KABANATA 2

Selah Montenegro POV

Mabilis kong pinara ang pampasaherong taxi sa labas ng ospital at ibinigay ang address ng Elizalde Tower. Habang bumabagtas kami sa kahabaan ng EDSA, nanginginig ang buo kong katawan. Hahantong din pala ako sa puntong handa kong isugal ang sarili ko para lang sa buhay ng kapatid ko.

Saktong alas-diyes ng gabi nang makatayo ako sa tapat ng pampribadong elevator papunta sa pinakataas na palapag ng gusali. Walang ibang tao sa malawak na lobby kundi ang dalawang matatangkad na guwardiya na humingi pa ng ID ko bago ako pinapasok.

Nang bumukas ang p***o ng elevator sa 50th floor, pumasok ako sa isang mamahaling penthouse. Madilim ang paligid, bukod sa kakaunting ilaw mula sa malalaking glass window na nagpapakita ng liwanag ng buong lungsod.

"Miss Montenegro."

Napaigtad ako sa malamig at malalim na boses na bumasag sa katahimikan.

Mula sa gitna ng madilim na silid, dahan-dahang lumabas ang isang lalaki mula sa likod ng malaking mahogany desk. May hawak siyang baso ng whiskey. Nakasuot siya ng itim na polo na bahagyang nakatupi ang mga sleeves hanggang siko, at nakabukas ang tatlong itaas na buttons nito.

Si Damian Gabriel Elizalde.

Sa mga dyaryo at radyo ko lang siya nakikita at naririnig, pero sa personal, mas nakatatakot ang tindig niya. Matangkad, matalim ang mga mata na kulay abo, at may panga na parang gawa sa marmol. Gwapo siya, pero may aura siyang nakamamatay—ang uri ng lalaki na hindi mo gustong makalaban kailanman.

Nakatitig siya sa akin mula ulo hanggang paa. Pakiramdam ko, sa ilalim ng malamig niyang tingin, hinuhubaran niya ang buo kong pagkatao at binabasa ang bawat takot na nararamdaman ko.

"Magandang gabi po, Mr. Elizalde," pilit kong pinalakas ang boses ko kahit na gusto nang tumiklop ng mga tuhod ko. "Sabi po ng HR, kailangan niyo ako para sa contract—"

"I don't like wasting time, Miss Montenegro," putol niya sa akin habang naglalakad palapit. Huminto siya sa mismong tapat ko. Amoy na amoy ko ang mamahalin niyang pabango na may halong amoy ng mamahaling alak. "Diretsuhin na natin 'to."

Kumuha siya ng isang folder at tsekeng nakapatong sa mesa at ibinagsak iyon sa tapat ko.

Tumingin ako sa tseke. Nanlaki ang mga mata ko.

Sampung milyong piso.

"P-para saan po ito?" napapasinghap kong tanong. "Sabi ng HR, limang milyon lang ang advance signing bonus para sa Executive Secretary position—"

"That position was just a cover," pormal at walang kaemosyong sagot ni Damian. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata. "I don't need a secretary, Miss Montenegro. I need a wife."

Parang may sumabog sa tainga ko. "A-ano? Asawa?"

"Read the contract," malamig niyang utos habang nakapamulsa ang isang kamay. "Isang taong kontrata. Magpapakasal ka sa akin nang palihim. Walang nakakaalam sa publiko, walang nakakaalam kahit sa opisina. Sa loob ng isang taon, titira ka kasama ko at gaganap bilang asawa ko sa harap ng pamilya ko at sa ilang pribadong kaganapan."

Napaatras ako ng isang hakbang. Lumalakas ang kabog ng dibdib ko. Nababaliw na ba ang lalaking ito? Bakit ako? Bakit ang isang katulad niyang bilyonaryo ay mangangailangan ng isang katulad kong walang-wala?

