All Chapters of วิศวะหลงใจ: Chapter 1 - Chapter 10

"พี่ทำบ้าอะไร!!""มันเย็นแล้วพี่จะพากลับ""จึ๊ พี่นี่มัน....."หมดคำที่จะเอ่ยออกมาเสียจริงๆร่างเล็กได้แต่หันหลังกลับไปนั่งกอดอกอยู่กับพี่ของเธอด้วยความไม่พอใจที่ถูกมัดมือชกแบบนี้ก่อนที่อีกฝ่ายจะโน้มตัวเข้ามาแนบชิดร่างกายของฉันอีกครั้งเพื่อที่จะหยิบเซฟตี้เบลล์มาคาดให้กับฉันเพื่อความปลอดภัยบนท้องถนนนั่นเอง"พักอยู่ที่ไหน""คอนโดGT""พูดกับผู้ใหญ่ให้มีหางเสียงหน่อย"ร่างเล็กทำทีท่าไม่ได้สนใจอะไรมากนักก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นไปตามปกติโดยที่แทบจะไม่ได้สนใจการขับขี่ของเขาเลยด้วยซํ้าและนี่ก็เป็นครั้งแรกและวันแรกที่เธอเองได้มาอยู่ที่นี่จากก่อนหน้าที่พึ่งย้ายมาจากลำพูน"น้องคือมะปรางลูกสาวของเสี่ยขจรใช่ไหมคะ"ร่างเล็กรีบหันหน้าไปมองอีกฝ่ายทันทีเมื่อเขาเอ่ยออกมาแบบนี้อย่างรู้ว่าฉันคือใครโดยที่ฉันเองไม่ได้บอกหรือมีข่าวเสียหายที่โด่งดังเลยสักนิด"พี่รู้ได้ไง""รู้สิก็เธอคือรูมเมทพี่""ว่าไงนะ"มือถือร่วงหล่นจากมือทันทีอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะตั้งแต่ที่มาถึงที่นี่ป๊าก็พาฉันเข้าห้องพักเลยทันทีที่พักร่วมกับลูกชายของเพื่อนป๊าด้วย โดยที่เราสองคนไม่ได้พูดคุยหรือเจอกันเลยเพราะเขาติดงานที่มหาลัยจึงไ

พวกเราเดินทางกันมาถึงที่ตลาดในระยะเวลาที่ไม่นานนักโดยที่ในช่วงเย็นนี้นักศึกษาที่มาเดินเล่นตลาดนั้นก็ค่อนข้างที่จะเยอะมากพอสมควร เราสามคนที่ในมือก็ต่างถือถุงอาหารสตีสฟู๊ดกันไปหมด"อยากกินอะไรอีกปะ""เอาในมือมึงให้หมดก่อนเถอะฝน""นั่นสิฝน"ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนที่จะพยายามหาโต๊ะเพื่อนั่งทานของกินเล่นกันไปก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนจากการใช้ชีวิตมาเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วหมึกเสียบไม้ในปากที่กำลังจะกัดออกมาจากไม้นั้นก็ต้องกลับหยุดลงเมื่อได้มีใครคนหนึ่งที่เดินตรงดิ่งมาทางพวกเราและนั่นไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากรุ่นพี่วิศวะที่เป็นรูมเมทของฉันรวมถึงเพื่อนของเขาเช่นกันก่อนที่จะเดินลงมานั่งโต๊ะเดียวกับพวกเราที่มีที่ว่างอยู่ข้างๆฉันเอง"พวกพี่นั่งด้วยคนนะ""ดะ ได้ค่ะ""พวกเรารู้รึยังว่าใครเป็นพี่รหัสของพวกเรา"ทั้งสามต่างพากันมองหน้ากันไปอย่างเลิ่กลักไม่กล้าที่จะเอ่ยคำใดออกมาด้วยความเกรงกลัวรุ่นพี่ปีสามทั้งห้าคนโดยที่ทางฝนและกายเองก็พยายามจ้องมองมาทางฉันเป็นสายตาเดียวกัน"ยังไม่รู้หรอกค่ะ""แล้วพวกน้องกลับกันยังไงล่ะ""ผมเอารถมาครับ""ถ้าไม่รังเกียจคืนนี้ไปดื่มด้วยกันป่าว จ

