KABANATA 3

Selah Montenegro POV

Dalawang linggo na ang nakalipas mula nang pirmahan ko ang kontratang iyon. Mabilis na naisagawa ang operasyon ni Sam at dahan-dahan na siyang gumagaling sa ospital, kaya kahit papano ay nabawasan ang tinik sa dibdib ko.

Pero sa loob ng Elizalde Tower, ibang impyerno ang kinakaharap ko araw-araw.

"Miss Montenegro, i-print mo 'to nang limampung kopya para sa board meeting mamayang alas-dos. At siguraduhin mong tama ang pagkaka-arrange ng financials," maautoridad na utos ng senior manager habang ibinabagsak ang makapal na folder sa desk ko.

"Opo, Ma'am. Aayusin ko po agad," sagot ko nang may ngiti.

Sa mata ng buong kumpanya, ako lang si Selah—ang simpleng baguhang Executive Secretary na laging abala sa pag-aayos ng mga papel, pagpapatakbo ng errands, at pagtitimpla ng kape. Walang nakakaalam na ang babaeng pabalik-balik sa printer room ay ang mismong babaeng katabi sa pagtulog ng walang awang CEO nila gabi-gabi.

Bumukas ang p***o ng private elevator sa Executive Floor. Awtomatikong tumahimik ang buong floor. Lumabas doon si Damian, nakasuot ng perfectly tailored dark navy suit. Bawat hakbang ng mamahalin niyang sapatos sa makintab na sahig ay nagpapadama ng matinding awtoridad.

Naglakad siya papunta sa opisina niya. Nang dumaan siya sa tapat ng desk ko, saglit na tumigil ang mga mata niya sa akin. Malamig, walang ekspresyon, pero nakakaintimidate pa rin.

"Kape, Miss Montenegro. In my office. Now," maikling utos niya bago dinala ang sarili sa loob.

Yumuko ako bilang paggalang. Pagpasok ko sa pampribadong opisina niya dala ang tasa ng mainit na kape, agad niyang isinarado ang p***o gamit ang remote switch. Klik.

"Kamusta ang kapatid mo?" tanong niya nang hindi man lang tumitingin sa akin, nananatiling nakatitig sa laptop sa harap niya.

"Maayos na po siya, Mr. Elizalde. Nagpapagaling na lang po sa ward," sagot ko habang inilalapag ang kape sa gilid ng mesa niya.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Hinawakan niya ang pulso ko bago ko pa man maipanalag ang kamay ko pabalik. Napasinghap ako sa biglang pagdampi ng mainit niyang balat.

"Good," bulong niya. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, dahilan para maamoy ko muli ang nakalilito niyang pabango. May matinding pagnanasa at pagmamay-ari sa mga mata niya na pilit niyang itinatago sa ilalim ng malamig niyang aura. "I paid a good price for you, Selah. I expect you to be healthy and focused."

Pabilis nang pabilis ang tibok ng dibdib ko. Para akong napapako sa kinatatayuan ko tuwing ganyan siya katutok sa akin. Pero bago pa man magkaroon ng pagkakataong humaba ang eksena, mabilis niyang binitawan ang pulso ko at muling humarap sa laptop.

"You may go. Ihanda mo ang sarili mo para sa meeting mamaya."

Bumalik ako sa talahanayan ko na parang binubuhusan ng malamig na tubig. Hirap na hirap akong basahin ang lalaking 'yun. Minsan, parang gusto niya akong lamunin ng buo sa mga tingin niya, pero madalas, para lang akong isang bagay na binili niya para gamitin sa negosyo.

Nang mag-alas-siyete na ng gabi, halos wala nang tao sa floor. Naglinis ako ng desk at kinuha ang mga papeles na kailangang ipatago sa private lounge ni Damian sa loob ng penthouse. Dahil doon din naman ako uuwi, minabuti ko nang dalhin ang mga iyon papunta sa itaas.

Nang makapasok ako sa penthouse, madilim ang paligid. Wala pa si Damian dahil may huling client dinner pa siya.

Inilapag ko ang mga folder sa malaking mesa. Habang naglalakad ako pabalik sa silid ko, napansin kong bahagyang nakabukas ang p***o ng pampribadong kwarto ni Damian—isang kwartong mahigpit niyang ipinagbabawal na pasukin ko kahit kailan.

Aalis na sana ako, pero may narinig akong tunog mula sa loob na parang may nahulog na papeles dahil sa hangin mula sa nakabukas na bintana. Kumaba ang dibdib ko. Baka mabasa ang mga importanteng dokumento roon.

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o at pumasok sa loob.

Malaki at minimalist ang kwarto. Lumapit ako sa gilid ng study desk kung saan may mga papel na kumalat sa sahig. Yumuko ako para pulutin ang mga iyon. Pero nang hawakan ko ang huling folder, may isang malaking portrait photo na nakasabit sa may gilid ng walk-in closet na natatakpan ng manipis na tela. Dahil sa hangin, naihawak ko ang kamay ko roon para hindi mahulog ang vase—at tuluyang nahawi ang tela.

Napatigil ang paghinga ko. Nanginig ang mga kamay ko at naibagsak ko ang mga papeles na pinuputol ko lang kanina.

Ang larawan sa pader... ay larawan ng isang babaeng nakatitig sa camera at nakangiti.

Pero hindi 'yun ang nagpalamig ng dugo ko.

Ang babaeng nasa larawan... ay mukhang-mukha ko. Parehong hugis ng mukha, parehong hulma ng mga mata, at halos parehong mga labi. Ang tanging pagkakaiba lang ay ang maikling buhok nito at ang bahagyang mas maputlang balat.

Lalo pang bumilis ang kaba sa dibdib ko nang makita ko ang manila folder na nakapatong sa ilalim ng portrait. Nakasulat doon: MEDICAL RECORDS & MISSING PERSON REPORT: CELESTE VALDERRAMA.

Binuklat ko ang folder gamit ang nanginginig kong mga daliri. May mga lumang larawan doon ng babae kasama si Damian—mga larawang nakangiti si Damian, isang ekspresyong hindi ko kailanman nakita sa kanya. Sa huling pahina ng report, nakasulat: Declared missing after the sea accident 3 years ago.

Tila may humampas na napakalaking alon sa buong pagkatao ko. Bumagsak ang luha mula sa mga mata ko patungo sa papel.

Kaya pala.

Kaya pala sa milyun-milyong babae sa mundo, ako ang napili niyang alukin ng sampung milyon. Kaya pala palagi siyang nakatitig sa mukha ko na tila may pilit siyang hinahanap.

Hindi ako napili dahil madali akong kontrolin. Hindi rin dahil naawa siya sa akin.

Ginawa niya akong asawa dahil ako ang pinakamagandang kapalit para sa nawawala niyang unang pag-ibig. Isang panggagaya. Isang pekeng replika.

"What are you doing in here?"

Biglang umalingawngaw ang galit at malamig na boses ni Damian mula sa pintuan. Nabalot ng matinding dilim ang mga mata niya nang makita niyang hawak ko ang folder ni Celeste at nakahawi ang tela sa larawan.

Mabilis siyang naglakad palapit at marahas na inagaw sa akin ang folder, kasabay ng mabilis na pagharang niya sa larawan sa pader.

"Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang pumasok sa kwartong 'to?!" galit niyang sigaw, humahaginit ang bawat salita sa buong silid.

Nakatitig lang ako sa kanya habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa pisngi ko. Wala na akong nagawa kundi ang ituro ang larawan sa likod niya at magtanong gamit ang basag kong boses.

"Sino siya, Damian? At bakit mukha ko ang nasa larawang 'yan?"