"Bakit po ako? Marami namang mas mayayamang babae riyan—"

"Dahil kailangan ko ng babaeng madaling kontrolin at walang kakayahang lumaban sa akin," walang alinlangan niyang sagot. Ang bawat salita niya ay parang punyal na sumasaksak sa pride ko. "Kailangan kong magpakasal bago matapos ang buwang ito upang makuha ang buong kontrol sa Elizalde Group. Kung hindi, ipagkakasundo ako ng lolo ko sa anak ng kalaban naming kumpanya sa negosyo. At hindi ko hahayaang mangyari iyon."

Uminom siya ng kaunting whiskey bago muling naglakad palapit sa akin. Sa pagkakataong ito, napakalapit niya na halos maramdaman ko na ang init ng katawan niya.

"Nalalaman ko ang lahat, Selah. Alam kong nasa ICU ang kapatid mo. Alam kong kailangan mo ng dalawang milyon bago mag-alas-diyes para sa surgery niya ngayong gabi. At alam kong pinalayas ka ng tiyahin mo at wala ka nang kahit isang sentimo."

Nanginig ang mga labi ko sa galit at hiya. Inimbestigahan niya ako. Alam niya ang bawat anggulo ng paghihirap ko.

"Ginagamit mo ang gipit kong sitwasyon," pabulong kong sabi habang nangingilid ang mga luha ko.

"I am giving you a choice," malamig niyang sagot, walang kahit kaunting awa sa mga mata. "Pirmahan mo ang kontrata, kukunin mo ang sampung milyon, at maliligtas ang kapatid mo sa loob ng limang minuto. O lumabas ka sa pintuang iyan, panatilihin mo ang dignidad mo, at panoorin mong mamatay ang kapatid mo ngayong gabi."

Napakagagong lalaki. Napakasama ng ugali niya.

Pero tama siya. Wala akong baraha na pwedeng ilaban sa kanya. Siya lang ang may hawak ng card na makakapagligtas sa buhay ng iisang pamilyang mayroon ako.

Lumapit ako sa mesa. Kinuha ko ang bolpen na nakapatong doon. Nanginginig ang mga daliri ko habang pilit kong binabasa ang mga probisyon sa kontrata, pero lumalabo ang paningin ko sa mga luhang pilit kong pinipigilan.

"Kapag natapos ang isang taon, hihiwalayan mo ako at bibigyan pa kita ng panibagong dalawampung milyon," dagdag ni Damian habang nakatayo sa likod ko. Ramdam ko ang mabigat niyang paghinga sa tuktok ng ulo ko. "Isipin mo na lang na isa itong negosyo."

Negosyo. Ibinenta ko na ang sarili ko.

Ipinatong ko ang dulo ng bolpen sa papel at mabilis na inukit ang aking lagda sa ibabaw ng pangalan ko.

Inagaw agad ni Damian ang kontrata at tiningnan ang pirma ko. Isang maliit at halos hindi mapansin na ngisi ang gumuhit sa mga labi niya bago siya kumuha ng cell phone sa kanyang bulsa at nag-dial ng numero.

"Inilipat ko na ang sampung milyon sa account ng ospital," saad niya sa kabilang linya nang walang anumang pag-aalinlangan. "Simulan niyo na ang operasyon ng kapatid ni Miss Montenegro ngayon din."

Nakahinga ako nang maluwag. Bumagsak ang isang patak ng luha mula sa mata ko papunta sa sahig. Ligtas na si Sam. MABUBUHAY ANG KAPATID KO.

Inabot sa akin ni Damian ang isang susi at isang maliit na card.

"Pumunta ka sa master bedroom sa dulo ng hallway. Doon ka matutulog mula ngayong gabi," malamig niyang utos habang tumatalikod at naglalakad pabalik sa kanyang mesa. "At tandaan mo ang patakaran, Selah. Sa pampublikong lugar at sa opisina bukasa, ako ang CEO mo at ikaw ang bagong secretary ko. Huwag na huwag mong ie-expect na itatrato kita bilang tunay na asawa."

Kinuha ko ang susi sa mesa. Lumakad ako papunta sa p***o ng silid na itinuro niya, habang nakatitig sa akin mula sa malayo si Damian gamit ang matatalim at misteryoso niyang mga mata.