วิศวะหลงใจ

เรื่องราวนี้มันเกิดมาจากจุดเริ่มต้นที่มะปรางเด็กสาวสถาปัตยกรรมปีหนึ่งเฟรชชี่น้องใหม่ที่ดันไปได้ยินความลับบางอย่างของรุ่นพี่วิศวะคนหนึ่งที่กำลังพูดคุยกับผู้หญิงในห้องนํ้าชายที่เธอเองดันหลงเดินเข้ามาผิดเอาจนได้โดยที่เธอเองไม่ได้ตั้งใจเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อกำลังจะออกจากห้องนํ้าก็ดันไปได้ยินความลับของสองชายหญิงเข้าจนได้

"คุยกันในนี้ไม่เป็นอะไรหรอ"

"ห้องนํ้าชายจุดนี้ไม่ค่อยมีใครเข้า อีกอย่างตอนนี้พวกสถาปัตย์กำลังรับน้องอยู่"

"เรื่องที่ไปเอากันอย่าบอกใครล่ะ"

"รู้แล้วหน่า"

"วันนี้ไปเอากันไม่ได้จริงๆหรอ"

"เอากันในนี้เลยไหมล่ะ"ร่างเล็กถึงกลับตาค้างทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของเธอเองจะดังขึ้นมาเอาจนได้จนทำให้สองชายหญิงต่างพากันตกใจแทบแย่ที่คิดว่าไม่มีคนอยู่ในนี้แล้วในเวลานี้ที่ทุกคนน่าจะรับน้องกันจนหมดแล้ว

ครืดดด ครืดดด

"ใครอ่ะ"

"ไปก่อนเถอะเดี๋ยวซวยเอา"

"อย่าให้กูรู้นะว่ามึงเป็นใคร ถ้าเรื่องนี้คนอื่นรู้กูเอามึงตายแน่!!!"

ทั้งคู่รีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำทันทีอย่างไม่รอช้าโดยที่ทางฉันเองก็รีบออกมาจากห้องนํ้าและรีบล้างมือดูลาดราวเพื่อที่จะได้วิ่งออกไปจากห้องน้ำนี้ได้ทันก่อนที่จะมีใครมาเห็นอีกเอาจนได้

แต่ด้วยความกลัวและเร่งรีบจึงทำให้เธอนั้นดันเกิดลืมโทรศัพท์ไว้ในเคาน์เตอร์อ่างล้างมือในห้องน้ำชายเอาจนได้จนต้องหันหลังกลับเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้งโดยที่เธอเองมองซ้ายแลขวาอย่างแน่ใจแล้วว่าปลอดภัยจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนํ้าทันที แต่ทว่าก็ดันเกิดเดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าบริเวณหน้าห้องนํ้าเอาจนได้

"ขะ ขอโทษค่ะ"

"นี่ใช่โทรศัพท์ของเธอรึเปล่า"มือหนาชูโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นพร้อมทั้งเปิดหน้าจอมือถือที่เป็นรูปของฉันที่ได้ถ่ายก่อนจบมัธยมปลายมานั่นเองด้วยความกลัวในตอนนี้ทำเอาเธอถึงกลับหลับตาพริ้มไม่กล้าที่จะเอ่ยคำใดออกมาเลยแม้แต่น้อย

"ว่าไง นี่ใช่ของเธอรึเปล่า"รุ่นพี่ในชุดช็อปวิศวะเอ่ยออกมาอีกครั้งหนึ่งโดยที่ร่างเล็กเองก็ได้แต่จ้องมองมือถือในมือสลับกันไปโดยคิดที่จะฉกแย่งคืนจากคนตัวสูงอย่างเขาเอาจนได้แต่มันก็คงทำได้แค่เพียงความคิดก็เท่านั้นเอง

"หนูขอคืนก่อนได้ไหมคะ หนูต้องรีบเข้ารับน้องต่อ"

"ฉันจะคืนให้หลังจากรับน้องเสร็จละกัน"

"ไม่ได้นะคะ"

