!"

"May access ka dahil ikaw ang Executive Secretary ng CEO!" sigaw ng isang board member. "Sino pa ba ang may hawak ng master key card ng opisina ni Mr. Elizalde gabi-gabi?!"

Napailing ako habang patuloy na pumapatak ang malamig na pawis sa noo ko. Framed up. Set up. Ginawa nila akong maayos na papet para ipasa sa akin ang kasalanan ng kung sinumang tunay na nagbenta ng datos sa VexCorp.

Pilit kong hinanap ang mga mata ni Damian. Siya lang ang tanging taong nakakaalam kung kailan ako pumapasok at lumalabas ng penthouse at opisina. Siya lang ang makakapagsabi na wala akong dahilan para ibenta ang kumpanya niya dahil ibinigay niya na sa akin ang lahat ng perang kailangan ko para sa kapatid ko.

"Damian..." pabulong at nagmamakaawa kong tawag sa pangalan niya. "Maniwala ka sa akin. Pakiusap. Wala akong ginagawang masama. Nagsisinungaling sila..."

Tinitigan ako ni Damian. Sa loob ng limang segundong iyon, umasa akong may makikita akong kahit konting tiwala o awa sa mga mata niya. Umasa akong tatayo siya at ipagtatanggol ako sa harap ng mga taong ito.

Pero malamig lang siyang nakatitig sa akin. Walang galaw, walang emosyon, na tila ba isa lang akong sirang gamit na nakaharang sa daan niya.

Dahan-dahan niyang itinapon ang kanyang sigarilyo sa ashtray at tumayo nang buong taas.

"Mr. Elizalde, kailangan na nating tawagin ang mga pulis para maaresto ang babaeng 'yan!" utos ng Vice President.

Tumingin si Damian sa Chief Security Officer. Ang boses niya nang magsalita ay parang yelong tumarak nang malalim sa dibdib ko.

"I-lock ang opisina niya. Siya ang primary suspect," malamig niyang utos nang walang kukurap-kurap. "Kumpiskahin ang lahat ng gamit niya, ipatago ang mga access cards niya, at huwag siyang hahayaang lumabas ng gusaling ito hangga't hindi nakakarating ang mga imbestigador mula sa NBI."

Parang may humampas na napakalaking bato sa ulo ko.

"Damian!" sigaw ko habang hinahawakan ng dalawang guwardiya ang dalawa kong braso. "Hindi ako 'yun! Bakit hindi ka naniniwala sa akin?! Damian!"

Hindi man lang siya lumingon muli sa akin. Naglakad siya pabalik sa kanyang upuan at binuksan ang kanyang laptop, na parang wala lang sa kanya ang pagkaladkad sa akin ng mga guwardiya palabas ng silid.

Inilagay nila ako sa loob ng sarili kong maliit na opisina at pinalitan ang passcode sa labas ng p***o. Nakulong ako sa dilim, habang naririnig ko ang mga bulungan ng mga empleyadong nanonood mula sa glass windows.

Bumagsak ako sa sahig habang nakawak ang dalawang kamay ko sa p***o. Napahawak ako sa tiyan ko nang biglang makaramdam ng matinding kumot at kirot doon dahil sa matinding stress at takot.

Wala siyang tiwala sa akin. Sa kabila ng lahat ng pinagsamahan namin sa loob ng dalawang linggo, sa kabila ng pagsunod ko sa bawat utos niya, sa isang iglap lang ay handa niya akong itapon sa kulungan para protektahan ang kumpanya niya.

Bumukas ang p***o ng opisina ko pagkalipas ng kalahating oras. Lumabas mula sa dilim ang isang lalakina nakasuot ng simpleng janitor uniform, dala ang isang malaking trash bin. Ngumiti siya sa akin at dahan-dahang itinaas ang kanyang top hat.

"Miss Montenegro," bulong ng lalaki habang mabilis na inilalabas ang isang earpiece at isang susi mula sa bulsa niya. "Iinutusan ako ng isang taong tulungan kang makalabas dito bago makarating ang NBI. Sumunod ka sa akin ngayon din."