บทที่ 2

ฉันหลับตาแน่น ความรู้สึกที่มีต่อหลินฮุยโหรวค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย

หลังถูกเจาะเอาเลือดไปสามหลอด สติของฉันก็เริ่มเลือนราง

แต่หลินฮุยโหรวยังคงฉุดรั้งฉันไว้แน่น ก่อนเอ่ยอย่างร้อนรนว่า

“หมอ เด็กเสียเลือดมาก ไม่ควรเจาะเลือดเพิ่มอีกสักสองสามหลอดเหรอคะ?”

หมอรีบส่ายหน้า

“คุณผู้หญิง ไม่ได้ครับ ถ้ายังเจาะเลือดต่อ คุณเสิ่นจะตายเอานะครับ”

หลินฮุยโหรวยกแขนของฉันยื่นให้หมออีกนิดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

สุดท้ายฉันถูกจับกดไว้ให้เจาะเลือดเพิ่มอีกสองหลอด ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นเพราะเสียเลือดมากเกินไป

แววตาของหลินฮุยโหรววาบผ่านความปวดใจ เธอยื่นมือออกมา หมายจะพยุงฉันขึ้น

ทว่าวินาทีต่อมา ลู่เจาที่อยู่ในห้องผู้ป่วยก็ตะโกนเรียกชื่อเธออย่างร้อนรน หลินฮุยโหรวจึงหันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่ลังเล

หลังถ่ายเลือดเสร็จ ฉันถูกล่ามไว้ใต้เตียงผู้ป่วยของลูกสาวเธอ อยู่ในสภาพน่าอนาถไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง

แม่ของหลินฮุยโหรวมองฉันด้วยความโกรธ พอเห็นฉันฟื้นขึ้นมา ก็ตบหน้าฉันเต็มแรงหนึ่งฉาด

“แกมันเดรัจฉานจริง ๆ! ตอนนั้นฉันคิดไม่ผิดที่ไม่ยอมให้แกคบกับฮุยโหรว! แม้แต่เด็กทารกแกก็ยังลงมืออย่างโหดเหี้ยมได้ลงคอ!”

เดิมทีร่างกายของฉันก็อ่อนแออยู่แล้ว ยังถูกพ่อหลินกับแม่หลินซ้อมจนปางตาย แต่หลินฮุยโหรวกลับเพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ

ดวงตาของเธอที่เคยเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชา

“เสิ่นอัน คุณสมควรเจอแบบนี้แล้ว”

พ่อหลินแค่นหัวเราะ ก่อนจะยกเท้าเตะเข้าที่หว่างขาของฉันอย่างแรง

ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงแล่นขึ้นมาจากช่วงล่าง จนต้องร้องลั่นออกมาด้วยความทรมาน

วินาทีสุดท้ายก่อนที่ฉันจะหลับตาลง ฉันเห็นหลินฮุยโหรววิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าร้อนรน

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันยังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงของหลินฮุยโหรวเสียก่อน

“เขามีลูกไม่ได้ก็ดีแล้ว ขนาดตอนที่เสิ่นอันยังไม่มีลูกของตัวเอง เขายังลงมือกับหนานหนานได้ ถ้าเขามีลูกของตัวเองขึ้นมา เกรงว่าจะยิ่งทำเกินเลยกว่านี้”

“ยังไงทายาทของตระกูลหลินก็ต้องเป็นลูกของอาเจาเท่านั้น เพราะแม่ฉันไม่มีทางยอมรับลูกของเสิ่นอันอยู่แล้ว”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาของฉันอย่างเงียบงัน

หลินฮุยโหรวเคยรักฉันจริง ๆ หรือเปล่า?

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ฉันจึงลืมตาขึ้น

ฉันยื่นมือที่สั่นเทาไปแตะบาดแผลซึ่งถูกเย็บไว้บริเวณช่วงล่าง

ลู่เจาเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย พอเห็นสภาพอ่อนแรงของฉันก็แค่นหัวเราะเยาะ

“เสิ่นอัน ตอนนี้นายก็ไม่ชายไม่หญิง แถมลูกสักคนก็ไม่มี แบบนี้คงต้องเรียกว่าชายโสดแก่ ๆ แล้วมั้ง”

พูดจบ เขาก็หัวเราะลั่นออกมา

ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย คว้าขวดสารน้ำฟาดใส่เขา

แต่ลู่เจากลับไม่โกรธแม้แต่น้อย ซ้ำยังจงใจล้มลงกับพื้น

วินาทีต่อมา หลินฮุยโหรวก็ตบหน้าฉันอย่างแรง จนฉันกระอักเลือดออกมาทันที

“เสิ่นอัน! คุณกำลังทำอะไร?”

ลู่เจาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นอย่างน้อยอกน้อยใจว่า

“โหรวโหรว อย่าตบพี่เขยเลย เดิมทีผมเห็นว่าพี่เขยบริจาคเลือดให้หนานหนาน ก็เลยอยากมาขอบคุณเขา...”

ลู่เจาสะอื้นเบา ๆ

“แต่พี่เขยกลับลงมือทำร้ายผมทั้งที่ยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย เป็นความผิดของผมเอง”

หลินฮุยโหรวมองฉันด้วยสายตาผิดหวังอย่างยิ่ง ก่อนจะเข้าไปพยุงลู่เจาขึ้น

“เสิ่นอัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นคนใจอำมหิตขนาดนี้ คุณเทียบอาเจาไม่ได้เลยสักนิด บางทีตอนนั้นฉันน่าจะเชื่อแม่”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นแววตากระหยิ่มใจของลู่เจา ฉันก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

คนที่ตัดสินใจผิดไม่ได้มีแค่เธอ หลินฮุยโหรว แต่ยังมีฉัน เสิ่นอันด้วย!