Semua Bab เพื่อนเกย์ที่แปลว่าสามี: Bab 11 - Bab 20

งานเลี้ยงปิดกล้องบรรยากาศในร้านอาหารกึ่งผับหรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันเพื่อเฉลิมฉลองค่ำคืนปิดกล้องซีรี่ส์ที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาหลายเดือนกลางโต๊ะยาว ทีมงาน นักแสดงและสตาฟต่างพากันผลัดมาชนแก้วแสดงความยินดี ติณณ์ในฐานะพระเอกของเรื่องตกเป็นเป้าหมายในการดื่มหนักที่สุด มีทั้งผู้กำกับ ทีมงาน และฟลุคคอยวนเวียนมาชนแก้วไม่ขาดสาย ส่วนแพท ในฐานะผู้จัดการและทีมงานเบื้องหลัง แม้จะร่วมดื่มด้วยเพื่อแสดงความยินดี แต่เธอก็เลือกที่จะจิบแต่พอหอมปากหอมคอเพื่อคุมสติให้ตัวเองยังคงดูแลสถานการณ์รอบตัวได้คอนโดเมื่อมาถึงหน้าห้องพักของติณณ์ แพทจัดการเปิดประตูให้และเตรียมจะดันตัวเขาเข้าไปด้านในเพื่อส่งเข้านอน แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ร่างสูงของติณณ์ก็เซถลาเล็กน้อย มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองแน่นด้วยสีหน้าเจ็บปวด“โอ๊ย…” ติณณ์ครางต่ำในลำคอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและติดจะออดอ้อนนิดๆ ซึ่งเป็นมุมที่ไม่มีใครเคยได้เห็น “ปวดหัวชะมัด เหมือนหัวจะระเบิดเลยแพท”แพทชะงักด้วยความเป็นห่วง เธอยื่นมือเข้าไปประคองแขนเขาไว้ “ไหวไหมติณณ์ ให้แพทหายาแก้ปวดกับน้ำอุ่นให้ก่อนไหม เดี๋ยวแพทส่งเข้าห้อง

ภายในห้องนอนส่วนตัวของแพท หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จและหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาพันรอบกาย ร่างบางก็ออกมาจากห้องน้ำเพื่อเตรียมสวมใส่ชุดนอน ทันใดนั้นสายฝนที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ช่วงค่ำก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ที่ดังสนั่นหวั่นไหวส่งผลให้ระบบไฟฟ้าภายในบ้านพักตัดขาดพรึบ ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิททันทีเธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องโดยไม่กล้าขยับตัวไปไหนท่ามกลางความมืดและหนาวเหน็บจากสายลมฝนในเวลาเดียวกัน ติณณ์ที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำของตัวเองและยังคงนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบกายเนื่องจากเพิ่งจัดการชำระร่างกายเสร็จพอดี เมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่าและไฟดับสนิททั่วบ้าน เขาก็รีบคว้าไฟฉายจากหัวนอนแล้วเดินออกมาด้วยความเป็นห่วงก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของแพทเพื่อเคาะประตูถามไถ่“แพท อยู่ในห้องหรือเปล่า ไฟดับ แพทโอเคไหม” เสียงทุ้มเอ่ยลอดผ่านบานประตูท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝนที่ซัดสาดด้านนอกติณณ์ตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูห้องซึ่งปรากฏว่าไม่ได้ล็อกไว้ ร่างสูงในสภาพที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวจึงผลักประตูก้าวเข้ามาในห้องของแพทท่ามกลางแสงสว่างสลัวจากสายฝนและแสงแฟลชของฟ้าด้านนอกท

