تسجيل الدخولSelah Montenegro POVLimang buwan ang lumipas mula nang gabing iyon sa La Union—ang gabing halos atakihin sa puso si Damian dahil sa maling akala na mawawala kami ng anak namin.Kasalukuyan akong nakaupo sa silyang tumba-tumba sa loob ng aming bagong nursery room dito sa penthouse. Napuno na ang buong silid ng kulay pastel blue at cream, mga stuffed animals, at ang napakalaking crib na personal pang pinili at ipinagawa ni Damian. Hindi ko akalain na ang lalaking dating kilala sa pagiging cold at business-minded ay magiging ganito ka-hands-on pagdating sa paghahanda para sa magiging anak namin.Huminga ako nang malalim habang hinahaplos ang tiyan ko na ngayon ay siyam na buwan na at sobrang laki na. Malapit na ang kabuuan ko. Ilang araw na lang o kaya ay oras na lang ang bibilangin at lalabas na ang aming baby boy."Selah, kumusta na naman ang likod mo? Masakit ba?"Napaangat ako ng tingin nang bumukas ang pinto at pumasok si Damian. Suot pa rin niya ang kanyang corporate shirt pero na
Selah Montenegro POVDalawang linggo ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa La Union. Kasalukuyan akong nakaupo sa malawak at pamilyar na sofa sa loob ng pampribadong penthouse sa Elizalde Tower. Sa labas ng malalaking glass window, tanaw na tanaw ang nagliliwanag na skyline ng Maynila tuwing gabi. Ang bilis ng panahon. Parang kahapon lang ay tumatakas ako rito dala ang takot at kawalan ng pag-asa, pero ngayon, bumalik ako hindi bilang isang takas kundi bilang isang asawang may hawak na ng buong atensyon at pagmamahal ng pinakamakapangyarihang CEO sa kumpanyang ito.Hindi na nagkahiwalay si Damian sa tabi ko simula nang ma-ospital ako noon. Kahit ang mga importanteng board meetings niya ay ginagawa na niya online o kaya ay pina-reschedule niya para lang masiguro niyang maayos ang kalagayan ko at ng pinagbubuntis ko. Sobra-sobra ang pagiging overprotective niya—minsan nga ay naiinis na ako dahil hindi niya ako hinahayaang maglakad nang mag-isa o kumuha man lang ng baso ng tubi
Selah Montenegro POVMabilis na umikot ang mundo ko habang nakasakay kami sa kotse ni Damian patungo sa pinakamalapit na pribadong ospital dito sa La Union. Hawak-hawak ko ang tiyan ko na patuloy na sumasakit habang nanginginig ang buong katawan ko sa takot. Pakiramdam ko, bawat segundo ay tumitigil ang paghinga ko.Si Damian, na kilala bilang ang pinakamalamig at pinaka-calculated na CEO sa Maynila, ay mukhang nawawalan na ng sarili sa tabi ko. Hindi siya mapakali sa upuan niya habang hawak-hawak ang nanginginig kong kamay. Pilit niya akong kinakausap, pinapakalma, kahit na halatang mas takot pa siya kaysa sa akin."Selah, kumapit ka lang, please," nanginginig ang boses na pakiusap niya habang panay ang utos kay Caleb na binabagtas ang kalsada nang mabilis pero maingat. "Malapit na tayo. Naririnig mo ba ako? Huwag kang bibitaw."Ang sakit. Parang may pilit na kumakatas sa loob ng tiyan ko. Diyos ko, huwag naman po sana. Kakasimula ko pa lang mabuhay nang payapa kasama ang kapatid ko,
Selah Montenegro POVNakapako ang mga mata ko kay Damian habang nakaluhod siya sa sahig sa harap ko. Ang bawat paghinga ko ay mabigat at nanginginig. Parang kanina lang, pinapanood ko ang mukha niya sa maliit na screen ng phone ko habang nag-aabiso ang buong bansa sa paghahanap niya sa akin, tapos ngayon, nandito na siya sa loob mismo ng tahimik kong mundo. Totoo ba 'to? O gawa-gawa lang ulit ng pagod at takot ang lahat ng 'to?"Huwag kang lumapit, Damian," banta ko habang pilit kong itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa pamamagitan ng paghapit sa sarili kong tiyan. "Paano mo ako nahanap dito? Sabi ko sa'yo, tapos na tayo. May pirma na tayo sa divorce papers. Wala ka nang karapatan sa akin!"Dahan-dahan siyang tumayo mula sa pagkakasalubong ng tuhod niya sa sahig. Mas matangkad siya kaysa dati sa paningin ko, o baka dahil pakiramdam ko ay kinakain ako ng presensya niya ngayon. Wala na ang maayos na suit at sapatos na suot niya noong nasa Elizalde Tower siya. Naka-black t-shirt
Damian Gabriel Elizalde POV"Sir, wala pa ring lead sa mga CCTV sa terminal. Nilipat na raw po ang pangalan ni Selah sa ibang manifest."Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at inihagis ang hawak kong ballpen sa glass desk. Lumipad ito at tumama sa pader bago lumapag sa sahig. Dalawang linggo na. Labing-apat na araw na simula nang iwan niya ako sa penthouse na may kasamang divorce papers at isang positive pregnancy test.Labing-apat na araw na ring nagwawala ang utak ko kakaisip kung nasaan siya.Kinuha ko ang baso ng whiskey sa gilid at in tungga iyon nang diretso. Kasalanan ko lahat ng ito. Kung hindi lang ako nagpadala sa galit ko noong araw na pumutok ang leak sa Board of Directors, kung pinakinggan ko sana ang paliwanag niya at hindi basta nagtiwala sa pekeng ebidensya nina Katrina, edi sana hindi siya lumipad palayo.Lumabas ang resulta ng imbestigasyon kinabukasan ng pag-alis niya. Na-hack ang IP address ng office computer ni Selah habang nasa pantry siya. Si Katrina at ang tat
Selah Montenegro POVHindi na ako nagdalawang-salita pa. Mabilis kong isinuot ang oversized jacket na inabot ng lalaking nakadamit-janitor. Siya si Caleb, ang misteryosong kababata ko na matagal nang nagtatrabaho sa IT security ng gusali."Mabilis ka, Selah. Papunta na ang mga pulis sa main lobby," bulong ni Caleb habang inaakay ako pabalik sa service elevator na walang surveillance camera. "Nakuha ko ang CCTV footage kanina. Hindi ikaw ang nag-leak ng files. Si Katrina at ang Vice President ang gumamit ng credentials mo noong lumabas ka para mag-kape."Napakapit ako sa dibdib ko. Naninikip ang pakiramdam ko habang bumababa ang elevator. Naging biktima lang ako ng maruming laro sa kumpanya. Pero ang mas masakit sa lahat, hindi man lang nag-atubili si Damian na itapon ako sa mga lobo. Para sa kanya, isa lang akong panggagaya sa paborito niyang babae na madaling palitan at itapon kapag naging abala na sa negosyo niya.Nang makalabas kami sa basement parking, naghihintay na roon ang isan







