แค้ก"มะปราง มะปราง"ผมพยายามเรียกสติของเธอไว้เมื่อเห็นว่าตอนนี้น้องกำลังฟื้นขึ้นแล้วอย่างช้าไปและค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นก่อนที่สองตาของเธอจะเปิดกว้างอย่างช้าๆและรีบลุกขึ้นสวมกอดเขาทันทีแต่ทว่าด้วยความที่เธอนอนนานมากไปหน่อยและบาดแผลของเธอก็ทำเอาเธอรู้สึกเจ็บเช่นกัน"อ๊ะ!!""อย่าลุกแบบนี้สิคะ"ความดื้อรั้นทำให้เธอฝืนตัวเองลุกขึ้นไปสวมกอดเขาอีกครั้งอย่างแนบแน่นพร้อมกับนํ้าตาที่ไหลรินออกมาด้วยความกลัวและความดีใจที่ได้มาเจอเขาอีกครั้งหลังจากที่สลบจนไม่ได้สติ"ปรางคิดว่าปรางจะไม่ได้เจอพี่แล้ว""ต้องเจอสิคะคนเก่ง""ฮึ้ก ปรางกลัวไปหมดเลย คนแรกที่ปรางคิดถึงคือป๊ากับพี่ ฮึ้ก ปรางกลัวว่าจะไม่ได้เจอป๊ากับพี่อีก"คนพี่พยายามปลอบประโลมให้เธอใจเย็นลงและไม่งอแงไปมากกว่านี้เพื่อที่จะได้เรียกหมอมาตรวจร่างกาย แต่ทว่าเธอเองก็ยังคงไม่ยอมปล่อยผมออกเลยแม้แต่นิดเ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-17
