บททั้งหมดของ วิศวะหลงใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

พี่เหมยที่อยู่ในห้องน้ำตั้งแต่ต้นและรอฟังสองสาวที่พูดคุยกันด้วยบทสนทนาที่เธอเองก็อยากจะเข้าไปกระชากหนังหัวเพื่อนสนิทของตัวเองเช่นกันแต่ทว่าแค่รอเวลาที่เธอคนนั้นจะรุมฉันพี่เขาถึงจะออกมารุมเธอเองแต่ไม่เลยเพราะฉันไม่ยอมใครหน้าไหนเหมือนกัน"อีเกี๊ยวมึงเล่นผิดคนแล้ว""พี่จะเอาไงต่อครับ""นั่นสิคะเพื่อนพี่คนนี้แรดจริงๆ""ในเมื่อมันอยากเล่นบทนางสำออยเราสองคนก็ต้องเป็นคนที่อ่อนแอกว่า""อะไรก็ได้ค่ะขอแค่ปรางไม่แพ้อีพี่นั่น"เมื่อพวกเราพูดคุยกันเสร็จแล้วนั้นทั้งฉันและพี่เหมยเองต่างก็แยกย้ายกันไปเรียนและนัดรวมตัวกันในช่วงเลิกเรียนของวันนี้เพื่อที่จะได้ไปหาพวกวิศวะที่คณะกันโดยพี่เหมยเองก็ได้พูดและบอกกับพี่คิมไปทุกอย่างด้วยเช่นกัน"จะดีหรอวะ""อะไรอีฝน นี่มึงกลัวอะไรปกติไม่เห็นเคยกลัวใครอยู่แล้ว"

พอเดินเข้ามาถึงที่ร้านแล้วนั้นฉันเองก็เดินเข้าไปนั่งลงที่ข้างพี่เหมยแทนที่พี่ครามที่เคยนั่งอยู่จนทำให้พี่ครามต้องไปนั่งข้างพี่ดิวที่นั่งอยู่ตรงข้ามพี่เกี๊ยวด้วย ทุกคนต่างก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะถ้าให้เดาก็น่าจะรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้"เออ..... นี่ๆ ตำกุ้งสดกินเยอะๆนะ""ขอบคุณค่ะพี่เหมย"ร่างเล็กยังคงพูดคุยและยิ้มแย้มให้กับรุ่นพี่ทุกคนอย่างดียกเว้นแฟนหนุ่มของเธอที่นิ่งเงียบไปตั้งแต่ลงจากรถแล้วเช่นกันโดยที่พี่เกี๊ยวเองก็คอยพยายามออเซาะเขาไม่เลิกจนทำให้ฉันเองต้องเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น"ดิวกินไปแล้วจะไม่ท้องเสียใช่ไหม""อื้ม ลองชิมสิอ่านี่"สายตาของเราทุกคนต่างก็จ้องมองไปทางพี่ดิวที่กำลังตักกุ้งสดนั้นให้กับพี่เกี๊ยวได้ทานจนความรู้สึกด้านในเริ่มชาขึ้นจนไม่สามารถทำอะไรต่อไปได้เมื่อต้องมาเห็นอะไรแบบนี้จากคนที่รัก พี่เหมยที่นั่งอยู่ข้างๆรีบยื่นมือเข้าจับมือเรียวเล็กของฉันที่กำหมัดไว้อย่างแน่น

