เพื่อลูกนอกสมรส เธอวางระเบิดพ่อแม่ฉัน

ฉันกอดกล่องอัฐิไว้ด้วยความรู้สึกด้านชา ดวงตาไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว

ฉันจิกฝ่ามือตัวเองจนเลือดไหล นึกเสียใจอย่างสุดซึ้งว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมจากหลินฮุยโหรวไป

ทั้งที่เรื่องทั้งหมดนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้แท้ ๆ

นับตั้งแต่ฉันแต่งงานกับหลินฮุยโหรว พ่อกับแม่ก็รักและปฏิบัติต่อเธอเสมือนลูกสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่หลินฮุยโหรวกลับไม่ยอมฟังคำอธิบายของฉันแม้แต่น้อย สุดท้ายยังเป็นต้นเหตุให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตาย

หลังจัดการเรื่องของพ่อกับแม่จนเรียบร้อย ฉันก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้าน

อีกเจ็ดวัน ฉันจะนำอัฐิของพ่อกับแม่กลับบ้านเกิด และนับจากนั้นฉันกับหลินฮุยโหรวจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีก

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น หลินฮุยโหรวถึงได้กลับบ้าน

เธอทำราวกับมองไม่เห็นใบหน้าซีดเซียวของฉัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เสิ่นอัน ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณยอมมองพ่อกับแม่ตัวเองถูกระเบิดตาย แต่กลับไม่ยอมบอกฉันว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน คุณรู้ไหมว่าเพราะคุณ จนถึงตอนนี้เธอยังต้องนอนอยู่โรงพยาบาล!”

ลูกสาวของเธอยังได้นอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล แต่พ่อกับแม่ของฉันกลับไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เข้าโรงพยาบาลด้วยซ้ำ

หัวใจฉันเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อเห็นฉันสะเทือนอารมณ์ถึงเพียงนี้ แววตาของหลินฮุยโหรวก็วาบผ่านความปวดใจ

“ช่างเถอะ ช่วงนี้คุณดูแลพ่อกับแม่มาก็เหนื่อยแล้ว อีกสองวันฉันจะพาคุณออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง”

เธอเอ่ยปลอบ พลางคิดจะโอบกอดฉันเหมือนที่เคยทำ ทว่าฉันกลับผลักเธอออกไปอย่างแรง

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินฮุยโหรวก็ขมวดคิ้วแน่น

“จะมางอแงไร้เหตุผลอะไรอีก เรื่องนี้เป็นความผิดของคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

พูดจบ เธอก็เตรียมจะเดินจากไป แต่ตอนนั้นเองกลับมีสายโทรเข้ามา

วินาทีต่อมา ขอบตาของเธอแดงก่ำ ก่อนจะคว้ามือฉันไว้แน่น

“ไปโรงพยาบาลกับฉัน!”

หลินฮุยโหรวไม่สนเลยสักนิดว่าฉันจะอ่อนแอเพียงใด เธอฉุดกระชากฉันไปโรงพยาบาลอย่างแรง

ฉันยังไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง ลู่เจาก็พุ่งเข้ามาตบหน้าฉันเต็มแรงหนึ่งฉาด

แค่นั้นเขายังไม่สะใจ จึงระดมหมัดต่อยใส่ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อนึกถึงพ่อกับแม่ที่ตายไป ฉันเองก็โมโหขึ้นมา จึงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี คิดจะสวนกลับ

แต่หลินฮุยโหรวกลับผลักฉันล้มลงกับพื้นอย่างแรง ปล่อยให้ลู่เจาต่อยหน้าฉันหมัดแล้วหมัดเล่า

กว่าที่เธอจะแสร้งทำเป็นเข้ามาห้าม ฉันก็ถูกซ้อมจนเหลือลมหายใจรวยรินแล้ว

หลินฮุยโหรวมองฉันด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนเอ่ยว่า

“อาการของหนานหนานไม่ดี ให้อาเจาระบายอารมณ์หน่อยเถอะ”

ฉันฝืนยกมุมปากขึ้น แต่น้ำตากลับไหลพรากลงมาไม่หยุด

ไม่นานนัก หมอก็เดินออกมา

“บาดแผลของเด็กมีเลือดออกอย่างหนัก มีญาติที่จะบริจาคเลือดไหม?”

สิ้นคำยังไม่ทันไร หลินฮุยโหรวก็ลากฉันเข้าไปทันที

“หมอ กรุ๊ปเลือดของเขาตรงกัน ถ่ายเลือดของเขาให้เด็กได้เลย”

ฉันดิ้นรนสุดแรง แต่กลับถูกหลินฮุยโหรวกดเอาไว้ ทำได้เพียงมองเข็มหนาและยาวแทงเข้าไปในแขนของตัวเอง

หลินฮุยโหรวเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว เสิ่นอัน ถือเสียว่าเป็นการไถ่โทษที่คุณทำไว้กับหนานหนานก็แล้วกัน”