"เด็กสถาปัตย์สินะไปพร้อมฉัน หลังจบนี้เรามีอะไรต้องคุยกัน.....อีกยาว"ร่างเล็กที่ถูกลากพาตัวให้ไปเข้ารับน้องอีกครั้งหลังจากที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำมาโดยที่พี่เขาเองมีเพื่อนอยู่สถาปัตย์เช่นกันจึงทำให้เขานั้นเดินมาส่งฉันและเลี่ยงไปหาเพื่อนสนิทของตนที่นั่งอยู่

"มะปรางไปไหนมา"

"ฉัน....ไปเข้าห้องน้ำมาหน่ะ"

"ไม่สบายหรอหน้าซีดเชียว"ฉันทำได้แค่เพียงส่ายหน้าเป็นการตอบกลับไปเพียงเท่านั้นก่อนที่รุ่นพี่จะสั่งให้แยกกลุ่มกันไปทำแต่ละฐานกันไปตั้งแต่เช่าจรดเย็นกว่าจะเสร็จและผ่านพ้นไปนั้นก็เกือบมีนํ้าตาเช่นกันจากแรงกดดันของรุ่นพี่โดยที่พวกเราก็ต่างพากันร่วมมือกันทำจนเสร็จสิ้นก่อนที่จะถึงเวลาที่จะต้องแยกกันไปก่อนในวันนี้

"ก่อนจะจากกันพี่จะให้พวกเราไปตามล่าลายเซ็นรุ่นพี่ปีสองและปีสามมาให้ได้คนละ50ลายเซ็นต์!! ภายในวันพรุ่งนี้ตอนเย็นต้องให้ครบแล้วเราจะมาจับพี่รหัสน้องรหัสกัน ตอนนี้แยกได้"ทุกคนต่างพากันลุกไปไล่ขอลายเซ็นต์พวกรุ่นพี่ให้ได้เสียก่อนในวันนี้เพราะถ้าขืนไปขอวันพรุ่งนี้ก็คงจะไม่ทันการอย่างแน่นอน

"รีบไปขอลายเซ็นก่อนพวกพี่จะกลับเหอะ มีเวลาครึ่งชั่วโมง"ฉัน กาย และนํ้าฝนเพื่อนที่พึ่งรู้จักกันตั้งแต่เข้าฐาน ส่วนกายนั้นเราสองคนสนิทกันมาก่อนตั้วแต่เด็กๆแล้ว

พวกเรารีบพากันเดินไปขอลายเซ็นรุ่นพี่แต่ละคนทันทีอย่างไม่รอช้าโดยที่พวกรุ่นพี่แต่ละคนก็ต่างให้ทำภารกิจกันอย่างถ้วนหน้าทั้งให้เต้น ตะโกนต่างๆนาๆตามประสารุ่นพี่ที่อยากแกล้งน้องในวันรับน้องเช่นนี้ตามประเพณีจนมาถึงนาทีสุดท้ายที่จะได้ครบแล้วนั้นก็เหลือเพียงกลุ่มของพวกรุ่นพี่ที่นั่งรวมตัวกันอยู่โดยหนึ่งในนั้นมีรุ่นพี่วิศวะที่เก็บมือถือของฉันเอาไว้ด้วยเช่นกัน

"พี่ครับพวกผมขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ"

"ขอกันง่ายๆเลยดิ"

"เอางี้พวกเราสามคนตะโกนบอกว่าพี่เหมยสวยมากให้หน่อยสิ"นํ้าเสียงของรุ่นพี่สาวที่เอ่ยออกมาดูคุ้นๆพิกลจนฉันเองขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเหมือนพึ่งได้ยินมาจากไหนก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่านี่คือเสียงของผู้หญิงคนนั้นในห้องนํ้าชายนั่นเอง

การกระทำของฉันเป็นจุดสนใจของรุ่นพี่วิศวะคนนั้นทันทีและเขาเองก็แน่ใจได้เลยว่าฉันนี่แหละคือคนที่อยู่ในห้องนํ้าชายนั่นเองโดยที่ไม่ต้องมาคอยเค้นถามอะไรให้เสียเวลามาก

