บททั้งหมดของ เพื่อลูกนอกสมรส เธอวางระเบิดพ่อแม่ฉัน: บทที่ 1 - บทที่ 9

ฉันกอดกล่องอัฐิไว้ด้วยความรู้สึกด้านชา ดวงตาไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้วฉันจิกฝ่ามือตัวเองจนเลือดไหล นึกเสียใจอย่างสุดซึ้งว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมจากหลินฮุยโหรวไปทั้งที่เรื่องทั้งหมดนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้แท้ ๆนับตั้งแต่ฉันแต่งงานกับหลินฮุยโหรว พ่อกับแม่ก็รักและปฏิบัติต่อเธอเสมือนลูกสาวแท้ ๆ มาโดยตลอดฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่หลินฮุยโหรวกลับไม่ยอมฟังคำอธิบายของฉันแม้แต่น้อย สุดท้ายยังเป็นต้นเหตุให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตายหลังจัดการเรื่องของพ่อกับแม่จนเรียบร้อย ฉันก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้านอีกเจ็ดวัน ฉันจะนำอัฐิของพ่อกับแม่กลับบ้านเกิด และนับจากนั้นฉันกับหลินฮุยโหรวจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีกจนกระทั่งวันรุ่งขึ้น หลินฮุยโหรวถึงได้กลับบ้านเธอทำราวกับมองไม่เห็นใบหน้าซีดเซียวของฉัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เสิ่นอัน ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณยอมมองพ่อกับแม่ตัวเองถูกระเบิดตาย แต่กลับไม่ยอมบอกฉันว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน คุณรู้ไหมว่าเพราะคุณ จนถึงตอนนี้เธอยังต้องนอนอยู่โรงพยาบาล!”ลูกสาวของเธอยังได้นอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล แต่พ่อกับแม่ของฉันกลับไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เข้าโรงพยาบาลด้วยซ้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันถึงได้ออกจากโรงพยาบาลทันทีที่เปิดประตู ฉันก็เห็นลู่เจากับลูกสาวของเขาหลินฮุยโหรวก้าวขึ้นมาขวางหน้าสองพ่อลูก ก่อนขมวดคิ้วเอ่ยว่า“เพราะเรื่องดี ๆ ที่คุณก่อไว้ จนถึงตอนนี้หนานหนานยังมีบาดแผลฝังใจอยู่ ฉันเลยรับสองพ่อลูกมาอยู่ด้วย จะได้สะดวกต่อการดูแล”ฉันมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะพยักหน้าเมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของฉัน หลินฮุยโหรวก็ชะงักไปครู่หนึ่งจู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ จึงยื่นมือมาหมายจะรั้งฉันไว้ฉันกำลังจะหลบ แต่มือที่หลินฮุยโหรวยื่นมากลับถูกลู่เจาคว้าไว้เสียก่อน“โหรวโหรว ถ้าเสิ่นอันไม่เห็นด้วย ผมกับลูกออกไปอยู่ข้างนอกดีกว่าไหม?”พูดจบ ลู่เจาก็ส่งสายตากระหยิ่มใจมาให้ฉัน แต่ฉันยังคงมองพวกเขาอย่างสงบนิ่งเมื่อเห็นเช่นนั้น หลินฮุยโหรวก็เอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ประชดประชันว่า“บ้านหลังนี้เป็นของตระกูลหลิน ฉันอยากให้ใครอยู่ก็จะให้คนนั้นอยู่ ถ้าเสิ่นอันไม่ยอมให้พวกคุณอยู่ ฉันก็จะไล่เขาออกไป!”พูดจบ เธอก็มองฉันเชิงหยั่งท่าที ราวกับกำลังรอให้ฉันโมโหหรือยอมอ่อนข้อถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโวยวายไปนานแล้ว แต่ตอนนี้...ฉันกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่

หลินฮุยโหรวราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ เธอกัดฟันแน่น“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”เธอรีบร้อนกลับบ้าน แต่กลับพบว่าภายในห้องว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยตอนนั้นเอง เธอสังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในถังขยะเธอยื่นมือที่สั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะพบว่านั่นคือทะเบียนสมรสที่ถูกฉีกจนเป็นชิ้น ๆ!ใต้ทะเบียนสมรสนั้น มีใบแจ้งการเสียชีวิตวางอยู่พอดีหลินฮุยโหรวรีบคว้าใบแจ้งการเสียชีวิตใบนั้นขึ้นมาเปิดดู ถึงได้พบว่าชื่อที่อยู่บนนั้นเป็นชื่อพ่อแม่ของเสิ่นอันจริง ๆชั่วขณะนั้น เธอราวกับถูกสายฟ้าฟาด จนหมดแรงทรุดลงกับพื้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้จู่ ๆ ภาพท่าทีผิดปกติของเสิ่นอันตลอดช่วงที่ผ่านมา ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอตอนนี้ ในที่สุดท่าทีผิดปกติเหล่านั้น รวมถึงแววตาที่ว่างเปล่าราวกับไร้ชีวิตของเขา ก็มีคำอธิบายเสียทีหลินฮุยโหรวกุมศีรษะตัวเองไว้แน่น พยายามสลัดความรู้สึกเหล่านั้นออกจากหัวถ้า...ถ้าใบแจ้งการเสียชีวิตฉบับนี้เป็นของจริงถ้าอย่างนั้น เสิ่นอันก็คงไม่มีวันให้อภัยเธออีกแล้วตอนที่หลินฮุยโหรวผลักพ่อแม่ของเสิ่นอันลงไป เธอเคยรู้สึกสะใจมากเพียงใดตอนนี้ เธอก็รู้สึกเสียใจภายหลังมากเท่านั้นจู่

วันรุ่งขึ้น หลังจากหลินฮุยโหรวตื่นขึ้นมา เธอก็เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ววิลล่าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับคนไร้วิญญาณนับตั้งแต่เหตุการณ์ที่โรงพยาบาลครั้งนั้น เสิ่นอันก็จากไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วเดิมทีเธอคิดว่าเสิ่นอันจะกลับมาในไม่ช้า แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว เสิ่นอันกลับยังไม่ปรากฏตัวเลยในที่สุดหลินฮุยโหรวก็ไม่อาจหลอกตัวเองและปล่อยให้ตัวเองเฝ้ารอต่อไปเช่นนี้ได้อีกเธอราวกับสัตว์ป่าที่สูญเสียคู่ครอง เที่ยวตามหาร่องรอยของเสิ่นอันไปทั่วทุกแห่งแต่ว่า...ไม่มีเลย ไม่ว่าที่ไหนก็หาร่องรอยการมีอยู่ของเสิ่นอันไม่พบนับตั้งแต่ลู่เจาย้ายเข้ามา ข้าวของของเสิ่นอันก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆจนถึงตอนนี้ ภายในบ้านไม่เหลือข้าวของที่เสิ่นอันทิ้งเอาไว้แม้แต่ชิ้นเดียวหลินฮุยโหรวกำทะเบียนสมรสใบนั้นไว้ในมือ นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาตั้งแต่วันที่สองหลังเสิ่นอันจากไป เธอก็นำทะเบียนสมรสฉบับนี้มาต่อกลับคืนจนมีสภาพเหมือนเดิมแล้วคิดไม่ถึงเลยว่า ทะเบียนสมรสฉบับนี้จะกลายเป็นสิ่งของเพียงชิ้นเดียวที่เสิ่นอันทิ้งเอาไว้หลินฮุยโหรวมองรอยยิ้มของเสิ่นอันบนทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย ภายในหัวเต็มไปด้วยภาพใบหน้า ร

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอยื่นมือหมายจะรั้งฉันไว้ แต่สุดท้ายก็ปล่อยแขนลงอย่างหมดแรง“เสิ่นอัน ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันไม่รู้จริง ๆ”“ขอโทษนะ ฉันรู้จริง ๆ แล้วว่าตัวเองผิด ฉันไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้”เธอราวกับตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง เอาแต่พูดสองประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาเมื่อเห็นท่าทางเสแสร้งของเธอ ฉันก็รู้สึกขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว“พอได้แล้ว! เลิกเสแสร้งต่อหน้าผมสักที ต่อให้ตอนนี้คุณตายต่อหน้าผม ผมก็ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว”“หรือถ้าคุณตายต่อหน้าผมจริง ๆ ผมอาจจะปรบมือฉลองให้ด้วยซ้ำ”“อย่าให้ผมเห็นหน้าคุณอีก ถึงตอนนี้ผมจะไม่มีเงินไม่มีอำนาจเท่าคุณ แต่ผมจะคอยจับตาดูคุณไปเรื่อย ๆ จนถึงวันที่คุณตกอับหมดอำนาจ วันนั้นผมจะซ้ำเติมคุณโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย”พูดจบ ฉันก็ไม่แม้แต่จะชายตามองหลินฮุยโหรวที่ยืนนิ่งราวกับตายไปแล้ว ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านหลินฮุยโหรวที่อยู่ด้านล่างยืนนิ่งราวกับหุ่นไม้ ร่างของเธอหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับอีกวินาทีรากจะงอกออกมาจากเท้า ตรึงเธอไว้หน้าประตูบ้านฉันอย่างแน่นหนาฉันสบถในใจอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ว่าเมื่อไรหลินฮุยโหรวถึงจะยอมไปเสียทีแค่คิดว่าหลังจากน