"สวัสดีต้อนรับนะครับน้องๆ พี่ชื่อวัตรนะครับเป็นพี่สันในรถคันนี้"ร่างเล็กที่ง่วงนอนแทบแย่จากการที่เพื่อนสนิทสาวชวนดื่มทุกคืนตั้งแต่วันนั้นจนไม่ได้พักเลยด้วยซ้ำแถมจิตใจของฉันนั้นยังไม่กลับมาเป็นปกติจึงทำให้กลางคืนแทบจะไม่ได้นอนกลางวันยังต้องไปเรียนและเข้าประชุมเรื่องไปค่ายอีกต่างหาก"นอนเถอะมึง""มึงไม่ง่วงรึไงฝน""กูนอนเต็มอิ่มแล้วค่ะ มึงนั่นแหละค่ะ"ฉันทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับเพียงเท่านั้นและรีบหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ทั้งสองข้างและหลับตาลงไปทันทีในระหว่างการเดินทางโดยมีเสื้อกันหนาวคลุมจนแทบจะไม่มีแสงสว่างผ่านเข้ามากระทบเปลือกตาเลยด้วยซํ้าภายในรถที่ครึกครื้นกันอย่างสนุกสนานมีเพียงฉันที่หลับๆตื่นๆ และเหม่อมองไปที่นอกหน้าต่างหวนคิดถึงความเจ็บปวดที่ถูกกระทำอย่างไม่อยากจะนึกถึง หยดนํ้าตาไหลรินออกมาอาบแก้มเนียนนุ่มที่ตอนนี้นั่งกอดอกใส่เสื้อคลุมปิดไว้ทุกอย่าง"ไอ้ปรางหล

แกร๊ก"มะปราง"คนพี่รีบเปิดประตูเข้ามาภายในห้องทันทีอย่างไม่รอช้าพร้อมทั้งรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันไว้อย่างแน่นด้วยนํ้าเสียงที่ดูไม่สู้ดีมากนักจนฉันเองแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วจากการรัดแน่นของเขาเองที่ได้ทำแบบนี้"พะ พี่ดิว""ไอ้ดิว เดี๋ยวน้องก็หายใจไม่ออกพอดี"ร่างสูงค่อยๆปล่อยอ้อมกอดของเขาออกและพยายามจับใบหน้าของฉันขึ้นมาดูรอยแดงจากแก้มที่ถูกเพื่อนสนิทเขานั้นตบตีแถมมุมปากของเธอก่อนหน้านี้ยังมีเลือดออกอีกต่างหากนิ้วเรียวหนาค่อยๆเกลี่ยเส้นผมของเธอไปทัดหูพร้อมกับนัยน์ตาของเขาที่มีนํ้าใสคลออยู่และไหลออกมาอาบแก้มของเขาก่อนที่ทางพี่เหมยจะขอตัวเดินออกไปจากห้องปล่อยให้เราสองได้พูดคุยกันไป"พี่เป็นอะไรคะ""พี่รู้สึกผิดที่ทำให้น้องต้องมาเป็นแบบนี้""ปรางตั้งใจต่างหาก""แต่

ฉันเองใช้เวลาอยู่ที่บ้านโดยที่ไม่ได้ตอบกลับข้อความของใครเลยสักนิดโดยที่ฉันเองใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวไปอย่างสนุกสนานโดยที่ป๊าเองก็ได้ทำการลางานที่บริษัทเรียบร้อยและให้เลขาของท่านจัการเรื่องงานแทนเองกว่าจะได้เดินทางกลับไปที่กรุงเทพเพื่อที่จะได้เตรียมตัวกลับไปเรียนนั้นฉันเองก้ยังคงเก็บตัวเงียบไม่แม้แต่ที่จะเดินทางไปพบเจอเพื่อนเลยด้วยซํ้า โดยที่ผ่านมาทางพี่ดิวและพี่สายชลเองก็ได้ติดต่อมาอยู่เสมอแต่ฉันเลือกที่จะไม่ได้ตอบก็เท่านั้น"นี่แกหายหัวไปไหนมากูนี่กำลังจะแจ้งความคนหายเลย""กูกลับบ้านพ่อมา""แล้วทำไมไม่ตอบพวกกู""นั่นสิ กูก็ทัั้งทักทั้งโทร"ฉันเองยังคงทำหูทวนลมไม่ได้สนใจในคำพูดของเพื่อนทั้งสองเลยด้วยซํ้าที่พวกนั้นเองพยายามถามไถ่และพูดคุยกับฉันในเรื่องที่หายไปแบนนั้นก่อนที่ทางพี่สายชลเองจะเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเราที่นั่งอยู่พร้อมกับของในมือ