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนผ้าเสร็จแล้วนั้นเธอเองก็หยิบเสื้อยืดตัวโคร่งพร้อมกับกางเกงยีนส์ขาสั้นออกมาสวมใส่ตามที่เคยได้เห็นเพื่อนๆแอบไปร้านเหล้ากันและมันก็สบายมากกว่าในการขยับตัวอีกต่างหากแถมยังปลอดภัยจากกลุ่มของรุ่นพี่ที่พึ่งรู้จักแบบนั้นอีกด้วยที่จะต้องเปิดโชว์ท่อนบนให้เห็นมากกว่านี้ครืดดด ครืดดดเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาเผยให้เห็นเป็นชื่อของคนเป็นพ่อที่โทรเข้ามาในช่วงเวลานี้เพราะก่อนหน้าเธอเองได้ทักไปหาพ่อเพื่อที่จะขอย้ายออกไปพักที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่และด้วยความต้องการที่จะหลีกหนีรุ่นพี่รูมเมทอีกต่างหากจากตอนแรกที่อารมณ์ร้อนมากพอสมควร(มีอะไรรึเปล่าลูก ป๊าพึ่งประชุมเสร็จ)"ป๊าปรางย้ายคอนโดได้ไหมคะ"(เกิดอะไรขึ้นไอ้ดิวทำอะไรลูก บอกป๊ามา)เมื่อได้ยินแบบนั้นและนํ้าเสียงของเธอที่เอ่ยออกมานั้นก็ทำเอาพ่อที่ค่อนข้างจะรักและถนุถนอมลูกสาวคนนี้มากพอสมควร"ไม่ใช่ป๊า ปรางแค่อยากไปใช้ชีวิตของปรางปรางอยู่ที่นี่ก็เกรงใจพี่เขา"ฉันเองพยายามพูดบ่ายเบี่ยงไม่ให้ผู้เป็นพ่อต้องมากังวลและต้องไปทะเลาะอะไรกับเพื่อนสนิทของเขาอีก แค่ทำงานที่บริษัทก็เหนื่อยมากพอแล้วจะให้มาเครียดเรื่องฉันอีกก็คงแย่เกินไป(ป๊าไม่อยากใ

สายของวันต่อมาจากเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจนทำให้เธอเองต้องพยายามควานหาต้นตอของเสียงเพื่อทำการปิดเสียงนั้นไปและพยายามลืมตาตื่นขึ้นเพื่อมองไปรอบๆห้องในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยก่อนที่ภาพจะย้อนกลับมาให้เห็นถึงการกระทำของฉันกับใครบางคนเมื่อคืนที่ผ่านมา"จึ๊ ยัยปรางเอ๊ยย ทำบ้าอะไรเนี่ย"เมื่อเอ่ยคำนั้นจบแล้วนั้นเสียงเปิดประตูห้องก็ได้ดังขึ้นจนทำเอาเธอเองจ้องมองไปยังเขาด้วยสายตาที่ดูเขินอายเล็กน้อยไร้บทสนทนาที่จะตอบเขาไปอย่างเคย"ดีหนิที่ไม่โวยวาย""......""จำเรื่องเมื่อคืนได้ถูกไหม""พูดมากอ่ะพี่อ่ะ"ใบหน้าบูดบึ้งที่แสดงออกมาให้คนพี่ได้เห็นก่อนที่จะพยายามลงไปจากเตียงเพื่อเดินทางกลับไปที่ห้องเตรียมตัวไปเรียนในคาบของวันนี้แต่ทว่าเมื่อขาแตะลงพื้นแล้วนั้นความเจ็บปวดและแสบๆก็เข้ามาเยือนจนเธอเองได้แต่นั่งแน่นิ่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้นจนไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ร่างเล็กรีบตักเค้กเข้าปากทันทีเมื่อโค้กได้มาถึงที่โต๊ะโดยมีคนพี่ที่ได้จัดการสั่งไว้ให้ในขณะที่เธอเองได้ไปเดินเล่นแถวๆนั้นไปพลางๆเพื่อหาที่ถ่ายรูปเล่นไปตามปกติที่เคยทำแต่ทว่าเมื่อเดินมาถึงที่โต๊ะแล้วนั้นคนพี่เองก็ได้แต่นั่งจิบกาแฟที่เขาสั่งมาก็เพียงเท่านั้นและไม่ได้แตะต้องเค้กเลยแม้แต่นิดเดียว"พี่ไม่กินเค้กหรอคะ""พี่ไม่ชอบ""ลองหน่อยสิ พี่สั่งมาตั้งเยอะหนูกินหมดอ้วนตายแน่เลย""อยากให้พี่กินหรอคะ"ฉันเองทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับพร้อมกับตักเค้กยื่นให้กับเขาได้ลองชิมแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งและจ้องมองมาทางริมฝีปากของเธอที่ทาลิปไปอย่างชุ่มชํ่าเงางามพอสมควร"ลองชิมสิคะ"มือหนาดันช้อนที่ตักเค้กนำไปเปรอะเปื้อนที่ริมฝีปากของยัยตัวเล็กจนหมดอย่างไม่รอช้าพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปบดจูบเธอทันทีพร้อมกับตวัดเลียเค้กที่ริมฝีปากของเธอเอาจนหมดจนร่