หลังจากปล่อยให้ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ค่อยๆสงบลงครู่ใหญ่ เขาก็หยัดตัวขึ้นช้าๆแล้วถอนท่อนรักร้อนผ่าวที่สงบลงแล้วออกจากช่องทางรักที่บวมช้ำอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ถอนออกมา หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นจำนวนมากก็ไหลเอ่อทะลักย้อยออกมาตามเรียวขาเนียนในจังหวะเดียวกันนั้นหลอดไฟระย้าบนเพดานก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันทันทีเมื่อกระแสไฟฟ้ากลับมาใช้งานได้ปกติ แพทที่เพิ่งได้สติและรู้ตัวว่าสว่างคาตารีบคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมปิดบังร่างกายที่ล่อนจ้อนและเปรอะเปื้อนด้วยหยาดเหงื่อและคราบสวาททันทีด้วยความเขินอายจนหน้าแดงก่ำติณณ์ที่มองเห็นท่าทางตื่นตระหนกและใบหน้าแดงเรื่อซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบหยอกล้อด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม“จะรีบคลุมทำไมล่ะแพท เมื่อกี้ยังร้องเรียกชื่อฉันเสียงดังลั่นห้องอยู่เลย”“…” แพทเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอายจนใบหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของเขามือหนาเอื้อมไปจับชายผ้าห่มแล้วเลิกขึ้นช้าๆจนเผยให้เห็นเรือนร่างขาวเนียนและทรวงอกเต่งตึงที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปหา

ห้องแต่งตัวที่เคยตึงเครียดกลับตกอยู่ในความเงียบสงัดชั่วขณะ ติณณ์คลายมือที่กักตัวเธอไว้ออกนิดหน่อย แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแพทที่ฉายแววทั้งความเจ็บปวด ความสับสนและความทรงจำเก่าๆที่ฝังใจ“เรื่องนั้น...” ติณณ์ทวนคำเสียงแผ่ว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาระบายลมหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมลวกๆอย่างคนพยายามเรียบเรียงความรู้สึก“แพท นั่นมันตั้งแต่ม.5นะ ตั้งแต่ที่เรายังเด็กและสับสนกับตัวเองสุดๆ ช่วงเวลานั้นฉันแค่มองหาคำตอบให้กับความรู้สึกแปลกๆที่มันเกิดขึ้นกับตัวเอง และตอนนั้นฉันก็คิดว่าตัวเองอาจจะชอบผู้ชายจริงๆถึงได้บอกเธอคนเดียวที่เป็นเพื่อนสนิทและเซฟโซนที่สุดในตอนนั้น”แพทเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันไปหมด“แต่ติณณ์บอกเองไม่ใช่เหรอว่ารู้ตัวมาสักพักแล้ว และติณณ์นั่นแหละที่ไว้ใจ...”“ใช่ ฉันไว้ใจเธอ เธอคนเดียวเลยแพท” ติณณ์สวนขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงจริงจังและหนักแน่นขึ้น มือหนาเอื้อมมาจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้“แต่ความรู้สึกของคนเรามันหยุดนิ่งอยู่กับที่เสียที่ไหนล่ะ พอโตขึ้นได้เจอโลกกว้างขึ้น ได้เจอค

คอนโดการถ่ายทำโฆษณาตลอดทั้งวันสิ้นสุดลงตอนค่ำ และตอนนี้ทั้งคู่ก็เดินทางกลับมาถึงที่พักพรึบ!จังหวะที่แพทยังไม่ทันได้แตะแผงคีย์การ์ด ข้อมือเรียวก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าให้อย่างรวดเร็วจนตัวเธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขาแพทกะพริบตาปริบๆด้วยความงุนงง เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยแกมระแวงนิดๆ“มีอะไรหรือเปล่าติณณ์ ถึงห้องแล้วนะ ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวข้างห้องมาเห็นเข้าจะแย่เอา” ติณณ์ไม่ยอมปล่อยมือแถมยังก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแพทต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับบานประตูห้องตัวเอง นัยน์ตาสีเข้มมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาออดอ้อนแกมเอาแต่ใจ“ยังไม่อยากให้เข้าห้อง...” ติณณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงติดจะงอแงแถมดื้อรั้นเล็กน้อยแพทย่นคิ้วเรียวเข้าหากันทันที “อะไรของติณณ์ เลิกกองแล้วนะ ต่างคนต่างต้องไปพักผ่อนสิ”ติณณ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอยู่แถวขมับ “ทั้งวันอยู่ในกองต้องทำตัวห่างเหินเป็นแค่ผู้จัดการกับดาราที่ต้องรักษาระยะห่าง รู้ไหมว่าฉันอึดอัดจะตายอยู่แล้ว พอตอนนี้กลับมาถึงคอนโดแล้ว ทำไมฉันต้องแยกไปนอนคนเดียวด้วยล่ะ”“ติณณ์ก็มีห้องของติณณ์อยู่ถัดไปเดินไปอีกนิดเด