KABANATA 1

Selah Montenegro POV

"Miss Montenegro, kapag hindi pa naiprof-of-payment ang dalawang milyong piso bago mag-alas-diyes ngayong gabi, ikakalungkot naming sabihin na kailangan naming itigil ang life support ng kapatid mo."

Tumatagaktak ang malamig na pawis sa noo ko habang nakatitig sa puting sahig ng ospital. Amoy ng antiseptiko at tunog ng nagbe-beep na mga aparato ang lumalamon sa buo kong pagkatao. Pakiramdam ko, bawat segundo ay unti-unting pumapatay sa akin.

"Diyos ko, maawa po kayo..." pabulong kong pakiusap. Napahawak ako sa dibdib ko sa sobrang sikip nito. "Parang awa niyo na. Gagawa ako ng paraan. Maawa kayo kay Sam."

Wala pang kalahating oras nang iwan ko ang kapatid kong nakakabit sa napakaraming tubo sa loob ng ICU. Labing-siyam na taong gulang pa lang si Sam. Wala siyang ibang kasama sa buhay kundi ako. Nang maaksidente ang sasakyang sinasakyan niya tatlong araw ang nakalipas, gumuho na ang maliit kong mundo.

Nanginginig ang mga daliri ko habang tinitingnan ang cellphone ko. Zero balance. Wala na akong mapagkunan.

Biglang may humablot sa bag na nakasabit sa balikat ko. Napasinghap ako sa gulat at mabilis na napalingon.

"Tiya Perla?"

Walang habas niyang kinalkal ang zipper ng bag ko. Nandidilat ang mga mata niyang animo'y nakakita ng ginto nang makuha ang pitaka ko.

"Aha! Sabi ko na nga ba, may itinatago ka pang pera!" galit na sigaw ni Tiya Perla, walang pakialam kung pinagtitinginan na kami ng mga doktor at nurse sa hallway.

"Tiya, pakiusap! Wag 'yan!" Tumayo ako at nagmamadaling hinawakan ang kamay niya. "Panimulang bayad 'yan sa billing ng ospital! Ilang libo na lang 'yan, pambili man lang ng gamot ni Sam ngayon—"

"Gagamitin sa wala!" Mabilis niya akong itinulak nang malakas. Napasandal ang likod ko sa pader ng ospital. "Ang kapatid mo, mamatay din naman! Sayang lang ang pera riyan! Gamitin ko na lang 'to pambayad sa utang sa bahay!"

"Bahay natin 'yun, Tiya! Pamana iyon ni Nanay sa amin!" Nanginginig ang boses ko sa pinaghalong galit at panlulumo.

Patiyad siyang lumapit sa akin at dinuro ang mukha ko. "Bahay ko 'yun dahil sa akin nakapangalan ang titulo! At para malinaw sa'yo, Selah—pag-uwi mo mamaya, ayaw ko nang makita ang mga gamit mo roon. Nagpalit na ako ng kandado. Pinalalayas na kita. Magsama kayo ng naghihingalo mong kapatid sa kalsada!"

Pagkasabi niyon ay mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo, hawak ang huling perang tirahan at pangkain ko sana para sa buong linggo.

Bumagsak ako sa malamig na sahig. Napahawak ako sa pader habang pumapatak ang mga luha ko. Lumalabo ang paningin ko sa sobrang labas ng emosyon.

Wala akong tirahan. Wala akong pera. At mamamatay ang kapatid ko bago matapos ang gabing ito.

Bakit ganito? Ginawa ko naman ang lahat. Nagpakapagod ako, nagpakasipag, nagtrabaho hanggang madaling araw para lang maitawid kaming dalawa. Pero sa isang pikit lang ng mata, nawala ang lahat. Ito na siguro ang pinakamababang punto ng buhay ko. Ang pakiramdam na tinalikuran ka na ng buong mundo at wala ka nang kahit anong kapitan.

Nakatitig lang ako sa kawalan nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko.

Isang unknown number.

Pinunas ko ang mga luha sa pisngi ko gamit ang likod ng palad ko at pilit na inayos ang boses bago sinagot ang tawag.

"H-hello?"

"Is this Miss Selah Montenegro?" malamig at pormal na boses ng isang babae ang nagsalita sa kabilang linya.

"Ako nga po. Sino po ito?"

"I am calling from the Human Resources Department of Elizalde Group of Companies. We are pleased to inform you that after reviewing your application, you have been selected for the Executive Secretary position."

Napatigil ako. Ang Elizalde Group? Nag-apply ako roon dalawang buwan na ang nakakaraan para sa isang entry-level clerical job, pero wala silang balita. At ngayon... Executive Secretary?

"Sigurado po ba kayo?" nag-aalinlangan kong tanong. "Baka po nagkamali kayo ng tinawagan—"

"No, Miss Montenegro. The CEO himself reviewed your portfolio and personally selected you for the role," putol ng babae sa akin. "However, due to the urgent nature of the position, there is a special condition."

Kumunot ang noo ko. "Special condition?"

"You need to report tonight. Not at the main office, but at the Elizalde Tower Private Penthouse. Exactly 10:00 PM."

Napakapit ako nang mahigpit sa telepono. "Gabi na po... at bakit po sa penthouse?"

"Our CEO requires your immediate presence for the signing of a special employment contract," seryosong sagot ng HR. "Kung tatanggapin mo ang posisyon ngayong gabi, ipinag-utos ng CEO na agad na i-transfer ang limang milyong piso sa account mo bilang advance signing bonus."

Napasinghap ako. Nanlaki ang mga mata ko at tila huminto ang ikot ng mundo ko.

Limang milyon?

Ibig sabihin, maililigtas nito si Sam. Maipapa-opera ko ang kapatid ko ngayong gabi. Magkakaroon kami ng pambayad sa ospital at hindi kami mabubulok sa kalsada.

Sumulyap ako sa pintuan ng ICU kung saan nakahiga ang kapatid ko. Tiningnan ko ang oras sa screen ng phone ko. 9:15 PM na. May apatnapu't limang minuto na lang ako.

Hindi ko alam kung anong uri ng trabaho ang naghihintay sa akin sa penthouse na iyon. Hindi ko alam kung bakit kailangang alas-diyes ng gabi at sa pampribadong kwarto pa ng pinakamalaking CEO sa bansa. Baka kapahamakan ito. Baka ibenta ko ang kaluluwa ko sa demonyo.

Pero wala na akong ibang pagpipilian. Ang buhay ng kapatid ko ang nakataya rito.

"Sige po," sagot ko habang pinapahid ang natitirang luha sa mukha ko. "Papatakbo na po ako papunta riyan."