"ได้ไงวะ เต้นดีกว่าพวกเราเต้นเพลงไก่ย่างให้พี่ทีสิแล้วพี่จะเซ็นให้"พวกเราสามคนต่างพากันมองหน้ากันไปก่อนที่จะเริ่มเต้นเพลงไก่ย่างตามที่พวกพี่เขาได้สั่งกันมาโดยที่รอบแรกยังไม่ผ่านและต้องเปลี่ยนเพลงเป็นรอบที่สอง

"พี่ว่ายังไม่ได้เลย"

"รีบๆหน่อย กูมีธุระที่ต้องจัดการกับ.....รุ่นน้องมึง"คนตัวสูงเอ่ยออกมาพร้อมกับยกมือถือของฉันขึ้นก่อนที่ทางพี่เหมยเองจะจ้องมองมาทางฉันอย่างรับรู้ว่าเพื่อนหมายถึงอะไร

"เห้ยไอ้ดิวแดกเหล้ากัน"และนี่คืออีกคนที่เป็นผู้ชายคนนั้นที่พูดอยู่ในห้องนํ้ากับพี่เหมยฉันเองแทบจะทำตัวไม่ถูกเลยด้วยซํ้าในตอนนี้ ได้แต่หลบอยู่ด้านหลังของเพื่อนด้วยความกลัวในขณะที่พวกรุ่นพี่กำลังเซ็นต์สมุดนั้นไปกันจนครบทั้งหมดห้าสิบคนได้

"ไม่ว่าง กูกำลังจะจัดการเรื่องให้มึงอยู่ ชวนไอ้เหมยกับไอ้คิมหันต์ไปเถอะ ส่วนน้องตามพี่มา"

"ฝากจัดการด้วยละกัน"ร่างสูงรีบแทรกกลางระหว่างเพื่อนทั้งสองของฉันและลากพาฉันให้ออกไปจากตรงนั้นทันทีอย่างไม่รอช้าโดยที่คนตัวสูงกว่านั้นเดินเร็วมากจนแทบจะเป็นการวิ่งสำหรับฉันเสียแล้วจนเดินมาถึงที่ลานจอดรถของคณะที่ตอนนี้แทบจะไม่เหลือรถแล้ว

"พะ พี่มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ"

"ได้ยินอะไรบ้าง"

"คือ...."

"พี่ถาม!!"

"ไม่ได้ยินค่ะ หนูไม่ได้ยินอะไรเลยหนูขอโทรศัพท์คืนนะคะ"ร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆจากลำคอก่อนที่จะใช้แขนทั้งสองข้างคํ้ายันร่างกายของฉันที่ติดอยู่กับที่รถหรูคันหนึ่งอย่างแนบชิดเอามากๆ สายตาของเขาจ้องมองการกระทำของร่างเล็กที่สั่นกลัวด้วยการข่มขู่ก่อนที่จะผละตัวออกจากเธอเล็กน้อย

"อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกให้ใครฟัง!! ถ้าเรื่องของเพื่อนฉันแพร่ออกไปเธอเจอดีแน่"

"ค่ะ หนูจะไม่พูดเด็ดขาด"

"ก็ดี ในโทรศัพท์ก็ปลอดภัยพี่ทักไปก็อย่าลืมตอบด้วยนะ"ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะกดเข้าไปในมือถือเพื่อตรวจดูความผิดปกติที่ตอนนี้ได้เกิดแอดไลน์และทักใครคนหนึ่งไปแล้วแถมในไอจีก็ได้ฟอลผู้ชายหนึ่งไปแล้วอีกด้วย

"นี่พี่ทำอะไรโทรศัพท์หนู"

"ก็แค่แฮ็กดูเผื่อเธอจะอัดคลิปเสียงไง"

"พี่จะบ้ารึไง!! จึ๊"แม้อยากจะโวยวายใส่คนตรงหน้าก็ไม่กล้าจนเธอเองต้องจำใจที่จะเงียบปากลงและเดินหนีออกไปจากเขาทันทีเพื่อต่อแท็กซี่กลับคอนโดแต่ทว่าก็ดันมีมือหนาของอีกฝ่ายที่รีบคว้าข้อแขนของฉันเอาไว้และลากฉันให้ขึ้นไปบนรถทันทีอย่างไม่รอช้า